Kulübeme Hoşgeldiniz...

6. ay biterken

2012-01-07T14:30:00.001+02:00

Ah ne çok vakit geçti yazmayalı…

Zaman su gibiydi, sele dönüştü sanki, alıp götürüyor. Güzel bir akış neyse ki bu… Taşan, zarar veren türden değil. Kendi sınırlarında akıyor, hızlı ama sakin…

İpek büyüyor, kendi halinde, 6 aylık oldu. Ne çabuk büyüdü ne çabuk 6 aylık oldu diyorlar, bu cümleler bana zamanın hırsızlığını hatırlatıyor. Oysa ki ben hiç büyümesin istiyorum. Bebek tadında saflığında kalsın…

Onu öpmeye çalıştığımızda peşinden yüzünü silmeye çalışmasın.
Öyle kalsın dursun, saf, bihaber…
Onunla konuşmamız en büyük hediye olsun onun için.
TV deki çizgifilm değil benim onunla ilgileniyor oluşum dikkatini çeksin hep böyle…
Ona ruhen de bedenen de en iyi gelen yiyeceği annesinin memesinden gelen süt olsun…
Oturmaya çalışırken bir yana kaykılsın…
Abisini görünce aynı saflıkla heyecanlansın, cıvıldasın...
Dilini çevire çevire baba demeye çalışsın…

Ama bir süreç var önünde tamamlayacağın…
Annenin yapacağı en iyi şey, senin her anının kıymetini bilmek, tadına varmak bebek halinin…
Minik tombik serçem bir mim noktasındayız artık…
6.ay ile birçok ilk girdi hayatına…
Yeni kelimeler, yeni lezzetler, yeni ifadeler…
İyi ki geldin hayatımıza, iyi ki İpek Böcüğümüz oldun, ailemizi tamamladın…
Yarım yaşın kutlu olsun İpek kız…

Seni çok seviyoruz…

Kasım'da Yedigöller Başkadır...

2011-11-24T18:30:00.001+02:00

En güzel başlık bu olabilir evet, Kasım'da Yedigöller başkadır. Katlanıp biraz çilesine, uzun yoluna, gitmek görmek yaşamak gerek...

Birbirinden güzel 7 göl...

Nazlıgöl, Sazlıgöl, Seringöl, Deringöl, İncegöl, Kurugöl ve Büyükgöl...

Ve onların arasından, ormanın her yanında yürüyüşünüz boyunca size eşlik eden dereler, şelaleler...

Yapraklar artık sarı hali bırakıp kırmızıdan kahveye dönmek üzere... Kış öncesi yerlerini almışlar, beyaz karı bekliyorlar, üstlerini örtmelerini ve uykuya dalmayı böylece...

Ve üşümek,
Dağ evinde bizi karşılayan buzdan yatak...
Sokulup hepimiz aynı yatağa ısınmaya çalışmak, Kesik elektrikler, musluktan akan buz gibi su...
Evin alt katında yer alan ve üst kattaki yatak odasına hiçbir hayrı dokunmayan şömine...

Çilesi vardı evet ama güzelliği için başımız üstüne dedik...
Bu güzellikte çocuklarla birlikte geçen her anın kıymetini bilmeye çalışarak...

Toplanıp ahali şöminenin başına tabu oynadıkça, şömine ateşinde marsmellowları şöyle bir ısıtıp yuvarladıkça unutmak soğugu, bizi bekleyen buzdan yatakları, sabahı nasıl edeceğimizi:)keyfine varmak yemenin içmenin, mangalda sucuk ekmek yemenin, yılbaşı akşamı kıvamında bir akşam geçirmenin...

Sabah erkenden uyanıp kapıdan dışarı adımımızı attığımızda bizi karşılayan orman, göl, temiz hava, sessizliği bozan su ve kuş sesleri sadece...

Hayalimdi geçtiğimiz seneden beri içimde taşıdığım, gerçek oldu.
Kısmet seneye yazın yeniden gidip çadır kurmakta olsun...

CARTE DOOR YENİ TATLI SERİSİ

2011-11-18T11:47:00.001+02:00

Reklam olarak algılanmasın ama buraya da yazmadan edemedim. Biri sizi sürprizleriyle hiç ummadığınız vakitlerde çok ama çok mutlu ediyorsa bir teşekkür edersiniz. İşte bu yazı bir teşekkür yazısıdır.

Sevgili Carte Door,
Son sürpizin ile mest olduk ailecek. İlk önce çikolatalı sufleyi denedik. Eşim dedi ki bir restoranda bir sufle ancak bu sufle kadar güzel olabilir. Daha da güzeli olamaz, yemedim şimdiye kadar.
Hakikaten öyle...

Sonra sırayı creme brule aldı... Bu kadar mı gönlün zengin, crem brulenin üzeri karamel ile doldu taştı, lezzeti kendini aştı... Bir paketin içerisinden çıkan iki ölçü de aynı gün yapıldı ve takip eden iki gün içinde tüketildi gitti aynı memnuniyetle...

Sırada Fondan ve Can'ın en başından beri anne bundan yap dediği Macaronlar var.
Belki torpili bu kez kendime yapıp Limonlu Keki yaparım...

Pudinglerimiz ise bekliyor sırasını...

Gönülden teşekkürler sana ve seni yaratan bizlere tanıtan ekibe...

İyi ki varsınız...

4. Ay Bittiğinde

2011-11-13T22:39:00.001+02:00

3. ay yazımı şu cümle ile bitirmiştim…

“Biz yine fırsatlar elverdiğince açık havada, kalabalıklardan uzak, doğa içinde olacağız…”

4. ay yazıma ise şu cümle ile başlayabilirim evet…

Biz yine fırsat elverdikçe açık havada, kalabalıklardan uzak doğa içindeydik…

Mesela…

Ormana meşe palamudu toplamaya gittik geçen sene olduğu gibi, Tema Vakfı ile yapılan ortak gönüllülük projesi kapsamında…

Biz gittik, görev yerindeydik ancak meşe palamutları orada değildi!

Geçen sene bizi gani gani meşe palamudu ile gönderen Orman bu yıl meşe palamudu dökmemişti. Ağustos ayının yağmursuz geçmesinden sebep olduğu söylendi ve madem gittik bir şeyler ekelim deyip lale soğanları ekildi:)

Ormandan ellerimiz boş döndük ama parkında temiz havasında coşmanın keyfini yaşadık, ben dahil:) Ellerimiz boşmuş kimin umrunda ruhlarımız dolu döndük ya o yeter…

Saatler bir saat geri alındı, günler kısalmaya başladı ve bunu Can fark etti. Ne çabuk gece oldu diyor dışarıdaki karanlık havaya bakıp, isyan ediyor haklı olarak. Ona esaslı bir teselli hediyesi bulduk. Sadece ona mı hepimize bir teselli oldu. Çocukluğumuzun klasiği Tom ve Jerry ile tanıştırdık Can’ı…

Eşim ile ben nostalji yapıyoruz, Can ise hiçbir çizgi filmde olmadığı kadar kahkahalarla seyrediyor. 1950-1960 yıllarının yapımı bu çizgifilmler ile çok eğleniyoruz maaile…

Ve bayramda babannemizin-dedemizin yanına gittik… 4 gün göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Güneşin yüzünü hiç sakınmaması sayesinde bahçedeydik çoğu vakit. İpek öğle öncesi uykularına bahçede salıncakta sallanırken daldı. Kuş sesleri eşliğinde abisinin ve kuzeninin koşturma sesleri arasında uyudu.

Dedesi atölyesinde Can’a istediği kılıcı, uçağı yaptı… Tatil boyunca oynanan oyuncaklardı.

Babannemiz mutfaktan çıkmadı, kadayıflar tepsi tepsi pişti. Sütlaçlar kase kase, kestaneler sıcak sıcak tüketildi. Bahçenin son domatesleri sofraya konuldu, balığın yanına bahçeden toplanan roka bol limonlu eşlik etti. Sütlerin kaymağı biz gelmeden çok önce biriktirilmeye başlanmıştı ve kaymak kaymak olalı böyle çalakaşık bol kepçeden yenmemişti:)

Sobanın üzerinde kızaran ekmek sofraya taşındı durdu, muhlama sıcak sobanın üzerinde erimiş tereyağıyla buluşmayı bekledi velhasıl bayramın hakkı fazlasıyla verildi.

Bayramda yenilenin içilenin hesabı yapılmaz. Adı üstünde bayramın hakkı verilmelidir ve verilmiştir de:) Hava güzeldi ya, bahçede Can kuzeni ile birlikte keyifle çalıştı, dedelerine yardım ettiler.

Yer yatağının keyfini, birlikte uyumanın keyfini sürdüler, ilk gece gülüşmekten kıkırdamaktan uyuyamadılar geç saatlere kadar... Ne çok imrenenleri vardı haberleri yoktu... Onları izlemek ayrı keyif olsa da çok isterdim onların yerinde olmayı ya da 3. kuzen olup aralarına katılmayı... O gülmelerin tadı artık hafızamda geçmişten bir anı, tadı artık hiçbir şeyde olmayan.

Bahçede olmanın tadını bizler de çıkardık doyasıya, güzün son ürünlerini dalında seyretmek, koparıp yemek bir mutluluktu evet...

Kötü oldu dönüşümüz haliyle… İstemeye istemeye isyanlar eşliğindeydi dönüş…

Güzün tadı üstündeydi bu tatilin
Bayram tadı vardı bol bol...
Ve güneş sıcaklığındaydı...

3. Ay Biterken...

2011-10-10T20:40:00.002+03:00

Yaz bitti…
Gelen yağmurlar ile ikna olduk artık tamamdır, yaz bize elini sallayarak veda etmiş, yerini sonbahara bırakmıştır…
Geriye dönüp baktığımda güzeldi, güzel bir yaz geçti diyorum…İpek katıldı aramıza yaz ortası sayılabilecek bir vakitte…Onu beklerken de o geldikten sonra da güzeldi, dolu doluydu yaz…Can’ın birkaç hastalığını ve bademcik ameliyatını saymaz isek tabi… Nazar boncuklarıydı onlar yazımızın…

3.ayımız biterken İpek Kız artık bambaşka…Onunla konuşulması, hele de “Aguca” konuşulması en çok sevdiği şey…Bolca bedavaya dağıttığı gülücükleri var. Konuşma çabaları ise had safhada, karşılıklı çeşitli tonlarda agulaşıyoruz… Onun agusuna aynı tonda bir agu ile cevap verdiğimde anlaşıldığını konuşabildiğini görüp çok seviniyor sanki, büyük bir işi başarmışçasına:)Ufacık haliyle çok komik ve de şirin geliyor bize bu çabaları, tepkileri…Yalnız kalmayı sevmiyor, karşısında sohbet edebileceği, göz kontağı kurabileceği birilerini arıyor…

Yazı güzel geçirdik, geçirmesine de… Sonbaharı ve kışı nasıl geçireceğiz bakalım. Doğum sonrası kalan 5 kg mu bu günlere saklıyorum. Çocukların peşi sıra hastalanacağı günler gelecek, Can’ın kreşinden bolca hastalık taşınacak muhtemelen, onlar hasta olunca ben yemeden içmeden kesileceğim, uykusuz geceler olacak ve kilolar bir çırpıda gidecek diyorum geçmişe bakarak. Can’da doğum öncesi kilomun da altına bu şekilde düşmemiş miydim… Ama geçmişte şimdiki kadar rahat bir anne değildim ki!!! Şimdi artık ruhu da bedeni de hafif extralarge olmuş bir anne olarak bu günleri yine rahat bir şekilde mi yoksa eskisi gibi stres olup kendine bakmayı dip köşelere iten bir anne olarak mı geçireceğim?Zaman ve hastalıklar gösterecek bize… 5 kg stoğum hazır ne de olsa…

Biz yine fırsatlar elverdiğince açık havada, kalabalıklardan uzak, doğa içinde olacağız…

Ruhumuza da bedenimize de iyi gelecektir önceden olduğu gibi…

Ağva-Hacıllı Köyü Trekkingi

2011-10-07T19:22:00.000+03:00

Çocukluğumun üç yılını geçirdiğim memleketimde bir dere vardı, bağların bahçelerin ortasından kıvrıla kıvrıla akan…

8 yaşlarındaydım o dereyle ilk tanıştığımda, üzerinden atlayarak geçmeye çalıştığımızı hatırlıyorum, ufak bahçemize giderken de, babaannemlerin bağdaki evlerine gitmeye çalışırken de… Babaannemler kışı ilçe merkezinde geçirirlerdi, bizim alt katımızda otururlar, iki katlı ahşap evimizin yan tarafında ise ahır dururdu. Adı Sarıkız olan bir inek, tavuklar beraberinde…

Peynirimizin, sütümüzün, yoğurdumuzun, ayranımızın, tereyağımızın babaannemden geldiği yıllardı…

Bahar gelir gelmez havalar azıcık ısınmaya yüz tutunca babaannemlerin bağdaki evlerine taşınma vakti gelirdi, buzdolabı dahil eksiksiz mutfak eşyası yatak yorgan bir traktöre yüklenir, arkasına da Sarıkız yularından bağlanır, bahçeye taşınırlardı. Bu taşınmayı da hatırlıyorum hayal meyal, biz ilçede kalırdık yazın.

En az 1 saat yürüme mesafesindeydi bahçeler ilçeden. Dik bir yokuş çıkılırdı, asfalttı yokuş, sağında solunda bahçeler evler, derenin üstündeki köprüden geçilirdi, yokuş bir süre sonra dikliğini bırakır hafif eğim alırdı. Şu an bu yazıyı yazarken tek tek geçtim o yolu, hava güneşli hafızamda, sıcak ama bunaltmıyor, sabah serinliğinde gidiyoruz çünkü. Yokuş bitince düzlük başlayacak, ya sağa kıvrılıp önce toprak yoldan sonra dereden devam edeceğiz, ya da asfalt yoldan bir müddet daha yol alıp bir sonraki sağa dönen toprak yoldan devam edeceğiz.

Arada bir annem bana bonus verir gibi dereden doğru bahçeye gitmeyi teklif ederdi. O yokuşu çıkmamız gerekmezdi böylece. Dereyi kesen asfalt yoldan hemencecik dereye inilir, öyle gidilirdi, dere boyu… Ama yol uzardı, derenin adetiydi çünkü kıvrıla kıvrıla yayıla yayıla yol almak… Ona eşlik edenlere de bu düzeni sunuyordu.

8-9 yaşlarımdaydım, bahar mevsimiydi. Babannemler daha öncesinden bahçeye taşınmış olacaklar ki bayramlaşmaya topluca bahçedeki evlerine gitmiş cümbür cemaat. Bahçede babaannemin komşuları vardı, onların da çocukları, torunları… Ziyaret edenleri çoktu babaannemler gibi…

İlçeye şehirden ilk taşındığımız yıldı o vakit, çoğu kişiyi tanımıyordum, benim için ilkti.

Çoluk çocuk o dere boyunca bahçeye gitmiştik, bayramlaşıp dönmüştük. O günün tadı damağımda kalmıştı…

Bir daha hiç olmadı…

Bir sonraki sene kış bitmek bilmemişti, bayram bir 10 gün daha geriye gelmişti, babannemler bayram vaktini artık hep ilçede geçirir olmuşlardı.

Bir sonraki sene de…

Bir sonraki sene ise artık Anadolu Lisesi okumak için yeniden şehre taşınacağımız yıl olacaktı…

Dere boyu yürümenin güzelliğine bir 7 yıl sonra ben artık üniversiteyi kazandığımda annemler yeniden ilçeye taşındığında varacaktım. Ama aynı tad olmayacaktı. Dereyi artık akar halde görmek hiç mümkün değildi.

Çocukluğumda ilçede geçirdiğim o üç yıl boyunca derede oynadığımızı, üstünden atlamaya geçmeye çalışırken bolca ıslandığımızı, ayaklarımızı sıkça yıkadığımızı hatırlıyorum…

Oysa artık değil ayak yıkamak ayağı ıslatacak su zor bulunuyordu yaz vakti derede…

Yaz başında derenin suyu bağ bahçe sulamaya açılır, belediye derenin suyunu sırayla bağ bahçe sahiplerine pay ederdi. Yağmurlar kesilip de bu sulama içi yaz başında had safhaya varınca artık dereyi görmez olurduk. Erkenden bağ bahçe sulamaya verilen derenin suyu yetmiyordu çevreye…

Geçtiğimiz hafta sonu bütün bu anılarım yeniden canlandı…

Ağva’nın Hacıllı Köyünden geçip de vardığımız Göksu Nehrini besleyen dere boyu yaptığımız yürüyüşte yeniden şırıl şırıl akan bir dere, yeniden atlaya zıplaya yürümek, bu kez çocuk olan ben değil, oğlum var yanı başımda, kızım kucağımda…

Tertemiz hava, çeşitli ot-ağaç kokuları karışımı, aralarından geçmek, derenin üstündeki taşlardan düşmeden kaymadan yürümeye çalışmak, ıslanmamaya çalışmak…

Sandwichlerimizi bu güzelliğin ortasında yemek…

Dönüş yolunda köylülerden alışveriş etmek, oracıkta kendi başına oynayan Ela Nur ile tanışmak... Yanında ki salıncağa oturup sallanmak beraber...

Can'ın gezi boyunca mutluluğuna, keyifle otobüste şarkı şöylemesine şahit olmak...

Gezi sonunda çamurlanan botları yıkamak derede, ayaklarımızı derenin suyuyla buluşturmak...

Çok güzeldi ne diyebilirim ki…
Bedenler yorgundu belki ama dinlenmiş bir ruhumuz vardı günün sonunda...

Aslında bu yazının başlığını ilk attığımda bu geziyi anlatmaktı niyetim, çoluk çocuk katıldığımız bu trekkingi anlatmak, o çevreyi tanıtmaktı fikrim.

Ama anılardan ufak bir sayfa açınca, defter aralandı geçmişten aldı ilhamını bu yazı, geçmişte kalsın istedim bu yazı, sadece günümüz fotoğrafları eşlik etsin aralarda…

Beni anılarıma götürüp bu satırları yazıp ölümsüzleştirmemi sağlayan güzel dere, adını bilmiyorum ama teşekkürler sana…

Ve esas bu anılara sahip olmamı sağlayan dere bu yazı senin için…

Yazın olmasa da kışın halen aktığını hayal ediyorum, hep orada olduğunu, beni beklediğini…

Olgun ve kendinden emin, bir şey ispatlamaya çalışmadan düzeninde yol aldığını, mevsimlere göre arttığını, azaldığını, kabullenmişliğini hayal ediyorum, anlıyorum seni…

Seni özlediğimi fark ediyorum, çok hem de…
Sen misin özlenen çocukluğum mu tam idrak edemiyorum ama belki yanına gelsem bana bunun cevabını da verebilirsin…

En derin sevgilerimle…

İşbaşı yapıp keyifli bir gün geçirmek mümkün mü?

2011-10-03T22:48:00.001+03:00

Mümkün oldu benim için.
Bakicimizla erken çalısmaya başlayıp düzeni rutini oluşturduktan sonra mümkün olabildi.
Can için boyle bir fırsatım olmamıştı. Apar topar işbaşı yapmıştım o vakit. İlk bir kaç gün Can'ın sesini telefonda dinleyemiyordum, gözyaşlarımı beraberinde getiriyordu çünkü. Oysa bugün en ufak bir hüzün hissetmemistim. Suçlu hissetmeli miyim bu sebepten? Hayır. Kararım çalısmaya devam etmekten yana oldu. Evren yardım etti ve karşıma aklımın evde kalmamasını sağlayan bir bakıcı çıkardı. Boylece isyerime rahatlikla gittim, kaldigim yerden devam edebildim.

Can sansliydi, babanne ve dedesinin sürekli sevgi ve ilgisi ile büyüdü.
İpek'de ise bu şans bakicimizdan yana devam etsin.
Anne hep ise rahat gitsin bugün olduğu gibi.
Aksam kahvesini keyifle icsin, yanında yediği kekinin tadına varsın.
Sütümüz bol olsun.
Hastalıklar uzak olsun.
Gezmeler bol olsun.
Doga hep bizi sarmalasin.
Oksijenimiz bol olsun...
Bir de fazla kilolar gitsin kendiliğinden, 5 kg istemmiyorsun artık:)

KEK MAKİNESİ

2011-09-23T13:22:00.001+03:00

Ekmek makinesi almamızla başladı herşey...
İşten eve geldiğimde bir ekmek makinesi karşılıyordu beni...
Envai çeşit ekmek defalarca pişti, makine ile gelen kitapçıkta ki ekmek tariflerinin %80i denendi neredeyse. Kitapçığın arka sayfalarındaki kek tarifleriyle ise başka bir boyuta geçildi.
Esasında ekmek makinesi olan alet bizim evde artık bir kek makinesine dönüşmüştü.

Haftada ortalama üç kez çalışıyor kendisi...

Keklerin büyük çoğunluğu bizim mekanda tüketiliyor...
Kahveler işin ustasından
Tarifimiz artık hafızama kazındı.

Orjinal tarifi daha önce yazmıştım, bu tarifte bir değişiklik yapıp ya da yapmayıp sadece kayısı parçaları ilave ediyoruz. Eğer vaktim müsaitse limonu rendelemeyi ihmal etmiyorum. Keke çok ama çok güzel bir tat katıyor. Kayısı ile de gayet güzel gidiyor düşüncenin aksine...
Keki illa ki meyveli isteyen eşim kayısıları seve seve minik hale getiriyor kullanıma hazır bir kavanoz dolusu bekliyor.

Bu kekleri dün ince ince dilimler haline getirince biskotti geldi aklıma, yeniden fırına atsam biskotti olacaklarını düşünüyorum. İlk deneme sonrasında paylaşacağım sonucu. Sadece dakika ayarı yapmak gerekiyor sanırım.

KAYISILI KEK

Malzemeler:

3 yumurta
1 su bardağı şeker
1/2 su bardağı sıvıyağ
1 Paket vanilya
1 + 1/2 su bardağı un
1 Paket Kabartma Tozu
1 çay bardağı dolusu kayısı parçaları(günkurusu-esmer olanı)- minik zar büyüklüğünde+2 yemek kaşığı un(ekstradan)
Arzuya göre 1 adet limonun ince rendelenmiş kabuğu ve suyu

Yapılışı: Kayısı+2 yemek kaşığı un hariç bütün malzemeler karıştırılarak ekmek makinesi kalıbına aktarılır. Kek modunda çalıştırılır. Ek malzeme sinyali geldiğinde un ile karıştırılmış kek parçaları kalıba ilave edilir. Pişme işlemi bittiğinde makineden kalıbı çıkarılıp 10-15 dakika soğumaya bırakılır. Kek kalıptan ters çevrilerek ızgara teli üzerine çıkarılır, tamamen soğuduktan sonra kesilerek servis yapılmaya hazır olur. Kek kalıptan çıkmakta zorlanırsa kalıbı yanlarından tezgaha biraz sertçe vurarak(dört tarafını da) çıkarabilirsiniz.

4 Yaşı Uğurlamaca ve Yeni Kreş Maceramız...

2011-09-23T10:18:00.000+03:00

Bu hafta başı itibariyle Can'ın bir yaşını daha uğurladık. 3 gün öncesinde babamızın doğumgünü ile birleştirip yaptığımız Sürpriz doğumgünü kutlamasına katıp kutladık ama bir kutlama da yeni kreşinde yapmak üzere. Çünkü geçen sene kreşinde kutlanan doğumgünlerinde hep içerlemiş, benim neden kutlanmıyor diye isyan etmiş. Vakti geçirmiştik biz. Kreşe başlayalı daha birkaç hafta olmuştu o vakit ve ayın yarısını evde istirahat ile geçirmişti kreş-hastalık döngüsünden dolayı. Sonrasında işler rayına oturmuştu neyse ki.

Bu sene yeni bir kreşe başladı Can... Geçen hafta bir saat ile başlayan alıştırma haftası sonrası bu hafta başı itibariyle 08.00-15.00 uygulamasına geçildi. Geçen seneden içimiz rahattı, Can en ufak bir sorun olmadan kreşe alışmıştı çünkü... Bu sene ne olabilirdi ki!!!

Oldu! Can bugün ağlayarak çıktı sınıfına... Dün onu kreşe bırakıp eve döndükten sonra Öğretmeninin telefonu ile okula dönüp almak zorunda kaldım.

Sebepleri neler olabilir peki?

Yeni okulunda kreşe gelip sınıfta oturan veliler(benim annem de beklesin o zaman mesajı hemen uyanıyor)
Okula henüz alışamayıp ağlayan annesini, babasını, babannesini... isteyen çocukların oluşturduğu tablo( benim bile ağlayasım isyan edesim geliyor bu tabloyu görünce, Can'da bu furyaya katılmakta sakınca görmüyordur)
Geçen sene çalıştığım için alıştırma sürecinde Can'a babanne ve dedenin eşlik etmiş olması, bu sene bu görevi benim devralmış olmam(İki gün önce dedesi de onunla kreşe kadar gittiği halde ondan kalmasını istememiş, oysa dün ve bugün benim kalmamı istemişti, okulda dedeler değil anneler kalıyordu çocuklarıyla çünkü)
Geçen haftaki alıştırma haftasında bir hata olarak velilerin sınıflarda beklemesi, ben de dahil!( geçen hafta beklediyse bu haftada beklesin o zaman mesajı!)
Dün özellikle Öğretmeni ile görüşmek için Can'ın sınıfına kadar çıkmış olmam... (çıktın madem kal o zaman mesajı!)

Okula gitmek istiyor ama benim de onunla gelmemi ve bir köşede onu beklememi istiyor.

Bugün bu isteği karşısında olumsuz cevap verince tamam sadece gel hemencik gidersin de anlaştık. Kanıp gittim ama bu istek o nokta da 5 dk bekle git pazarlığına dönüştü. Aslında tamamdı da bu şekilde ben kendimi tutup da öğretmeni ile bir görüşeyim demeseydim. O noktada sınıfa çıkmaları aşamasında istek sen de sınıfa gel'e dönüştü.

Onlar sınıfa çıktı, dışarda biraz bekleyip, döndüm. Bilinçli, deneyimli bir öğretmenleri var içim rahat.
2 saat geçti halen telefon yok, güzel o zaman...

İşe dönmeme 1 hafta kaldı sadece...
Bakıcımızla(çocuk gelişimi mezunu evli iki çocuklu bir bayan) ilgili de içim rahat ancak İpek'i bırakıp işe gitmeye alışmam biraz vakit alacak sanırım.
Birlikte geçen 3 aydan sonra artan bağların ardından gelişen tablo...
Böcüğüm uyuyor... 2. ayın sonlarına doğru kavuştuğumuz uyku şeklinde...

Bir İlk Hayatımızda: "KAMP YAPMAK" -MENEKŞE YAYLASI

2011-09-19T17:08:00.004+03:00

Heyecanı daha üstümüzdeyken sıcağı sıcağına yazmak istedim, hissettiklerimi hissettiklerimizi...

Bir ilk bizim için; Kamp yapmak...

Çoluk cocuğa karışmadan önce neden yapmamıştık da beklemiştik bu zamana kadar...

Kader kısmetle açıklanabilir bu durum ancak sanırım...

İpek Bebeğe kısmetmiş, onun gelmesini beklemişiz sanki.

İpek doğdu ve fitilimizi ateşledi, biz yerimizde duramaz olduk...

Ayçaların sesine kulak verdik ve yola çıktık...

Haftasonu en kalabalık kamp ekibiyle Menekşe Yaylasındaydık.

Bir önceki haftasonu alınan kamp malzemelerimizle bu işi bir seferliğine değil çok kere yapmaya niyetli olduğumuzu ortaya koyduk. Kiralamayıp kendi malzemelerimize sahip olmak istedik.

Decathlon'dan çokta bilgi sahibi olmayarak, o anki içgüdülerimizle aldık malzemelerimizi ve hepsinden çok da memnun kaldık..

*3 Kişilik yazlık çadırımız( anormal pratik, 2 sn de çadır kuruluyor gerçekten, havaya atıyorsunuz, hızla açılıp yere açılmış olarak düşüyor. Geriye içinden çıkan çivileri yere çakmak kalıyor. Toplaması da aynı şekilde pratik)

*Extra large sleepin bed (Şişme yatak, ısı geçirmez yorganı ile birlikte, yastıkları da içinde olarak satılıyor. Çok da az yer kaplıyor. 2 yetişkin+2 çocuk için ideal)

*Katlanabilir+ içiçe geçebilir masa+tabureler...

Kampa katılım fazlaydı evet ama bunu hayal edemiyordum pek, son dakika vazgeçmeler engeller olacaktır ve katılım kesin azalacaktır derken(ne de olsa çocuklu ailelerdi katılımcılar) buluşma noktasında gördük ki hiç öyle olmadı. 25 araba buluşma noktasındaydı.

Mekana varıldı, çadırlar kuruldu...

Yaşadığımız güzellikler saymakla bitmezdi... Kısa bir özet yapmak niyetim, kronolojik bir sıra yapmaktansa...

İki günlük kamp deneyimimizde en beğendiğin ne idi diye sorulsa cevabım "Gece kafamı kaldırıp gökyüzüne baktığımda gördüğüm yıldızlar" olurdu... Çok anlamı vardı benim için...

Yıldızlara her baktığımda derin bir nefes alıyordum, içimden geliyordu.

Her derin nefeste biraz daha hafifleyip gökyüzüne yaklaşıyordum sanki.

Ruhum hafifliyordu.

Sonsuz mutluluğa inanıyordum o anlarda...

Farkındaydım herşeyin...

Evren benim içimdeydi, ben evren olmuştum....

Daha başka, daha başka:

Böğürtlen toplamak, avuç avuç böğürtlen yemek... Yürüyüşlerde enerji tüplerimizdi onlar bizim(Can'ı biraz daha biraz daha yürümeye böyle ikna edebiliyordum. Çok sevdi böğürtlenleri)

Çadırda uyumak, çadırda uyanmak...

Yayla suyu ile çay demlemek, kahvaltı Hazırlamak

Can'ın kamp olayından aldığı keyfe şahit olmak, çadırda neşeyle uykuya dalmasını seyretmek...

Doğada doyasıya yürüyüp nefes almak, durmak yeniden yol almak...

Kamp ateşinde sucuk, mantar ve patates pişirmek...

Yaylaya gelen koyun ve keçilere şahit olmak..

Toplu fotoğraf çektirmek

Kamp ateşi etrafında buluşmak

Tarhana çorbası pişirip akşam inen soğukta içmek...

Soğuğun çorbaya kattığı lezzete şahit olmak

Çadırımızın hemen yanındaki erik ağacında kalan son erikleri yemek...

Can'ın dilediğinden de çok sayıda arkadaşı olması...

İkinci gün çıktığımız yürüyüşte yolu kaybedip 4 saat sonra kamp alanına varmamız...

Hiç yorulmadık ki deyip gece kütük gibi uyumak:) Bu sefer İpek'e memeyi ben vermedim de o kendisi buldu yavrum:) Anne baygın yatıyordu çünkü:)

Peki olumsuzlukları yok mu yayla işinin?
Vardı tabi, tek olumsuzluk yola çıkmadan önceki hazırlıklar, telaş... Keşke birisi bizim yerimize her şeyi hazırlasa arabaya yerleştirse... Kolay değil, ilk kez iki çocukla kamp için yola çıkıyoruz. Hazırlanmak için çok kısıtlı vakit var. Zor olan önceki akşam eşime ve oğluma yaptığım sürpriz doğumgünü kutlamasından dönüp(neyseki dışarda ve açıkhavada yaptığımızdan kutlamayı, eve erken dönebilmiştik) hazırlıklara girişmekti. Gündüz hem doğumgünü hazırlığına çalışıp hem de kamp hazırlığı için birşeyler attım durdum çantaya, akşam kutlama dönüşü sadece mutfak hazırlığını yaparım olur biter deyip. Poğaça hamurunun gitmeden hamurunu mayalayıp dönüşte de şekillendirip fırına verdim. Keki çırpıp ekmek makinesine attım.

Kocaman sağlam bir çantayı önüme alıp içine malzemeleri attım durdum. Çanta epey ağırdı. Dönüşte ise pek hafif:)

Bütün gün boyu yaşanan telaş heyecan sonunda uyumak da kolay değildi, bir de emzirme meselesi var gece boyu, sağdan sola, soldan sağa... Neyse ki bünye alışık...

Aman unuttuğumuz birşey olmasın telaşı.... Giyecekler, yiyecekler, alet edevat ekipman derken yayla sonunda gördük ki iyi iş çıkarmıştık... Unuttuğum tek şey Can için hazırladığım aktivite çantasıydı. Askıda asılı olarak bizi beklemişti evde biz yayladayken. Kamptaki diğer çocukların boyalarını paylaştı Can, annenin içi rahatladı böylece...

Mutfak kısmından ise tuz ve yağımız eksikti... Kamp ahali sayesinde bu eksikler de sorun olmadı.

Böylece ilk kamp deneyimimizi coşkuyla mutlulukla tamamladık.

Dua: 1 ay sonra olacak muşmula ve kestane zamanı yine yaylaya gidebilmek...

Teşekkürler önce Alpay'a ve Ayça'ya bize kamp deneyimini yaşattılar.

Diğer teşekkür ise kızıma İpek Böcüğüme, mükemmel uyumu için. Kamp boyunca uyum içerisinde eşlik etti, hiç bir aktiviteden geri bırakmadı bizi. Farkettim ki biz dışarda ev içinden daha rahat vakit geçiriyoruz... Yazın son demlerini iyi değerlendirmek gerek...

Hey! 2. ayımız da doldu...

2011-09-12T23:01:00.003+03:00

İpek kız kozasındaki 2.ayını da tamamladı.

Yine bol bol gezerek...

Bayram tatilimizi ve sonraki bir hafta tatilimizi İstanbul'da geçirdik. Neler yapabiliriz bu şehr-i İstanbul'da diye düşününce o kadar çok malzeme çıkardık ki, hepsini tamamlayıp gezemedik bile. Şehirlerarası yollardan uzak kalıp bavul hazırlığı telaşını da hiç yaşamadık böylece. Aslında niyet bir gemi yolculuğu ile Yunanistan'a geçmek ya da İtalya'daki turlara katılmaktı ancak çocuklara alınan gereğinden fazla ücretler ve turların ekstra ekstraları ile uzak kaldık. Biz kendi turumuzu kendimiz yaparız yine diyerek. Kısmetse seneye artık...

Bir Eskişehir turu isteğimiz vardı trenle gidip gelinen, bu kez de 0-7 yaş arası çocukların alınmaması sebebiyle katılamadık tura. Bir başka isteğimiz ise Beypazarı idi. Yine gereğinden fazla alınan çocuk ücreti( Hadi Can'ı anlarım ama 2 aylık bebek içinde yarı ücret istenmesi abes!) ve ekstra ekstra çıkarılan masraflar sebebiyle vazgeçildi. Eskişehir'e kendimiz trenle gidip gelelim dedik ancak geç kalmıştık, dönüş için trenlerde yer kalmamıştı bu kez de...

Mekan değiştirmedik böylece...

İstanbul'da neler yapılır peki?

Hiç sightseeing düşünmüş müydünüz? Düşünün, harika oluyor. Gece turu kapsamında Anadolu yakasına geçip Kirazlıtepe'ye çıkmak, köprüyü üstü açık otobüsün 2. katında geçmek müthiş bir deneyimdi. Esen deli rüzgar ile lunapark heyecanını, atmosferini yaşadık. Bu yıl Avrasya Maratonuna bir şekilde katılmak hedefim! Köprüyü bir kez daha deneyimlemek istiyorum.

Bu tura katılırken trafiğin olmayacağı günleri tercih etmek gerek, diğer türlü zevk değil eziyet olacaktır... Bayramda nüfusu neredeyse yarıya düşmüş İstanbul'da trafik yoktu hiç neredeyse...

Ve bizim için bir diğer güzel keşif Ağva oldu... Göksu nehri boyunca denize doğru yol almak, berrak deniz, herşeyi incelikle düşünülmüş yapılmış bir butik otelde yeni lezzetler tatmak, ev rahatlığında sessizlikte sakinlikte ağırlanmak çok güzeldi...

Emzirmenin yeri yok... Nehir üstünde bile emzirmeye devam, sandala inerken ve binerken de devam ettik :) Babasling sayesinde her yerde rahatça emzirebilmenin özgürlüğü! Bunun getirdiği ise rahatça gezmek oluyor.

Tatilin bir kısmında da yurtdışından gelen misafirlerimizi gezdirdik. Onları gezdirirken biz de gezdik. Sultanahmet'de, Beyazıt'da, Taksim Beyoğlunda, Karaköy'de, Tophane'de, Nişantaşı'nda, uzun zamandır girmediğimiz sokaklara mekanlara daldık... Bayramdı İstanbul sakindi dedim ama turistik mekanlarda durum hiç böyle değildi. Beyoğlu'nda yürümek zordu yine. Dolmabahçe Sarayında kuyrukta bekledik mekanı gezebilmek için. Can, Atasının doğduğu ve vefat ettiği mekanı bu yıl içerisinde görmüş oldu 4 ay ara ile.

Bunun dışında sevdiğimiz restoranlara, kafelere gittik trafikte saatler harcamadan rahatça., kendimizi şımarttık...

Ve anladım ki İstanbul'da değil 2 hafta, aylarca gezseniz yetmez bu güzel hüzünlü şehri yeniden ve yeniden keşfetmeye, tatmaya...

40.günü postaya verirken

2011-08-14T22:00:00.005+03:00

NİHAYETİNDE!!!
Anne oldum olası 40 gün meselesi beni hep rahatsız etmiştir psikolojik olarak.
40 gün evden çıkmamak meselesi...
Başarabilenleri gerçekten takdir ediyorum. Bu çok büyük bir özveri, annenin çocuğu için yaptığı. Önemli olan bu özveri karşılığında annenin tatmin olması, rahat olması.
Özveri sonrasında daha da fazlası anneden gidiyorsa ve bunu bebeğine ya da çocuğuna veyahut eşine ya da diğer sevdiklerine olumsuz yönde yansıtıyorsa hiç gereği de yok bu kısıtta yaşamanın.
Ben yaşamamış olsam da bu kısıtı, yine de o görünmez sınırların kalkmasından memnunum. Delinen kuralların verdiği bir rahatsızlıktı işte bende yarattığı...
O sebepten bitti ne güzel diyorum..
40 ı uçurduk tarumar ettik...
40 günün en az 30 gününde dışarıya, büyük çoğunluk da açık hava ortamlara rahatça çıkabildiysek ve hatta dışarıda evde olduğumuzdan daha rahat edebildiysek şunun sayesinde...

Yenidoğan taşımasından en baba sling The baba sling... Sadece ilk üç ay kullanmak için almıştım. Ergo baby carrier da 3. ay sonrası için sırasını bekliyor.
Kimi zaman sadece evimizin karşısındaki parka gittik, ya da bizim mekana...
Gittiğimiz iki AVM oldu, Kanyon ve Astoria. Kanyon açıkhava oluşundan, Astoria ise sakin oluşundan sebep... Buralarda da fazla oyalanmamak esastı ve sabah erken saatte gitmek...

Her yerde bebeği sling içinde taşırken rahatça emzirdim, en uzun uykularını uyudu İpek içinde... Çünkü slingin içinde uyuma pozisyonunda anne karnındaki gibi etrafı sıkı, yarı karanlıktı ve anne sıcaklığını alıyordu. Üstelik dışarıdan da bebeği izole ediyorduk. Şaşkın bakışlardan, sahilde esen rüzgardan ya da güneşten ve bazen de kalabalık sayılabilecek bir ortamın havasından izole ediyordu. Velakin çok rahat ettirdi bizi...

40 gün biterken özlediklerim ve halen kavuşamadıklarımdan aklıma gelen ilk üç şey...

***Yoga
Bol terlemeli bir yoga sonrası uzandığım shavasana...

Çok özledim hem de...

***Eski kıyafetlerim
Halen giyemiyorum birçoğunu. Çevremdekiler doğum sonrası eski haline kavuşmuşsun dese de tartının gösterdiği +5 kg nun bedenimi nasıl ve ne zaman terkedeceği merakımı celbediyor...
Terketmeliler... Mümkünse Can'da olduğu gibi yine kendiliğinden doğalından olsun bu süreç...

ve
***Uyku... Max 3 saat ile sınırlıyım, İpek uyanmasa bile süt sağmak için kalkmam gerekiyor.

40 gün biterken yeniden kavuştuklarımdan aklıma gelen ilk 3 ise...

***Kitap okuyamayacağımı düşünürken bol bol kitap okuyabilmek.
Evin her odasında bir kitap ya da dergi bulunuyor diyebilirim. Her odada bir de emzirme yastığı olsa ve odadan odaya taşımasam ne iyi olacak. Birer de emzirme koltuğu lütfen, emzirme yastığı yine taşınıyor da emzirme koltuğu pek taşınır ve yer bulunur gibi değil...

***Kek börek poğaça türünden bir şeyler yapıp evde hazır bulundurabilmek...
Bütün ev ahalisi çok memnun bundan, ben dahil. Hep açım çünkü... Kahveler ustasından kekler benden uygulamamız sürüyor böylece

***Blog dostları buluşmalarımız...
Hiç ara vermeden kavuştuğum güzellik, hepsini toplu halde bir başka yazıda ekleyeceğim kısmetse...

1.AY GEÇERKEN...

2011-08-09T14:54:00.002+03:00

İpek Kız ile ilk ayımızı tamamladık. Alışma süreciydi bu, 4 yıldan sonra anneliğe yeniden...
2. gün eve geldiğimizde tek çocuk neyimize yetmiyordu diye geçirecektim içimden doğum sonrası duygu karmaşasından sebep muhtemel, Can ile yeterince ilgilenemediğimi görünce...
Çok geçmeden ise rahat anne olmayı keşfedecektim ve her şey çözümleniyordu böylece...

Büyüklerin 40 gün lafını da dinlemeyen rahat anne...
Gezmeye alışan papuç yerinde durmaz hesabı...
Bebesiyle oğlu için çizgifilm sinemasına giden ve çok keyif alan,
İlk şehirler arası yolculuğa 3 haftalıkken çıkan
İlk ev gezmelerini yapan...
Bütün bunlardan çok keyif alan, ruhen rahatlayan bunu da kızına aktaran anne...

Kısmetimizmiş ki gezmeyi seven bir kızımız var. Umarım bu hep böyle devam eder...
Gezgin aile 4 kadro ile yola devam eder...

DOĞUM HİKAYEMİZ

2011-07-10T21:26:00.002+03:00

2 Temmuz Cuma günü bile doğabilirdi İpek Kız...

Muayene bulgularımız normal doğum yapmam için uygundu.

Pasif sancıların olması gereken kısmı ben sancısız geçirmiş aktif sancıların gelmesini bekliyor durumdaydım çünkü. Ancak doktorumuzdan iki gün daha izin istedim. Biraz Can'ın doğumundaki benzerlikten cesaret alarak biraz da risk alarak yaptım bu işi.

Aktif sancıların başlaması kimbilir ne zaman olacaktı. Can'ın doğumunda aktif sancıların başlaması ile doğumun gerçekleşmesi arasında geçen süre 1 saat idi maximum.

Aktif sancılar gece yarısı ya da haftasonu başlar ise 1 saat içinde doktorumuzun hastaneye yetişmesi zor olacaktı. Zira artık yazlık evine geçmiş, İstanbul merkezine daha uzak oturur durumdaydı.

İçimde belki hep uhde kalacak olan kararı aldık İpek Kızımızda da. Suni sancı olarak bilinen birhayli seyreltilmiş oksitosin hormonunun minimum dozlarda damardan serum olarak verilmesiyle başlayacaktı doğum hikayemiz... Dakikada 4 damla sadece.

Bu kararı alırken doktorların göz önüne aldıkları tablo şudur. Puanlama rahim ağzının doğuma hazır olup olmadığının değerlendirilmesidir.

	Skor
Değişken	0	1	2	3
Pozisyon	Arkaya doğru	Ortada	Öne doğru
Kıvam	Sert	Orta	Yumuşak
Silinme (efasman) (%)	0-30	40-50	60-70	>80
Açıklık (cm)	Kapalı	1-2	3-4	>5
Bebeğin seviyesi	-3	-2	-1	+1,+2

***Değerlendirme sonucu elde edilen skor 5'den az ise indüksiyonun başarılı olma şansı çok düşükken 9 ve üzerindeki skorlarda çok büyük bir olasılıkla başarı elde edilecektir.

***Bilgiler www.mumcu.com sitesinden alınmıştır.

Cuma günü başlatabilecek olan işlem pazartesi başlatılacaktı. Haftasonu bu işleme gerek kalmadan kendi sancılarımın gelmesini bir taraftan istedim bir taraftan ise doktorumun yetişememe ihtimalinden korkarak istemedim. Cuma gecesini sancı hissediyorum, doğum başladı rüyalarıyla geçirdim. Cumartesi ise önceki gecenin uykusuzluğundan rahat uyudum. Hem cumartesi hem de pazar günü denize gittik. Evde duracak durumum yoktu, dikkati dağıtacak birşeyler yapmalı, dışarı çıkmalıydık. Çok da faydası oldu, deniz kenarında okudum, günlüğümü yazdım. Can'ı kumda oynarken seyrettim. İpek'imin hareketlerini doyasıya hissetmeye çalıştım, birlikteliğimizin son günlerinin kıymetini bilmeye çalışarak... İpek'e kavuşmak istiyordum bir taraftan ama bir taraftan da onu karnımda taşımaktan memnundum aslında. Kararsız bir haldeydim. Günümüzün geçmesinden sebep onu tehlikeye atmak(kakasını içerde yapma hikayesinden sebep) istemiyordum. Ama bir o kadar da kendi seçtiği tarihte doğsun, doğal bir normal doğum olsun istiyordum...

Çok şey istedim, hepsi olamazdı imkanı yoktu ama çoğu oldu... İpek'in kendi vaktini saatini kendisi seçmesinin dışında...

Normal doğum isteğim gerçek oldu evet ama istediğim gibi doğal başlamadı süreç. Dakikada 4 damla suni sancı serumu ile sınırlı olsa da yapay bir başlangıç atılacaktı doğumun başlaması için...

4 Temmuz sabahı saat 09.00 a doğru hastanedeydik. Doktorumuzla doğumhanede buluşacaktık. Asansörde eşimin üzerindeki uğur böceğini farkettim. Şu koca şehrin ortasında uğur böceğinin işi de ne idi :) Bu ve bunun benzeri olayları son hafta içinde yaşadık. Uçup da omzuma konan ve gitmek bilmeyen güzelim kelebek ve evimizin içine kadar çekinmeden girip evi dolaştıktan sonra kendi dileğince yavaşça giden Kumru kuşu gibi... Üzerimdeki annelik hormonlarının etkisi miydi neydi bu???

Doktorumuzla buluştuk. Beklediğimiz gibi doğum için başlıyoruz dedi. Can'ın doğumunda da böyle olmuştu. O vakit bilmiyorduk yanımızda ne hastane çantası vardı ne birşey. Bu sefer doktorumuzun yöntemini bildiğimizden hastane çantamız, bebek şekerlerimiz, ikramlarımız, kurabiye standlarımız ile tam teşekküllü gelmiştik hastaneye... Doktorumuzun bu yöntemi bir taraftan iyiydi, hiç habersiz gidip heyecan yapmadan sakin bir uykuyla dinlenmiş bir halde normal doğum sürecine giriliyordu. Ama bu yöntem sadece ilk bebekde işliyordu. Deneyim kazanmış anne aynı doktora 2. doğumu için gidiyordu bu kez. Heyecan vardı ancak buna rağmen iyi uyudum pazar gecesi, sadece sabaha doğru uykum kaçınca çareyi bloğa yazı yazmakta bulmuştum:)

Doğumdan 4 saat önceki yazım burada :)

Saat 09.00'dan 10.00 a kadar geçen sürede yatış işlemlerimiz yapıldı. Damar yolu açılması sırasında zorlandık. Damar yolumun bulunması zor oldu ve ben bu esnada bir tansiyon düşmesi yaşadım. Hemşirenin ilk denemesi sırasında iğneden ve bu tür işlemlerden hiç korkmayan ben sanırım işlemin biraz acılı olmasından kendimi sıktım ve bir anda fenalaştığımı hissettim. Üstelik o kadar zahmet boşa gitmişti. Damar yolu bulunamadığından açılamamıştı. Biranda seslerin zayıfladığını kendimden geçmek üzere olduğumu hissettim. En son 3 yıl önce dişçi koltuğundayken böyle olmuştum. Yastıksız yatıp kendimi iyi hissedinceye kadar beklenildi. 2. deneme başarılıydı. Damar yolu bu kez ben yatıyor haldeyken bulundu. Bu kısımda yaşadığım fenalık hissi bende hafif bir moral bozukluğu yaşattı. Kendimi çok iyi hissediyorken biranda kötü hisseder duruma gelmiştim, işin başından daha böyle olması keyfimi kaçırmıştı.

Serum takılıp oksitosin verilince yeniden keyfim yerine geldi. Doğum sancılarını acaba ne zaman hissetmeye başlayacağım merakı başlamıştı. Bu esnada saat 10:10 idi. Eşimle biraraya geldik serum işlemi sonrası. O da heyecanlıydı. Can oğlum ise evde babannesi ileydi. Ona bir önceki akşamdan anlatmıştım. Yarın hastaneye gideceğimizi, kardeşinin artık doğum vaktinin geldiğini, doktorun yardım edeceğini, bebeğin karnımdan artık çıkacağını anlattım. Ertesi sabah biz evden ayrılırken uyuyordu halen.

Eşimle sohbetten sonra o dışarda ben doğumhane de kaldım. 11 gibi doğum sancılarım yoklamaya başlamıştı sanki. Su kesemiz açıldı bu arada. Kesenin açılmasıyla birlikte sancılar tam yol ileri deyip coşuyorlar sanki. 11.30 gibi evet artık doğum sancılarım vardı ve çok fazla ara vermeden geliyorlardı. Süresi de uzuyordu. Hemşireden yelpaze tarzında birşey istedim. Sancılar geldikçe yelpazelenerek kendimi sakinleştirmeye çalışıyordum. 10 dakika sonra artık kontrolümün yapılmasını istedim, çünkü sancıların sıklığı ve uzunluğu çok artmıştı. Normal koşullarda serum verildikten minimum 2 saat sonra kontrol yapılır. İlk doğumumda da açılmanın çok hızlı olduğunu anlatıp ebeyi ikna ettim kontrol için ve kontrol sonucunda 7 cm açılma ile doğum masasının hazırlanmasına başlandı. Masaya geçtiğimizde rahim açıklığı 8 cm olmuştu bile. 10 dakika doktorumuzun aşağıya inmesi için bekledik ve 12.00 de ıkınma aşamasına geçmiştik. Sanki ilk kez doğum yapıyormuş hissini yaşadım bu kısımda. Çünkü Can'ın doğumunda bu aşamayı o kadar kolay geçirmiştik ki, Can'ın doğduğunu bebek ağlaması ile anlamıştım. Epidural kullanılmadığı halde durum böyleydi. Oysa ki İpek Kızın doğumunda öyle olmadı hiç. Doğum masası aşamasında ki rahatsızlık ve sancılar had safhadaydı. Uzun yıllar yoğun spor yapmış olmanın ve hamilelik öncesi yaptığım yoganın faydasını bu aşamada gördüm. 12.07 de İpek Kız doğmuştu. Sadece fiziksel bir fayda değildi sporun ve yoganın bana sağladığı...

Zor koşullarda devam etmenin gücü, dayanma iradesiydi benim en büyük yardımcım. Bu kısım normal doğumun tek olumsuz tarafı. Herşey kısa süre içerisinde olup bitiyor ve sonrasında müthiş bir huzura rahatlamaya kavuşup yeniden dünyaya geliyorsunuz. O kısa süre boyunca iradenizi, gücünüzü korumanız, herşeyin gelip geçici olduğunu enerjinizi direncinizi koruyup durmadan yola devam etmeniz gerektiğinizi bilmek gerekiyor. Diğer türlüsünü düşünemiyorum. Bir köprüden geçiyorsunuz, köprünün ortasındasınız, geri dönüş yok biliyorsunuz, ilerlemeniz gerekiyor, tek çareniz bu, ancak yürümek hiç kolay değil. O halde yürümeyeceksiniz, nefesiniz tükeninceye kadar koşacaksınız :))))

4 yıl kadar önce Can'ı aynı doğum masasında dünyaya getirdiğimde görevlilerden biri 2.çocuk isteyip istemediğimi sormuştu doğumun hemen peşinden. Eğer böyle olursa tabi ki isterim cevabını vermiştim. Aynı soru İpek Kızın dünyaya gelişinden hemen sonra sorulsaydı cevabım hayır olacaktı muhtemelen. Oysa ki Epidural Anestezi gibi bir seçenek var ve ben bu opsiyonu hiç kullanmamıştım. Zor kısmı da yaşamak istemiyorum diyenler bu opsiyonu da pek ala kullanabilirler.

İpek kızın doğumuyla içim birden boşalıvermişti, yeniden doğmuştum ben de... Ufacık bir kız idi. 3.250 gr, 53 cm. Bebek hemşiresi ilk müdaheleyi yaptıktan sonra yanıma getirdi, ufak bir öpücük kondurdum yanağına ve bir süreliğine ayrıldık...

Doğumhaneden tekerlekli sandalye ile ayrılırken 4 yıl önceki aynı hisle doldum. Biraz öncesinden başlamıştı bu durum. Konuşurken ağlamaklı oluyordum. Doğumhaneden çıktığımızda oğlum babasının kucağında beni bekliyorlardı. Ve artık tutamadım... Direnen gözyaşlarım 4 yıl önceki gibi yine aynı yerde aynı asansörde ve aynı koridorda ta ki odamızın kapısına kadar sürecekti. Bu kez kendimi tutmam gerekiyordu, oğlumun beni bu halde görmesini istemiyordum, yüzümü kapatıyordum. Gözyaşlarım akarken yüzüme gülücük kondurmaya çalışıyordum. Can'a açıklamalar yapıyordum bir yandan. Ağladığımı Can'ın farketmesinden korkuyordum. Neden ağladığımı ben bile bilmiyorken ona durumu nasıl açıklayabilirdim...

Ve ben artık iki çocuk annesiydim. İki parçaydım. Kızımla o geceyi hastanede geçirirken evdeki oğlumu düşünecektim. Evde oğlumla oynar iken içerde uyuyan kızımda olacaktı kulağım. İki parçaydım artık... Birleştirmek mümkün müydü parçaları?

DOĞUM

2011-07-05T16:40:00.002+03:00

İpek Kızımız dün öğlen 12.07 de dünyaya geldi...

Şimdi evimizdeyiz, o dünyaya alışmaya çalışıyor. Ben ise yeniden taze anne olmaya...

Herşeyi baştan hatırlamam gerekiyor. Bir taraftan Can'ı ihmal ediyorum kaygıları taşıyabiliyorum... Ama tez vakitte bu şaşkınlığı atıp tecrübem var diyebileceğim kısmetse...

Doğum hikayemiz yakında...

Doğum Öncesi Gelen Enerji İle Neler Yapılır?

2011-07-04T07:15:00.005+03:00

Doğumun yaklaştığının belirtilerinden biridir o biranda gelen aşırı enerji yükü...

Uzmanı şu şekilde açıklıyor bu enerjiyi...

Aşırı enerjik olma
Tüm hamileliğiniz süresince kendinizi çok bitkin ve yorgun hissedebilir ve fırsat bulduğunuz her an ufak bir şekerleme yapmak gereksinimi duyabilirsiniz. Bu hamilelikte çok nadir krşılşılmayan bir durumdur. Ancak bir sabah uyandığınızda kendinizi bir anda çok enerjik hisseder, temizlikten alışverişe pekçok işi yapak için koşuşturur vaziyette bulursanız şaşırmayın. Pekçok kadın doğumdan kısa bir süre önce bu şekilde hissetmektedir.

Yapamayacağınız iş yoktur o enerjiyle...

Evinizi baştan aşağı temizleyip camlarınızı hiç temiz olmadığı kadar temiz hale getirebilirsiniz...

Kmlerce yol yürüyebilir, yüzebilirsiniz...

Alışverişe çıkabilir, girilmedik mağaza çarşı pazar bırakmadan eve dönebilirsiniz...

Ya da benim gibi kendinizi mutfağa atıp bir süre uzak kalacağınızı da bildiğinizden uzun süredir yapmayı isteyip de yapamadığınız lezzetleri pişirebilirsiniz...

Ama yine uzmanları der ki o enerjiyi boşa harcamayın, çünkü o size doğum öncesi verilmiş bir lütufdur. Kendinize hakim olmayı deneyin ve enerjinizi doğuma saklayın...

Ben bu enerjiyi önce bu işlerde kullanıp sonrasında ise iki günlük deniz maceramızda geri aldım. Denize gider iken hastane çantamız her daim arabada idi. Ben o heyecan ile yerimde duramazdım. Doğum sonrası bir süre gidilemeyecek deniz keyfinden Can'ı mahrum etmek haksızlıktı. Her akşam denizden dönerken gitmeyelim biraz daha kalalım diyerek ayrıldı.

Enerji diyordum.

Bugün o enerjiyi kullanma vaktidir...

Can'da yaşadığım gibi herşey...

5 dakikada bir gelen ama henüz rahatsız etmeyen sancılar ile birazdan hastanenin yolunu tutacağız...

Bu ne rahatlık Pınar Hanım demeyin...

Rahat olsam şu saatte ev ahali gibi uyuyor olur, erkenden kalkıp heyecanımı yazarak atmaya çalışmazdım sanırım :)

İpek Kızımızla beraber sağlıcakla geri dönmek dileğiyle...

9 AY + 12. GÜN: KABAKLI POĞAÇA :)

2011-07-01T15:23:00.005+03:00

9 ay +12. günün doktor kontrolünde İpek Kız artık gelmeye niyetlendiğinin sinyallerini verdi bize. 2 günde nasıl böyle bir değişim oldu aklım almıyor.

Doktorumuza kalsa bugün bile doğumu başlatabilecekti, ben de bebek de hazırdı buna... Ama beklemeyi seçtik... İpek Kız ile bir haftasonunu daha birlikte geçirmeyi...

Pazartesi sabahı kontrollerimizin akabinde muhtemelen bu macera başlayacak...

Maceranın uzun sürmemesi ve abisi gibi İpek Kızın da çabucak yolları aşıp sağlıcakla aramıza katılması dileğimiz...

Maceranın pazartesinden önce başlaması da bir başka olasılık... Her iki opsiyon da kabulümüz:)

Bu haberlerle doktordan ayrılırken pek mutluydum. Bu sefer bir heyecan başlamıştı. Tatlı bir heyecan:)

Ancak iki gün öncesinde 9ay10günün tamamlanışı ile yavaştan da elim google da miyadın dolması ile ilgili yazıları aramaya başlamıştı... Yazıları okumakla birlikte keyfim kaçar gibi olunca kendimi meşgul edecek birşeyler bulmalıyım ve bu konuyu rafa kaldırmalıyım dedim.

Kabaklı Poğaça bu arayışın ürünü işte:)

Tarif Lezzet dergisinin Tuzlu İkramlar ekinden...
Un miktarını ve maya türünü değiştirdim ben. 4 su bardağı yerine 5 su bardağı un kullanmış oldum. Yaş maya yerine ise instant kuru maya. Harcında geçen dereotunu ise tamamen çıkardım, siz seviyorsanız yarım demet dereotu ekleyebilirsiniz.

Malzemeler:
5 su bardağı un
Yarım paket instant maya
1 yemek kaşığı toz şeker
1 su bardağı süt
1 çay bardağı zeytinyağı
1 tatlı kaşığı tuz
1 yumurta + 1 yumurtanın beyazı(sarısı poğaçaların üstüne)

Harç İçin: 2 kabak, 1 soğan, 1 çay bardağı ufalanmış beyaz peynir, 2 yemek kaşığı zeytinyağı, tuz, karabiber.

Üzeri İçin: 1 yumurtanın sarısı, beyaz haşhaş

Yapılışı:
Hamur için geçen malzemeleri karıştırarak pürüzsüz kıvamda bir hamur elde edinceye kadar yoğurun. Üzerini nemli bir bezle örtüp hamuru yarım saat dinlendirin. Bu sürede siz harcınızı hazırlayın. Bunun için kabaklar rendelenir, fazla suyu sıkılarak dökülür. Soğan ince kıyılarak tencereye alınır, kabakları da ekleyip zeytinyağında 5-10 dk kadar kavrulur. Kabak bu aşamada hiç su vermiyor, daha önceki sıkma işleminden dolayı. Kavurma işleminden sonra ocaktan alıp içine ufalanmış beyaz peyniri ilave edin. Tuz ve karabiberi de eklediğinizde harcınız hazır. Harç sıcaklığını kaybetmeden poğaçaları yapmaya geçebilirsiniz. Böylece daha çabuk mayalanacaklardır. Hamurdan mandalina büyüklüğünde parçalar koparıp elinizde açarak içine harcınızdan koyup kenarlarından üste doğru kapatın. Fırın kağıdı serilmiş ya da yağlanmış tepsiye aralıklı olarka dizin. 1 saat bekleyin. Bekletme süresi bittikten sonra poğaça hamurlarının üzerlerine yumurta sarısı sürüp haşhaş serpiştirin. 170 dereceye ısınmış fırına verin. Üzerleri kızarıncaya kadar pişirip servis yapın.

9 AY + 11. GÜN: BEAUTIFUL DAY

2011-06-30T10:43:00.005+03:00

Dün aşağıdaki yazıyı yazmıştım, ancak bloggerdaki bir hatadan dolayı bir türlü yayınlayamadım. Yazılmış madem yayınlayayım istedim. Günün ilerleyen saatlerinde de bir başka yazı ekleyeceğim :))))

Dün ki yazı:
İpek Kızın 9 ay 10 günü tamamladığı gün bugün...
Aylar aylar önce hamile olduğumu ilk öğrenip de takvime sarıldığımda karşıma çıkan, mim koyulan tarih...
Etrafımda ki erken doğumlara, Can'ın 5 gün erken doğuşuna ve 2.bebeklerin daha erken gelir, kız bebek daha erken doğar söylemlerine yıktı geçti İpek Kız...
Beklemeyi seçti bir süre daha...
Yeter ki kendisinin seçtiği süre ile doktorumuzun ona tanıdığı sürenin sınırları çakışmasın. İpek kızın kendi süresi doktorumuzun tanıdığı sürenin altında olsun...

Abisinin doğumu gibi güzel bir doğum olsun diye diledim hep...
Bir haftaya kalmadan gerçek olsun bu dilek hayırlısıyla...

Yaz mevsimi güzel...
Hayat güzel...
Günler güzel...

Hoparlörden bol tekrar dinlediğim şarkının enerjisiyle yola devam...

U2- Beautiful Day...

............

It's a beautiful day
Sky falls, you feel like
It's a beautiful day
Don't let it get away

.................
You love this town
Even if that doesn't ring true
You've been all over
And it's been all over you

It's a beautiful day
Don't let it get away
It's a beautiful day

Touch me
Take me to that other place
Teach me
I know I'm not a hopeless case

See the world in green and blue
See China right in front of you
See the canyons broken by cloud
See the tuna fleets clearing the sea out
See the Bedouin fires at night
See the oil fields at first light
And see the bird with a leaf in her mouth
After the flood all the colors came out

It was a beautiful day
Don't let it get away
Beautiful day

GERİYE SAYIM 3 GÜN- DENİZ SEZONUNU AÇTIK...

2011-06-27T16:22:00.005+03:00

Günübirlik de olsa deniz sezonunu açmış olduk geçtiğimiz Cumartesi geriye sayım 5. günde...

İpek madem henüz teşrif etmedi deyip Kilyos sahillerinin yolunu tuttuk...

Hepimize çok iyi geldi bu gezi...

Denizin hem ruha hem bedene verdiği şifa ile...

Can ile babası kocaman bir kale yaptılar sahilde...

En sevdiği uğraşlardan biri toprakla kumla oynamak...

Ameliyattan geriye mızmızlanmalarımız ve biraz da hastalık psikolojisi kaldı sanırım. Boğaz+kulak ağrıları 10.gün itibariyle sona erdi ancak şimdilerde de diş ağrısından bahseder oldu bir iki gündür :( Bu durum devam ederse dişçiye görünmemiz şart.

Bu psikolojiyi atmaya çalışıyoruz şimdi de. Düşüp de dizi sıyrılsa en az bir yarım saat ağlar oldu. Eskiden böyle değildi durum, düşse bile devam ederdi kaldığı yerden, uzun ağlamalar yoktu...

Bu durumun da tez vakitte düzelmesi dileğim. İpek doğmadan önce bu yönde bir şifaya da ihtiyacımız var.

İpek ile biz de deniz kenarında şemsiye altında manzaranın ve dalgaların sesini dinlemenin keyfini çıkardık... Bu hafta sadece denize şöyle bir girip çıktık, suyun tadına baktık...

İpek Kızı artık bu haftadan itibaren ikna çalışmalarına başlamamız gerekiyor, eğer gelmeyip biraz daha keyif yapmak ister ise...

Yüzmenin doğumu çabuklaştırdığı söylenir. Eşimin teyzesi ilk hamileliğinde denizden çıkıpta doğuma gittiğini anlatır.

İpek kızın elbet geleceği bir vakti saati vardır ancak o vakit bu haftaiçi olmaz ise, her haftasonu bol bol yüzerek geçecek benim için demektir:)

Geriye Sayım 4 Gün ise Polonezköy taraflarında doğayla içiçe geçti. 2.Köprüden çıkar çıkmaz saptığımız Çavuşbaşı-Polonezköy yolu boyunca İstanbul'dan çok uzaklara gittik sanki. Ormanın şifasına kavuştuk yol boyunca ve kahvaltı süresince . Havanın yağışlı oluşu ve serinliği ile birlikte, Karadeniz'den diyarlara ışınlanmıştık sanki bir anda köprü sonrası...

Kahvaltıyı derenin manzarasında açık havadaki ahşap balkonlarda yaptık, ağaçlar altında.

Doğanın içindeydik gerçekten, sağımızda solumuzda onlarcasını gördüğümüz bu tırtıllar ile mutlu olduk. Gerçekti, doğaldı... Hepsi bir süre sonra şahane birer kelebek olacaklardı...

Polonezköy'den yola çıkıp Pendik taraflarına gidelim dediğimizde ise yol üzerinde solumuzda beliren göl bizi kendine çekecekti. Zaman zaman yağmurlu, zaman zaman ise güneşten gökyüzüne bakamadığımız vakitler vardı. Ama rüzgar her daim vardı ve bu uçurtma demekti bizim için... Tam vaktiydi, bir başka şifa kaynağı oldu bize...

GERİYE SAYIM SON HAFTA

2011-06-22T16:14:00.007+03:00

Can geçtiğimiz cumartesi yani 4 gün önce Bademcik+Geniz eti ameliyatını oldu... Olma sebebi bademciklerinin haddinden büyük olması solunum yollarında kışın özellikle geniz eti ile birlikte tıkanma oluşturması idi. İri bademcik sahibi olunduğunda aynı zamanda geniz eti de benzer büyüklükte oluyormuş. Operasyon sonrası alınan bademcik ve geniz etlerini gördüğümüzde böyle olduğuna şahit olmuş olduk gerçekten de...

Yoksa bize hiç problem çıkarmadı bademcikleri şimdiye dek. Bilakis onu korudular belki, arkadaşları bademcik enfeksiyonu geçirirken o geçirmedi çoğu zaman. Ancak genizden konuşması ve gece horlamaları yüzünden rahat uyuyaması, beslenme zorluğu da olumsuz tarafları idi. Yazın değil ama kışın bizi zorlayan tıkaçlar oldular hayatımızda...

En basit operasyonlardan biri sanırım bademcik+geniz eti alınması, Can'ın odasından ayrılması ve uyanmış halde dönmesi yarım saat sürdü. Ama iyileşme süreci ve sonrasında yarattığı ağrılar, yeme&içme güçlüğünü göz önüne aldığınızda da en zor geçirilen operasyonlardan biri olduğunu gördük yaşadık... Operasyon kararı öncesinde çevremdekilerle paylaşıp deneyimlerini öğrendiğimde olumsuz cevapla pek karşılaşmadım. Herkes operasyon sonrası bol bol dondurma yeme imkanına kavuştuğundan bahsediyordu. Bu hoşa giden birşeydi.

Eşim de bu gruptandı. Arada bir fark vardı eşim ve sorduğum kişiler bu operasyonu 7-8 yaş üzerinde olmuşlardı. Can ise yaklaşık 4 yaşındaydı ve dondurma ile de arası iyi olan bir çocuk değildi...

Ameliyat sonrası zordu, hem de çok zor. Bugün 5. günümüz. Bu kadar ağrılı ve zor bir süreçten geçeceğimizi bilsek böylesine rahat gidemezdik hastaneye ameliyat öncesi.

Can'a ameliyat öncesi bu durumu uygun bir dille anlatmam gerekiyordu. Bir AVM deki oyuncakçının kitap reyonlarında dolaşırken şu kitaba rastladım.

3-6 Yaş arası çocuklara uygun, anlayabilecekleri bir dile sahip olan bu kitabı alıp defalarca okuduk. Kitap, Tubitak Yayınlarından. Bir çeviri olan kitapta kahramanımız Murat kulak ağrısı çekiyor, doktora gidiyor, ameliyat durumu oluşuyor, ameliyatını oluyor, ağrısız bir şekilde evine dönüyor. Kitap hastanede nasıl bir ortam olduğundan, bir ameliyattan önce ve sonra neler yaşandığından bahsediyor. Çocukların uzun uzun bakabileceği, bir şeyler öğrenebileceği ve üzerinde konuşabileceği ayrıntılara, resimlere sahip bir kitap. Sayfalar arasına gizlenmiş sarı ördekçiği bulma oyununu Can çok sevdi.

Bu sebepten Can'da ameliyat öncesi en ufak bir olumsuzluk yoktu. Biraz hava koklayacaktı, uykuya dalacaktı o kadar. Sonrasını ne o ne de ben böyle düşünemezdik...

Ameliyat sonrası ağrıyla geçecekti. İlk yudum suyunu ancak ertesi günün akşamı içecekti, ardından ise bir kinder süt dilimi yiyecekti sadece. O bitkin sesiyle yatağından kalkıp anne bak ben artık iyileştim yiyebiliyorum içebiliyorum dediği an bir mucizeydi sanki.

"Bana kinder süt dilimi verebilirsin artık".

İlk istediği şey bu olmuştu. Doktor yesin yeter ki soğuk olsun yediği şeyler dediği için soluğu buzdolabında almıştım bile. Oysa ki bu sevincim kısa sürecekti, bu isteğin devamı gelmeyecekti takip eden zamanlarda. Geçici bir iyileşme hissi haliydi sanırım. Her gün yiyebildiği şeyleri not eder hale gelmiştim.

Bademcik operasyonu sonrası yaraların kapanması ve sonra kaplayan kabuğun düşmesi ile geçen iki ayrı süreç var. İkinci sürecin başı da aynı derecede ağrılı geçiyormuş. Yani her gün azalan bir eğilim seyretmiyor ağrı düzeyi. Kişinin yaşına ve iyileşme sürecine göre belli günlerde yeniden ikinci bir pik yapıyor ağrı.

Hiç sevmediğim halde buzdolabını çeşitli danone ürünleri ile, janjanlı ambalaja sahip ürünlerle(çilekli süt...) dolduracaktım. Can'ın marketten ara ara istediği ama kinder süt dilimi haricinde alınmayan ürünlerle.

Sadece bir kinder süt dilimi hakkımız vardı öncesinde. Gerçekten katkısız olduğuna inandığım bir ürün olmasından sebepti. Ama onu bile bir daha eve sokmak istemiyorum şu an itibariyle... Normal yeme düzenine yeterki geçelim.

Bütün bu istediği sevdiği şeylerden, onca janjana rağmen çok az yiyebildi 4 gün boyunca. Yedikleriyle ancak bir kuşun karnı doyabilirdi. Her su içişinden sonra ağladı. 1. ve 3 gece ağrılarla geçti. 2. ve 4. gece ise iyiydi, bu sabah ise kulak ağrısı ile uyandı. Hemen şurubuna sarıldık. İlk 4 gün boyunca su içmedikçe iyice kuruyan boğazı sonraki denemelerinde daha ağrılı cevap verdi. Ağrı kesici şurubu içmedi, o kadar çok ağladı ki şurubu içmeden önce ya da sonrasında bir daha cesaret edemiyorduk biz de, çünkü ağlaması da iyi değildi boğazı için. Şurup biraz asitli bir yapıya sahipti ve yutarken ağrıyı beraberinde getiriyordu ve tadı da çok kötüydü. Şurubu 4. gün değiştirmeye karar verdim. Evdeki diğer parasametol ve ibufen içeren şurupların tadına baktım ve en beğendiğim tada sahip olanı vermeye başladık. Sonuç olumluydu. Doktorun verdiği şurup ile hemen hemen aynı mg parasetomol değerini içeriyordu. Artık Can çok az bir sızlanma ile içiyordu şurubunu ve böyle olduğu için de şuruptan yarım saat sonraki süreçte beslenebiliyordu.

Ağrıların yoğun olduğu dönemlerde şurup yerine iğne şeklinde ağrı kesiciler tercih edilebilir diye düşünüyorum şimdi. Çünkü çocuğun daha çabuk toparlaması için yemesi içmesi gerekiyor. Özellikle yazın susuz kalmaması çok önemli. Şurupların ise içerdikleri ağrı kesici miktarları çok çok sınırlı. Ve en temel öğeyi suyu dahi içemeyen bir çocuk için acı bir şurubu içmek işkence gibi. Sonrasında o acı tadı gidermek için suyu dahi içemiyorken peşinden.

Her çocuk bu kadar ağrı çekmiyor olabilir. Ama ağrıdan su dahi içemiyor durumdaysa doktoru ile de görüşerek iğne düşünülebilir diyorum şimdiki deneyimimle. Biz bu süreci pes edip ağrı kesici kullanmayarak geçirmiş olduk.

Bugünden sonra herşey daha iyiye gidecek diye umuyorum. Öğlen ağrı kesici şurup sonrası bir kase çorba içebildi. Şimdiye kadar ki denemelerim ya tamamen olumsuzlukla sonuçlanmıştı ya da 4 tatlı kaşığı ile sınırlı kalmıştı.

Şu an itibariyle tek isteğim bebek doğmadan oğlumun eski sağlığına kavuştuğunu görmek. Kaybettiği kiloyu almasını, sesinin yine eskisi gibi güçlü çıktığını duymak istiyorum. Şu anki halsiz sessiz konuşmalarını her duyuşumda gözlerim doluyor, bazen kendimi tutamıyorum da. Ameliyat sonrası ilk iki gün ise daha yoğundu bu durum. O yiyemediği için ben de yiyemedim, su dahi içmek istemedim. O ağlarken ağrı duyarken sakinleşsin kendini iyi hissetsin diye kucağımda gezdirdim durdum. İpek kız bütün bunlara katlandı:( Böylesi İpek bebeğe haksızlık idi ama anne yüreğimle buna da engel olamıyordum. Şimdi yavaş yavaş eski düzenimize kavuştuk neyse ki.

İpek Bebeğe gelince;

2 gün önceki kontrolümüzde, suyumuz normal, nst sonuçlarımız normal idi. Henüz 3 kgyu ancak yakalamış olan İpek Kız bir süre daha rahat yerinde kalacak sanırım. Acelemiz yok bizim de, 1 hafta var 40 haftayı tamamlamamıza daha.

Gelmek için abisinin iyileşmesini ve kendisini mutlulukla huzurla sağlıkla karşılayacağımız günleri bekliyor olsun...

GERİYE SAYIM 2 HAFTA -İPEK'E HOŞGELESİN PARTİSİ

2011-06-16T21:46:00.002+03:00

4 yıl kadar önceydi, Can doğmadan bir parti yapalım demiştik blog dostları ile, öncüsü Hünerli Müge'm idi...

O vakit ne böyle partilerden haberim vardı öncesinde, ne de hayal edebilirdim verdiği olağanüstü mutluluğu... Bir anneye verilebilecek en güzel moraldi doğum öncesi...

Bu kadar güzel ve özel olacağını düşünmemiştim partinin o vakit. Selen'im davetiyesini hazırlamıştı. Ayşem pastasını kurabiyelerini getirmişti en güzelinden.... Münevver Ablamız o nefis kurabiyeleri yapmıştı, tadını unutamadığım... Ve baton saleleri vardı... YaseminSencer'ini de karnında taşıyıp getirmişti. Berceste Türkiye'de iken ne güzel denk düşmüştü de gelebilmişti buluşmaya.

Ve 4 yıl aradan sonra yine aynı ekip bu kez büyümüş de abi olmaya hazırlanan Can'ın kızkardeşine hoşgelesin demek için toplanacaktık.

Bu mutluluğu bu enerjiyi İpek doğmadan getirip bıraktılar kucağıma bu kezde...

İpek kim peki?

Hani şu geriye sayım 2 haftanın baş aktristi, Can'ın kardeş adayı kızımız var ya o işte...

Can'da iken ev süslemece filan yoktu o vakitler, neyse evdeki masa örtüsü, peçete tabak çanak onlarla bir masa kurmuştum o vakit. Ama şimdi gelin görün ki bizden önce iki bebek partisi daha olmuş, durum şartlar değişmiş, güzelinden bir masa kurmak, süs püs olayına biraz da kız bebeğin etkisinden girmek şart olmuştu.

Böyle olunca aylar öncesinden bende bir düşünce hali başlamış, elimizden geldiğince, vakit elverdiğince birşeyler yapılmış dostlarla başına oturabilecek bir soframız dostların da yardımıyla oluverdi nihayetinde.

Peçete halkamız ailecek ortaya çıkardığımız bir ürün.

Fikir Yasemin'in Sencer'in doğumgününde o güne özel olarak yapmış olduğu peçete halkalarından çıktı... Ben de neden o güne özel peçete halkası yapmıyorum dedim, çok kolay çok pratik oldu. Yeter ki slikon tabancasını kullanmayı bilin ya da kullanmayı bilen bir kocanız ya da yakınınız olsun:)

Davetiyemiz ve günün hatırası olacak zarf içinde not defterlerimiz TEGV den... Biz sadece kurdelemizi bağladık sonrasında... Eğitime ufak bir destek sağlamış olduk.

Masamız sade pembeden olmasın, yaz bebeği İpek'in sofrasında sarılar da olsun istedim. Çiçeğimiz, peçetemiz, çay tabaklarımız bu isteğin havasına uydu.

Sıra dostların katkılarına geldi...

Önce Münevver Ablamın o şahane şerbetiyle başlamak istiyorum. Şu an bu yazıyı yazarken ara verip mutfağa gidip kendime bir limonata yapışıma sebeptir... Mürver şerbetinin yerini tutamaz ama nefis körlensin hesabı... Mürver çiçeği ve limonun nefis uyumu, serinletici, ferahlatıcı.

Bir karaf şerbeti tek başıma içebilirim rahatlıkla :)

Ben buzlu limonatayı bitirmişken sırayı tuzlularımıza verelim.

Münevver Ablamızın tek yaptığı lezzet şerbet değildi, kabaklı muffinler lezzetin devamını getirdi...

Fadime yine güzelim sarmalarından getirmişti. Öyle ki bu tabaktan geriye kalan son iki sarma dahi babamıza bırakılmayıp bendenize yem oldu.

Selen Otlu Havuçlu Kek yapmıştı. Yıllar önce yine onun elinden yediğim otlu çörekler benim dereotuyla aramın yıllar yıllar sonra biranda düzelmesine sebep olmuş idi. O vakte kadar dereotlu bir ürünü yemeyen ben artık buzlukta kek çörek yapmak için dereotu bulundurur olmuştum.

Sofra da tatlılar yoğunlukta olunca ben de tuzlular köşesinde yeralmak istedim.

Yıllar önce bir kez yapıp memnun kalmama rağmen bir daha yapmadığımı o yazıma gelen yorum sayesinde farkettiğim, Sıcak patates pizzası sofrada yer aldı. Tarif burada

Tatlılar köşesinde birbirinden leziz iki kurabiye vardı.
Tahinli Kurabiye özel istek üzerine Fadime'nin ellerinden çıktı.

Neslihan Şeftalili Kurabiye yapmıştı. Tereyağı mis kokusu üzerindeydi... Kurabiyeler çocukların da favorisi oldu.

Elmalı Keki çok sevdiğimi bilen Berceste bu güzelim kek ile katıldı. En büyük boy kek kalıbı ile yapmış olsa da kekten geriye bugün itibariyle lokma kalmamıştır. Üzerine dilimlenmiş bol elma ile bu keki ailecek çok sevdik biz. Benim şimdiye kadar yaptığım elmalı keklerin aksine görünüm olarak da çok güzel bir kek.

Ve Pastamız...

Ne diyebilirim ki...

Diyecek sözüm yok...

Sarı ve pembeden bahsetmiştim Yasemin'e...

İnsanın kendini pastanın üzerinde modellenmiş olarak görmesinin ne kadar güzel bir duygu olduğundan kimbilir...

O bütün bunları hiç unutmamış olduğunu gösterdi pastayla...

Beni çok ama çok mutlu etti. Can yanıbaşımda idi. Sadece modellemesiyle değil kekin içeriği ile de bize özel bir pastaydı. Vanilyalı kek, limonlu krema ve çilekleriyle...

Sadece yaptığı bu pasta ile kalmadı çektiği fotoğraflarla imdadıma yetişti. Evsahibi olmaktan mıdır herşeyin son dakika yetişmiş olmasından mı, fotoğraf işi bende en sona kalınca istediğim kareleri çekemedim ama bu eksiği kapatan dostlarım vardı ne güzel... Birbirinden güzel fotoğraflarla bu güzel gün karelere de taşındı.

İyi ki varsınız...

Nice sofralarımız bahanelerimiz olsun buluşmak görüşmek için...

Bir ömür boyu sürsün...

Not: Can'ın hoşgelesin partisinin yazısı burada

CAN'IN YILSONU GÖSTERİSİ

2011-06-13T17:12:00.002+03:00

Yaşla beraber o kadar azalıyor ki heyecanlar, kalp pıtpıtları...
Sebebi türlü türlü... Hayatı güzel kılansa o pıtpıtlar oysa ki, ve bu yüzden o kadar kıymetliler ki... Çok sık çıkmıyor karşımıza... Oysa ki çocukken her an yanıbaşımızdalardı...

Can'ımın ilk yılsonu gösterisi bu azalmış heyecanı doruğa çıkardı bir anda...
Gösteri boyunca yüzümde kocaman bir gülümseme ama gerçekten en kocamanından...
Heyecandan yerinde oturamama... Ağızdan çıkan şaşkınlık mutluluk telaş sözleri... :)

5-6 dakikalık bir dans gösterisi boyunca oldu bunların hepsi...
Gösterinin geri kalanı da benzer heyecanla geçti, çocuklar bizim çocuklar olmasa da, aynı ortak emeğin yolcuları olmaktan sebep...

Gösteri mekanına giderken heyecan&mutluluk...

Beklerken...

İzlerken...

Dönerken halen süren...

Ne izleyeceğimizi bilemeden oturuyorduk, bir dans gösterisi olduğunu öğrenebilmiştik sadece, Can zaten bunun ipuçlarını veriyordu.
Ve işte karşımızdalardı... Can'ım pistin ortasında, güzel dans eşiyle...

Ne büyük mutluluktu o an... Hiç bitmesin istenecek türden...

Onun artan gülümseyişi ile olmayan dünyalar da artık benimdi...

Gösteri sonunda selamlayışları bile ayrı güzeldi benim için...

Ne güzeldi, oğlumun anane-babane ve dedeleri de oradaydı... Gösteri boyunca ara sıra gözümü onlara çevirdiğimde aynı mutluluk ve heyecanı gördüm onlarda da...
Hepimiz çocuklar gibi şendik...

Bizi de kattılar kendi aralarına biz de birer çocuk oluverdik.

Sahnedeki çocuklardan tek farkımız gözlerimizde belli belirsiz bir nemi de beraberimizde taşıyorduk...

Çocukken sevinçten de ağlanabileceğini öğrendiğimde çok ama çok tuhaf gelmişti bana...

Anlamak için anne olmam gerekiyormuş...

GERİYE SAYIM 3 HAFTA- ARTIK EVDEYİZ...

2011-06-12T17:55:00.000+03:00

Geriye sayım 3haftadan da daha az aslında.
Artık ofis hayatından ev hayatına geçmiş durumdayım.
Can da evde benimle, o da kreş hayatından ev hayatına geçti...
Soruyorum benimle evde mi kalmak istersin, yoksa kreşe mi gitmek istersin diye, cevabı seninle evde kalmak isterim oluyor.
Oysa ki canım oğlum kreşine giderken de hiç sorun çıkarmıyordu, gönlünden geçen benimle evde kalmak olsa da... O kreşin yolunu tuttuğunda evden annesi çoktan gitmiş oluyordu çünkü. Evde kalınacak bir anne olmayınca en iyi 2.yolu kreşi tercih ediyordu demek ki...

Bu son 3 hafta çok kıymetli bir 3 hafta bu sebepten. Ana-oğul başbaşa vakit geçirmeye başladık 3 yıl aradan sonra...

Doktor kontrolümüze gitmeden önceki 3-4 gün sahte doğum sancılarını sık hisseder olunca acaba 3haftadan da az mı var diye şüphe eder olmuştum. Ancak doktor kontrolünde bu endişem giderilmiş oldu. Daha vakit var gözüküyor. Erken gelir mi acaba derken belki de vakit geçecek de öyle gelecek İpek Hanım...

İpek Hanım'ın hoşgelesin partisini de yaptık... Dün gelen Blog dostlarımız ile... İyi ki varsınız...
Bu partinin notları da Geriye Sayım 2 Hafta yazısının konusu olsun fotoğraflarıyla...

Aslında bu yazının fotoğraflı olayı Can'ın kreşinin yılsonu gösterisi olacaktı. Ancak baktım ki ben fotoğrafları düzenleyip yayınlayana kadar son 3 hafta son 3 hafta olmaktan çıkacak, yazıyı bu haliyle yayınlayıp fotoğraflarını ve o akşamın duygularını ayrı bir yazıda yayınlamaya karar verdim...

Evde olmayı özlemişim ben de...

GERİYE SAYIM 4.HAFTA- KITALAR ÖTESİ BİR ETKİNLİK ve KİTAPLAR

2011-06-04T17:39:00.004+03:00

Yaklaşık 1 ay kadar önce şu etkinliğe katıldım,

Hiç haberimiz olmayacaktı...
Ela'nın annesi, senin sayende haberimiz oldu etkinlikten, çok ama çok teşekkürler

Kartpostal almak ve göndermekle ilgili özlemimi şurada anlatmış ve geçtiğimiz yeniyıl öncesi bir nebze gidermiştim...
Etkinliğin özeti, küçük çocuklu ailelere özel, uluslararası kartpostal gönderimi olması. Size çıkan 5 aileye çocuğunuz ile birlikte kart hazırlayıp gönderip, kime çıktığınızı bilmeden de 5 aileden kart bekliyorsunuz...
Bize çıkan ailelerin bilgilerini almamızla iyi ki katılmışız bu etkinliğe dedim daha bize gönderilecek kartlarımızı almadan...
Etkinliği düzenleyen annenin de adresiyle birlikte bize çıkan adreslerin hepsi farklı farklı ülkelerden ve kıtalardandı hatta... Amerika, Kanada, İngiltere, Fransa, Hindistan ve Avustralya...
Kartları alma işi bir akşama sıkışınca yolumuz ve ümidimiz mahalle aralarındaki kırtasiyecilere düştü, Can ile müzeye gider gibi mahalle aralarındaki kırtasiyecileri dolaştık kart bulmak için...

Oyuncakçıya girmiş kadar keyifli ilgiliydi Can, artık yaşı okul çağına geliyor neredeyse, 1 yıl sonrası onun için anaokulu başlangıcı olacak...
Kartlarımızı seçtik, yazdık ve cumartesi açık olduğunu öğrendiğim postaneden gönderdik onları...

Daha bir haftayı tamamlamadan 6. günde Amerikaya gönderdiğimiz kartın yerine ulaştığını da öğrenmiş oldum Sevgili Levi'nin annesinin bloğuma bıraktığı mesaj ile... Oysa yılbaşı vakti Ankara'ya arkadaşıma gönderdiğim kart tam 3 hafta sonra ulaşmıştı! Şaşırtıyorsun beni Türkiye Postası...

Geçtiğimiz Perşembe biz de ilk kartımızı aldık Hollanda'dan... Can'ın posta kutusundan kartı alması benim için büyük mutluluktu... İlerde büyüdüğünde kartlar mektuplar hayatında ne kadar yer eder bilmiyorum ama ucundan da olsa yaşasın görsün bilsin bu kartpostal işini...

Diğer kartlarımızı heyecanla bekliyoruz... Gelen kartlara yeniden kart yazıp göndermek ise işin bir başka heyecanı mutluluğu...

Kitaplara gelir isek... Kitaplığımda çocuk yetiştirme kitapları üzerine ufak bir birikim oluştu sayılır. Artık 2.çocukta ne kitabı demeyip dayanamayıp aldım yine birkaç kitap sanki ilk hamileliğim, ilk çocuğum gibi yeni baştan okuyup hatırlamakta sakınca yok deyip, okumayı sevmenin bahanesiyle...

Can'ın kreşinden ödünç alarak okuduğum 4 kitapda çerez gibi tatlılıkla okundu diğer kitapların arasında...
Bu son 4 hafta kitap okumak için de değerlendirilmesi gereken bir dört hafta benim için...
Elim hep şimdiye kadar okuyamadığım dünya klasiklerine gidiyor... Balsac ve Dostoyevski var daha sırada. Yetişir mi 4 haftaya acaba...

GERİYE SAYIM 5 HAFTA- Ailemizin Yeni Üyesi ve Ekmek Makinesinde Kek

2011-05-28T16:15:00.002+03:00

Ailemize yeni bir üye katıldı...
Adı Limon...
Yaptığım Limonlu keki diğer yiyeceklerinden ayrı bir sevip ilgi gösterince kendisinin rengi itibariyle de Limon olsun ismi dedik...
Biz nereye o oraya...
Haftasonu tatilini fırsat bilip kırlara çıktık beraber ailecek, ailemize ayrı bir neşe mutluluk kattı. O yanımızdayken çimlere uzanmak daha bir keyifliydi. İlk gün hava rüzgarlı olunca koynumuza sokuldu.
Sonrasında bir havuz keyfi de yaptı üstüne...

Geçtiğimiz haftasonu mekanımız hem cumartesi hem pazar Santralİstanbul idi. Enerji haftasından kalan tek etkinlik halen duruyordu bahçesinde... Bundan 1,5 ay kadar önceki ziyaretemizde hiç haberimiz olmadan Enerji Haftası etkinliklerine de katılmış, bu etkinlikten çok güzel maketlerle geri dönmüştük.

Sonra bir eko araba gördük, tepesinde güneş paneli olan...

ve bir Ekokaravan;
Güneş enerjisi, rüzgar enerjisi ve suyun elektroliz edilmesiyle çıkan enerjiyi kullanan ve fazla enerjiyi depolayabilen bir karavan...

Hava o günden bu güne çok değişmişti. Rüzgarlı soğuk hava gitmiş, günlük güneşlik ve de sıcak bir hava vardı bu kez.

Enerji sarfiyatı konusunda bilinçlenmemizi sağlayan oyun Can'ın çok ilgisini çekmişti. Limon havuzunda yüzerken Can oyununu oynadı, sorularını sordu. Limon bu esnada tahmin edildiği gibi çevresine yoğun bir izleyici kitlesi topladı....

Ve iki tarif bu haftaya kısmet...
İki kek tarifi, ikisi de ekmek makinesinde yapıldılar. İkisi de ayrı ayrı günler de "kahveler ustasından kekimiz bizden" rutinine uydular...

işte Limon'un pek sevdiği Limonlu Kek...

Limonlu Kek:

Malzemeler:

3 yumurta

1 kap şeker

Yarım kap sıvıyağ

1 paket vanilya

1 adet limonun suyu

1 adet limonun ince rendelenmiş kabuğu

1,5 kap un

1 paket kabartma tozu

Yapılışı: Bütün malzemeler karıştırılarak ekmek makinesi kalıbına aktarılır. Kek modunda çalıştırılır. Pişme işlemi bittiğinde makineden kalıbı çıkarıp 10-15 dakika soğumaya bırakılır. Kek kalıptan ters çevrilerek ızgara teli üzerine çıkarılır, tamamen soğuduktan sonra kesilerek servis yapılmaya hazır olur.

Cevizli ve Muzlu Kek

Malzemeler:

3 yumurta

1 kap şeker

Yarım kap sıvıyağ

Yarım kap süt

1 paket vanilya

Yarım kap kırılmış ceviz

1 adet muz ince doğranmış

1 büyük kaşık kakao

2 kap un

1 kap pirinç unu

1 paket kabartma tozu

Yapılışı: Muz ve ceviz hariç bütün malzemeler karıştırılarak ekmek makinesi kalıbına aktarılır. Kek modunda çalıştırılır. İlave malzeme uyarısı makineden geldiğinde muz ve ceviz de eklenir. Pişme işlemi bittiğinde makineden kalıbı çıkarıp 10-15 dakika soğumaya bırakılır. Kek kalıptan ters çevrilerek ızgara teli üzerine çıkarılır, tamamen soğuduktan sonra kesilerek servis yapılmaya hazır olur.

GERİYE SAYIM 6.HAFTA- EN GÜZEL HEDİYELER...

2011-05-17T22:22:00.005+03:00

İlkti benim için 2011 senesinin anneler günü...
İlk hediyemi aldım doğrudan esas şahsın kendisinden:)
İlk anneler günü kutlama sözlerini dinledim onun bal ağzından...

O kadar mutlulukla ve hevesle verdi ki o hediyelerini, hediyelere mi sevinsem mutlu olsam onun bu heyecanına mutluluğuna mı bilemedim. Hepsine birden mutlu oldum...

"Anne hadi aç aç aç" diyorsun, mavi küpeleri seçtiğini anlatıyorsun.
Onları hep takmamı istiyor, ben taktıkça mutlu oluyorsun...

Can'ımsın...
Benim en güzel hediyem sensin bilir misin şu hayatta?

Not: Can'ın bu güzel hediyeleri hazırlamasına vesile olan yardım eden öğretmenlerine gönülden teşekkürler...

GERİYE SAYIM 7. HAFTA ve BİR TARİF: LİMONLU MİNİ CHEESECAKE

2011-05-10T20:32:00.004+03:00

Son 7 haftadayız... Tabi bu son 7 hafta varsayımı kızımızın tam da 9ay 10 günlük süreyi tamamlaması varsayımından yola çıkarak hesaplanmış bir rakam. Eğer daha erken gelmeye karar verir de aramıza katılırsa içinde bulunduğum hafta belki son 6, belki son 5 haftaya tekabül ediyor olabilir.
Genelde kız çocuklarının daha erken doğduğuna dair bir söylence var. Ne kadar doğru bekleyip göreceğiz...
Son 7 haftanın yazısına bir tarif eşlik etsin istedim. Esasında yıllar önce daha Can'a hamileyken yaptığım bu tarifi nedense o günden sonra yapmaz olmuşum. Can'ın dünyaya gelişiyle fırınımla arama mesafeler girmiş idi. Mesafeler kalktıktan sonra da bir türlü bu tarif listeye girememiş. Ta ki önceki haftaya kadar...

Tarifin orjinali burada.
İşinin üstadı sevgili Zinnur'un tarifini burada Türkiye koşullarında deneyerek benim ulaştığım memnun kaldığım tarif ise şu şekilde...

Mini Cheesecakeler

Malzemeler:

Tabanı için:
-1 su bardağı dolusu rondodan çekilmiş bisküvi kırığı(Eti Burçak ya da Yulaflı iyi bir seçenek ama siz de benim gibi evde bulunan herhangi bir bisküviden de yapabilirsiniz ben ülker finger kullandım)
-50 gr eritilmiş tereyağı

Kek kısmı için:
-1,5 paket krem peynir
-1/4 cup toz şeker
-1 yemek kaşığı nişasta
-1 yumurta
- 1 paket vanilya aroması(küçük sıvı olanlardan ya da toz paketlerden)
-1 limonun kabuğu
-1-2 yemek kaşığı limon suyu(limon lezzetini daha çok almak için 2 yemek kaşığı limon suyu)

Yapılışı:

Erimiş tereyağı ile rondodan toz haline getirilmiş bisküviler karıştırılarak tereyağ bisküvilere yedirilir. Bu karışımdan birer tatlı kaşığı karışım muffin kağıdı yerleştirilmiş muffin kalıplarına pay edilir. Muffin kalıbının taban çapına eş düz tabanlı bir bardak yardımıyla karışım tabana eşit bir şekilde bastırılarak yayılır.

Krem peyniri ayrı bir kapta toz şeker ile çırpılarak üzerine yumurta, vanilya, nişasta, limon kabuğu ve suyu ilave edilir. Bu aşamadan sonra çok fazla çırpmaya gerek olmuyor. Karışımı muffin kalıplarına pay ederek önceden ısıtılmış 175 dereceli fırında cheesecakelerin üzeri hafif kızarıncaya kadar pişirin.

Ve bu cheesecakeleri mümkünse bir hafta sabredip de yiyin. Tabi bu sürede buzdolabında bekleyecekler. İnanın lezzeti her geçen gün daha güzel oluyor.
Bir hafta sonrasına kalan son cheesecake in lezzeti bambaşkaydı.
Çok kolay değil ama sabredebilirseniz siz de bu lezzet ile karşılaşıp bana hak vereceksiniz
:)
Tarif, dar vakitlerde yapılabilecek pratik bir tarif. Dolabınızda her daim krem peynir bulundurun yeter. Sevgili Zinnur'un tarifte bahsettiği ama denemediğini belirttiği daha da pratik bir uygulamayı ben denedim ve vaktiniz darsa yapılabileceğini ama daha güzel bir cheesecake tabanı için benim yukarıda bahsettiğim taban tarifini uygulamanızı öneririm. Vaktiniz daha da kısıtlıysa ya da üşeniyorsanız doğrudan eti yulaflı bisküvilerden birer tane kek tabanlarına pay ederek cheesecake tabanınızı oluşturabilirsiniz. Ben 3 tanesinde bu şekilde denedim ve yerken hafif dağılma ve kısmen daha yumuşak bir taban olmasından başka bir sorun görmedim. Bu arada tarifi ilk yapışta iki ölçü yaptığımı da belirteyim. Bol kısmetlisi olan bir cheesecake oldu.

GERİYE SAYIM 8 HAFTA -YUNANİSTAN GEZİSİ

2011-05-02T21:05:00.006+03:00

Bizde hafif bir telaş var... Daha çok gezme telaşı...

2.bebeğin gelişiyle gezmelerimize ani bir ara verecek olmanın korkusuyla son gayretle yapılan geziler geziler...

İsviçre'ye kış vakti gitmemizin sebebi de buydu, zira Haziran döneminde bu gidiş mümkün olmayacaktı, olsa benim için rahat olmayacaktı, bebeğin eli kulağında olduğu vakitler olacak idi...

Lakin İsviçre'ye kışın gitmekle kalmadık, duramadık yerimizde ve bir sınır daha geçtik geçtiğimiz ay...

6.5 aylık hamile olarak gece otobüs yolculuğu dışında pek güzel bir tatildi benim ve maailemiz için.

Tur ile gittik bu kez. Fiyatlar ekonomik, süre kısıtlı, araba ile gitmek gelmek problem olunca...

Ama görüldü ki bu güzel ülkeye arabayla da gitmek bir deniz tatili yapmak, daha yakından tanımak, o havayı solumak şart... Yetmedi iki gün, tahminimden çok öteydi bende bıraktığı etki...

Gelelim tatilin seyrine...

O gün işten gelip bavulu hazırlayıp hadi dedik gidiyoruz. Saat 23.00 civarı tur otobüsüne yerleştik. Çok gitmedik ki Can gece uykusuna daldı bile. Gözlerini sabah Yunanistan'da açacaktı...

Aynı tur şirketi ile 2 ay öncesinde bir Abant-Gölcük turuna katılmış idik. En arka koltukta bize yer vermişlerdi ve çok rahat ettik gezi boyunca. Koltuklardaki bacak mesafesi çok daha genişti, eşyalarımızı koyacak daha geniş alan vardı. Can'ın bitmek bilmez soruları pek kimseyi rahatsız etmiyordu. Önümüzde, sağımızda ve onların önünde oturan ahali de üniversite arkadaşlarım olduğundan yabancı kimselerden çekinip Can'ı hiç uyarmak zorunda kalmadık en azından:)

Bu sefer özellikle turu önceden arayıp en arka koltukta gitmek istediğimizi söyledim. İyi ki de böyle yaptık. Biz 3 koltuk aldığımız halde yanımıza da kimseyi vermemiş olmalarından sebep Can iki koltukta boylu boyunca sabaha kadar uyudu böylece rahat rahat... Boynu bir sağa bir sola düşüp de rahatsız olmadı.

Gümrükteki kontrollerde uyandırmayıp durumu görevli memurlara bildirdik. Onlar da otobüsün arkasına kadar gidip kontrol ettiler. Oysa ki biz ve diğer yolcular bu kontrolleri gece yarısı geçmişken açık havada kuyrukta bekleyerek olduk. Hem Türkiye çıkışında hem Yunanistan girişinde iki kez üstelik. Bu noktada ben müsaade isteyip ilk sıradan kontrolden geçip otobüse geri döndüm.

Yunanistan'da bizi çok ama çok güzel bir hava bekliyordu. Oysa ki o haftasonu İstanbul soğuk ve yağışlı havanın etkisi altındaydı.

Yunanistan'da ilk durağımız sabah kahvaltısında bir dinlenme tesisi oldu. Börek konusunda Yunanistan'ın da dahil olduğu Balkan ülkeleri bu işi çok iyi biliyorlar. El açması, çıtır çıtır lezzet, nefis peynir...

Türkiye'de bu lezzetle her yerde karşılaşamazsınız ama bu ülkede adım başı karşılaşıyorsunuz.

Bu esnada fotoğraf çekmek hiç aklımıza gelmemiş. Sabah mahmurluğu ve böreğin lezzeti bize herşeyi unutturmuş.

Sonrasında ilk durağımız Selanik oldu. Önce bir klise ziyareti oldu. Bu esnada bir ayin ve ekmek kutsama töreni vardı. Her cumartesi yapılan bu kutsama da insanlar ekmeklerini getirip kutsatıp geri götürüyorlar.

Bir diğer ilgimizi çeken ise kliseye gelen bazı hanımların dağıttığı bir yiyecek idi. Tarçın, toz şeker ve haşlanmış buğday(diş buğdayındaki gibi) karışımı idi dağıtılan. Evlerinde yapıp getirdikleri bu karışımı oradakilerden isteyenlere bardaklara pay ederek veriyorlar. Almak isteyenler yanına gidiyorlar genelde.

Biz de merak edip aldık ve tadına baktık...

Sonrasında ziyaret Ata'mızın eviydi. Ancak içerdeki bir başka turist grubun olmasından sebep beklemeyip şehrin kalesine yola çıktık. En çok hoşuma giden kısımlardan biriydi. Şehrin kalabalığı ile henüz tanışmamıştık. Kale civarında yaptığımız serbest zaman gezisinde buralar çok hoşumuza gidecekti. Bir pastaneye rastladık bu esnada ve birbirinden güzel şerbetli tatlılar dikkatimizi çekti. Kendimize birşeyler seçip aldık. Can'da karamelli şekerlerden seçti kendisine. Hepsine çok normal bir fiyat ödedik. Ancak her yerde durum böyle olmayacaktı. Özellikle turların götürdüğü alışveriş mekanlarından uzak durup kendiniz bulmalısınız alışveriş yapacağınız yerleri. Fiyatlar çok farkedecek inanın.

Can burada bir parkta kendine arkadaş buldu hemen. Turla gitmenin kötü tarafı serbest zamanların kısıtlı olup tura geri katılma zorunluluğundan dilediğinizce vakit geçirememeniz. İyi tarafı ise kısıtlı zamanda o şehrin ünlü ya da görülmesi gereken tüm mekanlarına kısadan da olsa ziyaret imkanı sağlaması.

Selanik merkezine inip önce Ata'mızın evini gezip sonra da şehri gezmek üzere yola çıkıldı. Kısa bir şehir turundan sonra serbest zaman verildi. Ancak gördüm ki yukarılar şehre uzak yerler çok da sıcak samimi, İzmir'e çok benzeyen Selanik şehri'nin kordon boyunu anımsatan ünlü caddesindeki tüm kafeler restoranlar tıklım tıklımdı. Önce biraz dinlenmek amaçlı parklardan birinde çimlere uzandık. Güneş o kadar güzeldi ki biraz ondan kaçıp gölge bir yer aramak zorunda kaldık kendimize... Enerjimizi burada topladıktan sonra yürüyüşe başladık yeniden sahil boyunca... Genç nüfus buradaydı hep. Cumartesinin keyfini çıkarıyorlardı.

İkindiye doğru otele dönüş vardı. Can otobüste başlayan uykusuna otelde devam etti.

Otelin balkon manzarası bizi çok memnun edecekti.

Can'ın uyandıktan sonra akşam yemeğimizi otelde yiyip günün son ışıklarını değerlendirmek için hemen çevrede yürüyüşe çıktık. Otel çevresi Selanik'in nezih semtlerinden biri olsa gerekti. Lüks arabalar, evler vardı, düzenli bir yerleşim. Can'ın tam istediği gibi bir oyun parkı gözümüze çarptı yürüyüş sırasında... Güneş batana dek buradaydık artık... Can'ın bisikletinin taliplileri bile çıkmıştı hemen:)

Ertesi gün kahvaltıyı takiben yolculuk Kavala'ya idi... Bir başka güzel sahil kentiydi Kavala...

Burada da kaleye çıktık. Turdan ayrılıp da yaptık bunu. Sonradan öğrendik ki kaleye çıkmamış otobüsün geri kalanı. Çok şey kaçırmışlardı. En keyifli ve güzel vakitleri burada geçirdik Can ile...

Yol boyunca kendimi bir Ege sahil kasabasında dolaşıyormuş gibi hissettim.
Arnavut kaldırımı yollar...

Türklerden kalma cumbalı evler...

Ve bu manzarayı tamamlayan kediler...

Kaleye cüzi bir bedel ödeyip giriyorsunuz, bütün Kavala'yı doyasıya seyretmenin keyfini yaşıyorsunuz. Can kale girişinde verilen harita ile epey oynadı. Keyifle gezdi kaleyi...

Kale içinde ki çimenler uğur böcekleri ile doluydu. Bol bol uğur böceği yakalayıp uçurduk parmaklarımızdan Can ile. Çok keyif aldı bu işten Can. Uğur böcekleri kadar sevilen bir başka böcek var mı acaba? Evet var, biz bulduk bir tane. O da kızımızın ismi olacak kısmetse:)

Kale gezisinden sonra yine aynı keyfi alarak aşağı şehre yürüyüşe çıktık. Burada bulduğumuz bir lunapark yine Can'ı ve dolayısıyla bizi mest edecekti.

Kavala sahil çok daha sakin bir yer Selanik sahil boyuna göre. Daha tercih edilir bir yer böylece. Meze ve balık yemek için de çok aramanıza gerek olmadan güzel restoranlar bulabiliyorsunuz. Selanik'de durum böyle değildi.

Ve artık geri dönüş yolculuğu başladı. Kavala'dan biraz uzakta Kavala Kurabiyesi, sakız reçeli gibi yöresel ürünler alabileceğimiz bir mekanda duruldu. Diğer Türk şehirlerinden geçildi. Dedeağaç ve İskeçe vardı güzergahta... Kısa molalar verildi. Bu molalarda sadece sahil boyu gezi yapacak kadar vakit vardı.

Ve sonrasında gümrük çilesinde 1 saat... Türkiye sınırında Tekirdağ civarında yenen birşeye benzemeyen köfte, yoğurt salata karşılığında gelen hesap ile ne oluyor yahu deyişimiz... Bizimle beraber birileri daha yedi içti de onlarınkini de mi biz ödüyoruz dedirten bir hesaptı. Tesisin adını şimdi hatırlayamadığımdan buraya da yazamıyorum. Yoksa kendilerini ifşa etmeyi çok ama çok isterdim.

Ve gece 23.00da tam da kalktığımız saatte Feriköy'e varışımız.

Dolu dolu geçen bir haftasonu ertesinde bir gün de dinlenmek için olsaydı ne iyi olurdu. Maalesef yoktu, ertesi sabah kalkıldığında iş-kreş koşturmacası başlayacaktı hepimiz için...

GERİYE SAYIM 9.HAFTA, 2. Bebekte Alışveriş

2011-04-25T20:36:00.000+03:00

2.bebek alışverişinde biraz daha bilinçli davrandığımı düşünüyorum. İlkinde de yanlış seçimler yapmış değildim aslında ama bazı şeyleri kullanıp deneyip gördükten sonra seçimler tercihler daha farklı olabiliyor.

Bir tanesi çocuk arabası…

Can için travel sistem çocuk arabası almıştık. İyiydi güzeldi ilk 6 ay bir yıl ama bir süre sonra hafif bir puset ihtiyacı oluyor. O vakit bir süre almadık. Hani 2.çocuk planlarda da hiç yoktu, olacağını bilsem alırdım mutlaka. İstediğim beğendiğim hafif puset de normal bir pusete göre epey pahalı kalıyordu. İdareten fiyatı uygun bir puset alınabilirdi, o vakit de Can artık çocuk arabasında durmamaya, kayıp inmeye başlamıştı. 2 yaşındayken ona aldığımız ebeveynin tutup itebileceği bisikleti o kadar sevdik ki çocuk arabasına binmedi hep onu istedi, hal böyleyken de çocuk arabasını artık hiç kullanamaz olduk, böylece puset işi de tarihe karıştı…

Ancak 2.çocukta hiç tereddütsüz alacaktım.

Çünkü artık arabanın bagajında Can’ın bisikleti de olduğundan yanına gelecek olan çocuk arabasının az yer kaplaması gerekiyordu…

Tek başıma iki çocukla bir yere gidecek olsam arabanın gerektiği yerde kolayca katlanıp rahatça taşınabilmesi için de hafif olması şartım vardı…

Bu iki özelliği taşıyıp çıt kırıldım bir şey de olmaması, uçakta bagaj atan görevlilerin hışmına da dayanıklı olması da gerektiğinden…dı dı dıt dı dı dıt....

Bilgisayarın tarama sonuçlarından çıkan araba resmi şudur…

e-bebek’den ve Mothercare’den bakıp stoklarda bulamayınca, biraz da fiyatından sebep İngiltere’den şu siteden sipariş ettik, haftasonu itibariyle de elimize ulaştı ama tabi arkadaşımız vasıtasıyla, site maalesef İngiltere dışına gönderim yapmıyor.

Alınan bir diğer ürün ise şudur.

Can’dayken her akşam iş dönüşü biberonları, süt sağma aparatlarını kaynatmak işkence idi. Bu aletle bu iş 8 dakikada halloluyor. Ocağı açık unuttum, aman boş bir tencere ayarlayayım derdi yok. 2. bebek sonrası da çalışmaya devam edeceğimi, biberonun büyük ihtimal yine hayatımızda olacağını göz önüne alıp sipariş verdim gitti. Berceste’nin bu konuda ki tavsiyesi de bu ürüne doğrudan gitmeme sebep oldu tabi. Ürünün Türkiye’de bulunmayışı yine arkadaşımız sayesinde sorun olmadı. Çocuk arabasıyla birlikte o da geldi. Aslında sterilizatör ile birlikte çocuk arabası geldi desek daha doğru…

Sterilizatörün güzel yanı paketin içinde 2 Avent biberon ve temizleme fırçası ile birlikte komple bir set oluşu. Avent ürünlerinde zaten fiyatlar Türkiye’de iki katı olduğu için bu işe sevindim açıkçası. Can döneminde BPA bilinci hiç yoktu bizlerde. Bütün biberonlar BPA lıydı, bir tek kullandığım Medela’nın ürününde BPA yokmuş. Bu sebepten yeniden biberon alacaktım zaten, bu biberonlar sayesinde bu sayı azalmış olacak. Belki birkaç cam biberon daha ekleyip biberon konusunu kapatırız.

Şu an halen unnado’da 60 tl civarına satılan İngiliz markası Slummberjack uyku tulumlarını sitede yarı fiyatına görünce keşke alsaymışım onlardan da dedim :(

Bu tür ürünlerin Türkiye’de yüksek fiyatlara satılması da çok vahim. Gelir seviyesi olarak en geride olan biziz EU ülkelerine kıyasla. En pahalı fiyatları da Türkiye’ye uyguluyorlar. Avrupa birliğine dahil değiliz anladıkta gümrük birliğine gireli çok oldu. Nedir bu fiyat uçukluğunun sebebi??? Nüfus desen, alım potansiyeli desen bir eksiğimiz yok bu ülkelerden, fazlamız var belki de… Bu fiyat farklarına sebep olan zinciri tamamlayan hangi halka merak ediyorum.

Beni fiyatıyla şaşırtan tek yabancı marka Unnado’da gördüğüm Thebabasling olmuştur. İngiltere’deki ünlü siteden bile çok azda olsa daha uygundu fiyatı, üstelik bir İngiliz markasıyken…

Sanırım biraz marka konumlanması var işin içinde. O dönem Türkiye’de imal edilen slingleri inceledim. Yaz günü kumaş örtüleri altında kalmak istemedim. Sade bir şey olsun benim tüm vücudumu kaplamasın dedim. Bu konuda en sadeleri Thebabasling ve Ergobaby idi. Ancak Ergobaby’nin ilk 3-4 ay kullanma imkanı yoktu. Ben ise esas bu dönem için sling istiyordum. Evdeyken bebeği benimle birlikte her yere taşımak, yemek yapmak, Can ile ilgilenmek aynı zamanda, ev süpürmek belki de… Can’da iken bu sorun oluyordu. Sürekli emzirmek ya da kucakta durmak istiyordu. Memede uyuya kalıyor, ayırıp yerine yatırdığım anda uyanıyordu. Sanırım bebekler bu dönemde anneye yakın olmak o kucakta kalmak istiyorlar. Canımın bir gün limonlu kurabiye çektiğini hatırlıyorum. Kurabiyeyi çok zor şartlar altında Can’ın ağlaması eşliğinde yapabilmiştim. Elim hamura bulanmıştı bir kere. O kadar da basit sıradandı ki tarif. Ona bile vakit yoktu… Yemek işi akşam babamız geldikten sonraya kalıyordu.

Ergobaby’nin ilk 3-4aya yönelik bir yenidoğan adaptörü var ancak yaz mevsimi için çok çok kalın bir aparat. Yaz sıcağında kullanmanın imkanı yoktu hem benim hem bebeğin rahatı için. Bu sebepten belki de geçici bir dönem için kullanacak olsam bile Thebabasling’e karar verdim. Can’da ki deneyimlerim 2. bebekte de oluşursa ürünü tepe tepe kullanırız gözüküyor.

Sling işini bebek de sever ise bir sonraki slingimiz bebeğin de ağırlık gelişimine bağlı olarak Ergobaby ya da Lillebaby olacak. The babaslingin dezavantajı ağırlığı tek omuza bindirmesi çünkü… Bebek büyüyüp ağırlaştıkça uzun yürüyüşlere çıktığımızda bize daha ergonomik bir ürün gerekecek. Bunu o dönem ihtiyaca göre temin etme niyetim var.
Lillebaby Sling

Ergobaby Sling

Ve son olarak emzirme önlüğü, Can’da iken emzirme yastığını çok geçmeden sipariş edip gerçekten büyük memnuniyetle de kullanmıştım. Bebek ufakken rahatlıkla taşınıyor ancak ilerleyen aylarda emzirme süresi de uzun olunca kollara büyük yük biniyordu. Emzirme yastığı bu işi mükemmel çözüyor.

Aynı yastığı kısmetse yine kullanmaya devam edeceğim. Emzirme önlüğünü ise daha sonraları görmüştüm internette. O vakit Can 1 yaşını geçmişti sanırım. Aslında ürüne ihtiyacım da vardı ama idare ettik almadık yine… Şimdi ise alıp hazır ettim bile. Köşe bucak aramayıp bebeği emzirebilmek istiyorum rahatça… İncecik bir ürün olması da güzel yazın sıcağında bizi bunaltmayacak… Aslında çok basit bir ürün, evinizde bile yapabilirsiniz. Ancak fiyatı da bir o kadar makul olunca ne gerek var uğraşmaya diyor insan. Uğraşmak isterseniz evinizde çeşit çeşit emzirme önlükleri yapabilirsiniz kendinize. Dikdörtgen bir kumaşa kumaş bir şerit ya da kurdela geçirmeniz bile yeterli olur sanırım.

Geriye sayımda son 9 haftayı alışveriş notlarıyla aktarmış oldum...

GERİYE SAYIM BAŞLADI -10!-

2011-04-20T20:08:00.000+03:00

Geriye sayım…

Son 10 hafta…

Bir türlü buraya yazmaya fırsat olmadı şimdiye dek. Önce başka konular, yazılar vardı sırasını bekleyen. Onları bitirip yazmaktı isteğim ama olmuyor bitmiyor…

Ayrı bir yazı olmalıydı bu…

Baktım 10 hafta kalmış geriye, bundan iyi başlık mı olur dedim ve yazdım işte…

10 hafta kala tartı, başlangıcın 8 kg üstünde…

İlk 4 aydaki beslenme sıkıntılarımı ve 5. ayda yaşadığımız amniyosentez deneyimini saymazsak rahat bir hamilelik diyelim…

En önemli işim Can’ı kardeş fikrine alıştırmak...
Şimdilik iyi gidiyor, bir problem de gözükmüyor. Esas durum ise kardeş dünyaya geldiğinde belli olacak. Dikkat, sabır ve anlayış gerekecek bize... Okuyorum şimdi bol bol, bakalım uygulamaya döktüğümüzde durum ne olacak…

Çocuk-bebek konusu dışında da okuyorum bol bol, 10 hafta sonra vaktim olmayacak uzun bir süre muhtemelen…

Ve hazırlıklar bir taraftan…

-Yeni çocuk arabası, eskisi gezmelerimize dayanamayıp havaalanlarında, yollarda kırılıp döküldüğünden artık…

-Yeni Oto koltuğu abiye, küçüğü artık kardeşin olacak…

-Başka yeniler, Can’da alamadığım ama alsamıydım hep dediklerim… Keşke artık çok da kullanamayacağım idare edeyim demeseymişim, alsaymışım. Şimdi alıyorum...

Bir tanesi emzirme önlüğü,

Bir tanesi Sling…

İyi ki almışım ne güzel kullanıyoruz diyebilmek dileğiyle…

Geriye sayım…

10!

ALTERNATİF ANNE & RAHMİ KOÇ MÜZESİ

2011-04-18T13:27:00.002+03:00

Alternatifanne.com'da gezi köşesi artık bizim, Can'lı gezmelerimizi paylaştığım bir köşedir... İlk yazım uzun zamandır bloğa da yazmak istediğim bir müzeye ait, Rahmi Koç Müzesine... Defalarca gittiğimiz bu eşsiz müzenin bizim için de yenilikleri vardı bu son gidişimizde... Bu masa ve üzerindekiler benim bir süre şaşkınlıkla dolaşmama sebep oldu...

29 Mayıs a kadar açık kalacak olan "Görünmez Müzisyenler" konulu sergiyi gezebilme fırsatını kaçırmayın. İnanın büyük bir keyif yaşayacaksınız maaile...

Serginin üst katı da yenilenmişti, Fen bilimleri köşesi zenginleştirilmişti. Mimar Sinan'ın prensibinden gidip kendi köprümüzü yapıp altında keyifle poz verdik...

Çocukların keyifle saatlerce bıkmadan vakit geçirebileceği bir mekan burası, gezmediyseniz biran önce yolunuzun düşmesi dileğiyle...

GEÇ KEŞİF: EKMEK MAKİNESİ

2011-04-15T09:05:00.004+03:00

Geç kavuştuk kendisine... Kavuşmamızın hikayesi ise Fransızların Brioche lezzetinden gelmekte... Neslihan'ın yaptığı Brioche'dan bir dilim eve getirmem ve bu dilimi koca kişisinin bulmasıyla başlıyor hikayemiz. O dilimin yenilmesiyle de "Sen de yap Pınar bundan" demesi karşılığında verilen cevap "Ama canım bu ekmek makinesinde yapılmış, ben yapamam ki şimdi" bahanesi sıralanıyor. Bahaneler işlemiyormuş gördük. Ertesi hafta eve bir ekmek makinesi paketi geldi hiç haberim olmadan. Bahanemiz yok artık, hal böyleyken evde en çok pişen ekmek Brioche'dur.

Sade Briochelardan sonra kayınvalidemin önerisiyle paskalya çöreğine çevrildi tarif ufak bir damlasakızı ve mahlep ilavesiyle...

Böylece de pişti Brioche'lar üstüste...

Brioche çeşitlemelerimiz devam edecek ancak elbet tek pişenler brioche'lar değil bu makinede... Zeytinli ekmek pişme sayısına göre 2. sırayı takip ediyor. Sonrasında Köy ekmeği, Fransız Ekmek, Sandwich Ekmeği, Üzümlü Ekmek, Kefirli Ekmek... Ve bir deneme de pizza hamuru olarak geldi. Sonuç hepsinde başarılıydı... Sayelerinde artık işyerinde kahvaltılar ev yapımı sandwichlerle şenleniyor. Bina önünde satış yapan simitçi ve sandwichiyi bir aydır terkeylemiş durumdayım. Her sabah önlerinde oluşan kuyrukta ki yerimi bıraktım gitti başkalarına. Aynı durum koca kişisinde de mevcut. Artık keyifle sandwich hazırlanıyor evde sabahları...

Bir diğer keyif ise ekmeği oğlumla beraber yapmak. Makinede ekmek yapmak hakikaten çocuk oyuncağı... "Can ekmek yapalım mı" diye her seslenişimde.. "Tamaaaaaaaammm" deyip koşarak geliyor mutfağa, sandalyesini çekiştiriyor tezgahın önüne... Malzemeleri 1-2 dakikada ekleyip düğmesine bastıktan sonra da bir süre seyrediyoruz karıştırmasını... O başlat düğmesine her basışta da sanki uzaya uydu gönderiyormuşçasına önce bekliyor bekliyor da sonra parmağını havaya kaldırıp getirip basıyor ya kocaman bir gülümseme yapıştırıyor yüzüme:) Seviyorum seni...

BAHARI ORMAN'DA KARŞILAMAK...

2011-04-14T14:23:00.004+03:00

Pazar günü olur, Orman’a gidişin mutluluğu vardır… Kahvaltılıklar alınır, akşamdan yapılan börek alınır. Çok erken kalkılmasına rağmen oyalanılır evde… Çıkma vakti gelir, Bahçeköy’den Taddoy’dan ekşi mayalı ekmek ve simitler alınır. Orman'a varılır. Park edecek yer bile bulmak zordur artık ama Oğuş ailesi pek güzel bir masa ve yer seçmişlerdir. Hemen o yöne dönülür aynı sakinlikte yer bulunur. Kalabalık bir masa beklerken Oğuş ailesi sessiz sakin kahvaltılarını etmektedirler… Derken bir aile daha gelir. Kahvaltı edilir sadesinden güzelinden. Sonra haydi deyip yola koyulur. Derken benim arabaya geri dönmem gerekir. Yol uzundur, gereksiz eşyalar geride bırakılmalıdır. Geri dönüp tekrar grubu yakalamak istediğimde ise ortada grup filan yoktur. Hayda ne olacak şimdi denilir. İlerlenir yol boyunca hızla, oradan geçenlere sorulur, hayır çocuklu aileler hiç görülmemiştir. Yine de devam edilir ta ki yol artık balçık ve su halini alıp içinden zıplayan kurbağalar görülene kadar. Anlaşılır ki bu yoldan gidilmemiştir. Geri dönüp başka bir yol aramaya geçilmişken kaybolmuş babamızla ve Can ile karşılaşılır:)Mutlu olunup keyiflenildiği andır. Ne kadar güzel bir hava olduğundan, ne güzel bir yürüyüş olduğundan bahsedilir. Hep gelelimdir.

Biraz daha ilerleyince çok geçmeden grubumuzla karşılaşılır. Mutluluk daha da artmıştır. Bir 3 saat dura kalka yürünülmüştür. Gezi bittiğinde tadı damağımızda kalmıştır. Erin ve Erin’in bisikleti sayesinde Can’ın en çok yürüdüğü ve hatta çokça bisiklete yetişeceğim diye koştuğu gezi olmuştur:) Orman’ın verdiği enerji bambaşkadır, o enerjiyle önce markete sonra eve gelinir, mutfağa girip akşam misafirlerimiz için hazırlanılır bir de üstüne.

Bu bahar Orman’ın yolunu bırakmamak hep o havayı solumak enerjiyi almak dileğiyle… Bunu erkenden fark etmemize vesile olduğun için sonsuz Teşekkürler Ayça… Çoluk çocuk kamp yapmanın güzelliğini de fark etmek de dileğimiz:) Yediğim en lezzetli keklerden biriydi Ayça'nın keki, orman içerisinde oturup kopara kopara pay edilerek yenilmesinin kattığı bir lezzet vardı muhakkak...

Ayça'nın yazısı da burada

HOŞGELESİN ARAS PARTİSİ

2011-04-03T09:11:00.004+03:00

Her haftasonumuz böyle geçsin diyerek kapattım gözlerimi Pazar akşamı… Yorgunluk olmalıydı oysa ki yoktu, güzel geçen haftasonunun, dostları, onların mutluluklarını görmenin, Ormanın verdiği enerji vardı içimde halen… Cumartesi sabahı Can’ın yeni bir arkadaşına daha, Aras’a hoş gelesin demek için hazırlık ve yolculuk vardı. Güneşli güzel bir hava... Maviler beyazlar vardı hep…

Ev sahibesi, hamiş Müge’miz hiç ama hiç boş durmamıştı… Aç mideler bu tuzlu çöreklerle kaçamak yaptı… Kıyır kıyır…

Aras’ın izleri vardı her yerde... Terin’de;

Kurabiye ağacında…

Annemiz çok çalışmıştı, istek üzerine patates kızartması ve karışık kızartma bile sofradaydı…

Ve arkalara saklanmış limonata… Bardak bardak içilen, nanenin ve limonun ferahlığı bir arada…

Aras’ın annesi bu kadar çalışmışken teyzeleri neler yapmıştı? Tuzlu köşesinde; Münevver Teyzesinden el açması pırasalı Arnavut Böreği…

Selen Teyzesinden sürpriz salata

Fadime Teyzesinden Zeytinyağlı Sarmalar

Pınar Teyzesinden Kısır

Tatlı köşesinde; Neslihan Teyzesinden Limonlu Bar…

Ayşem Teyzesinden Krem Karamel

Yasemin Teyzesinden de pastası vardı...

Sofra güzel, lezzetler birbirinden şahane, sohbet güzel, harika bir gün geçer…

Bekliyoruz seni Aras Paşa, sağlıkla huzurla gel mutlu yuvana, partilerin gibi şenlikli güzel bir ömrün olsun:) Bir sonraki buluşma kimde olacaktır ve konsept ne olacaktır acaba??? Merakla beklemedeyiz:) Çok değil 2 ay sonra sadece...

BAHARIN GETİRDİĞİ...

2011-03-17T11:04:00.002+02:00

Kimden 17 Mar 2011

Siz de benim gibi hissediyor musunuz?Dışarıda ki güneş sizin içinizde de açıyor mu? Işıklar içinizden fışkıracak gibi olup yerinizde duramıyor bir halde misiniz?Ağaçların dalındaki tomurcuklar nasıl içten içe patlamaya hazırlanıyorsa sizde de benzer haller mi mevcut, durduğunuz yerde duramıyor musunuz?
Sebepsiz yere içinizi bir mutluluk bir heyecan kaplıyor mu? Sanki gelecek günler hep güzelliklere mutluluklara gebeymiş gibi…

Ah şair divane ettin beni ilkbahar…
Dayanamadım…
3-5 satır yazmadan edemedim…
Ofis ortamı insanı olup yerimden kopamıyor olsam da bende senin bir parçanım, sen de benim bir parçam…
Aynıyız aslında benim içimde sen varsın, senin içinde de ben…
Hoş geldin nihayetinde
Hoş geldin İlkbahar…
Hoş geldin…

Kimden 17 Mar 2011

FLIMS-LAAX KAYAK MEKANI...

2011-03-16T14:00:00.000+02:00

İsviçre tatilinin tam ortasına, kalbine oturmuş bir geziydi Flims-Laax diyarına gidişimiz, kalışımız... Gidiş yolunda bize pırıl pırıl bir güneş eşlik ediyordu, hava soğuyordu, ama güneş kendini gösteriyordu sonuna kadar. Dönüş yolunda ise hakimiyeti kar almıştı, heryeri kar kaplamış, zaman zaman tipiyle birlikte gözgözü görmez olmuştu. İsviçre bizi İlkbahar ile karşılamış, kışıyla uğurlamıştı...

İsviçre'ye vardığımız günün ertesi hava sıcaklığını bir dağın tepesindeyken üstelik, araba 6.5 C olarak gösteriyordu.

Tatilin ortasında 0 dereceyi gördük.

Tatilin sonlarına doğru ise oteldeki hava durumu tablosunun gösterdiği sıcaklık -11 C ler idi...

4 yıl önce aynı vakitler gidişimizde 10 gün boyunca tek bir kar tanesi görememiştik. Bu tatilde ise bütün güzelliğiyle yaşadık karın mutluluğunu, getirdiklerini...

Heidi'nin evinden çıkıp yeni diyarımıza yola koyulup Flims'de otele vardığımızda gün akşam olmak üzereydi. Yeni odamızın her köşesi İsviçre'nin yöresel izleriyle doluydu. Ahşap ağaç döşeme, objeler, resimler...

Beklemediğimiz güzel sürpriz ise odamızın içinde resmen bir mutfak olduğuydu. Ocağı, tenceresi tavası, likör kadehlerine kadar tüm mutfak malzemeleriyle tam bir mutfaktı işte... Yemeği dışarda yeriz diye düşünürken bu mutfak planları değiştirdi. Marketten hazır çorba ve pizza alındı. Meyveler ve tatlılar ile soframız hazırdı. Ertesi akşam yapıp kupalarda içtiğimiz domates çorbasının tadını eşimle hiç unutmayacağız... Üşüyüp de kavuşulan çorbanın lezzeti bambaşkaydı bize göre...

Ertesi gün Can ile benim için bol kızak eşim içinse bol snowboard keyfi ile geçti. Yorgunduk günün sonunda hem de çoook yorgun... Eşim yastıktan boynunu kaldırırken bile eli ile destek olmak zorundaydı:)

Kızak kaymanın dışında Can ile birlikte bu mekan civarında dolaşan shuttle otobüslere binip bir tur gerçekleştirdik. Doğanın kar ile buluşmasının en güzel haline şahit olduğumuz bir gezi oldu. Çok güzel mekandı Laax... Hafızama en güzel haliyle kazındı...

İsviçreliler karla birlikte yaşamaya çok alışkınlar. Her evin önünde gördüğümüz kar küreği ve süpürge bunun bir göstergesiydi, her an hazır bekliyorlardı kapı önlerinde...

Bir diğer bekleyen ise kar kızaklarıydı... Burada her evin bir hatta birden fazla kar kızağı vardı. Biz de Türkiye'de kar kızağı sahibi ender ailelerden biriydik sanırım:) Ayrı bir çantada gitti geldi İsviçre diyarlarına. Tchibo sağolsun kar kızağı sahibi yaptı bizi.

3. gün Otel yakınındaki Ormana ve Flims gölüne maaile bir yürüyüş düzenledik. Hafızaya kazınan bir başka mekan oldu... Kısmet olur mu Flims gölüne bir kez de yazın gidip göle yüzmeye girmek hatta... Hayali güzel, diledim gitti bile... Bu çeşmenin sularına el sürmek, kana kana içmek istiyorum... Bu bankta oturup kitap okumak huzurla...

Bu yazıya biraz da çocuklu yurtdışı gezisi nasıldı diye bahsetmek istiyorum. Düşününlere bir fikir olur, bana gelen sorulara da cevap olur diyerek...
Can ile birlikte 3. yurtdışı gezimiz oldu bu. Hiçbirinde tur kullanmadık. Bütün organizasyon şahsıma aittir:) Eğer bizim gibi şehir şehir köy köy gezmek istiyorsanız araba kiralamak şart, sadece büyük şehirlerden birinde vakit geçirecekseniz toplu taşıma daha uygun olur.
İlk gidişimizde Can 1.5 yaşındaydı ve en zorlandığımız gezi olmuştu sanırım. Uzun yolculuklarda arabada koltuğunda durmak istememişti haklı olarak. Venedik'te 4 saat geçirdikten sonra deli gibi mekandan kaçışımıza halen hatırladıkça güleriz eşimle... Çocuk arabasından bunalan, su kanallarına doğru yürüyen/koşan bir Can ve kenarlarında hiç bir korunak bariyer olmayan su kanalları... Çocuk arabasını her köprü üstünden sürekli elimizde taşıyor oluşumuz ise ayrı hikayeydi. Ertesi gün tekrar gitmeye cesaretimiz olmamıştı o yüzden. Rialto Köprüsünü göremeden dönüşümüz içimde derttir:) Venedik'e tekrar gitmek o havayı tekrar solumak, keyfine varmak kısmet olsun... Çocuklu ailelere de tavsiyem Venedik'i gezilerinde 3 yaş sonrasına bırakmaları:)

Bu son gezi aralarında en rahat geçirdiğimiz gezi oldu sanırım. Sözden anlayan bir çocuk vardı artık yanımızda, sadece yürümeyi sevmeyen sürekli yol işaretlerinin levhalarının ne anlama geldiğini soran bir bıcırdı :) Sorular sorular ve yine sorular dönemindeyiz haliyle...

Uçak yolcuğunda en ufak problem yaşamadık. Kendi uçağı ile oynadı o da... Kitap okuduk bir ara.
O sıkıldıkça her seferinde yeni bir oyuncak çıkardım. 2-3 oyuncak bütün yolculuk boyunca yetti. Uçağın penceresi, düğmeleri, yemek tablaları da zaman zaman oyun oldu ona..

Fotoğraf çekti bir ara, oyuncaklarını çekti, bizleri çekti, kendini çekti:)

Yürümediğinden ve çocuk arabasını bu kez yanımıza almadığımızdan kucakta ve omuzda tamamladı çoğu gezisini...

Alışveriş merkezleri sevdiği mekanlardı. Çocukların eğleneceği yerler her yerde düşünülmüş...

Öğle uykularını ise hep arabada yaptı...

Döndüğümüzde yine gidelim İsviçre'ye dediği bir gezi oldu. 10 gün nasıl geçti hiçbirimiz anlamadık... Güzel olan her tatil kısa sürer kuralını bir kez olsun değiştiremez miyiz?

İsviçre gezisini son bir yazı ile bitirip Abant-Gölcük ve sonrasında Yalova Kaplıca gezimize geçmek istiyorum...
Yeni kavuştuğum ekmek makinesi ile yaptığım çeşit çeşit ekmeklerden bahsetmek istiyorum....
Kefir maceramızdan bahsetmek sonra...
Dekorasyon işlerini de araya katmak ayrıca...
Ve daha başka şeyler var sırasını bekleyen burada yayınlanmak için, başka şeyler araya girmeden.
Biz Yunanistan'a gitmeden mesela:)
Neden bu aralar sık sık gezdiğimizden de bahsetmek istiyorum ayrıca, her şey sırasıyla bir gayretle geliversin kısmetse bu sayfalara...

REN NEHRİNİN DOĞDUĞU KENTE GİDİŞ & 2.EL EŞYA DÜKKANINI ZİYARET

2011-03-16T13:07:00.009+02:00

Son bir yazı ile Masal Ülkesine veda edebilirim artık...

10 gün nasıl geçti...
Dönüş vaktiymiş yarın, oysa ki biz daha yeni gelmiştik. Daha dündü sanki ilk varışımız, kırmızı arabamızı ilk teslim alışımız.

Dönüşümüzün üzerinden 2 ay geçti. Ve hala dün gibi gidiş, orada geçen vakitler, hafızamda ayna berraklığında görüntüler, hareketler...

Dönüşten önceki gün çok değerli bizim için. Ertesi günün sabahı oyalanmadan havalanına yol almamız gerekiyor çünkü, hızlı bir market alışverişine yetecek kadar vakit var arada ancak.

Dönüşten önceki günü layığınca değerlendirip Ren nehrinin doğduğu noktaya, kente gidiyoruz. Çok vaktimizi de almıyor bu üstelik. Kentin içinden dolaşıp da tepeye kalesine çıktığımızda kentimizin güzelliği orjinalliği çarpıyor bizi... İnce bir kar kaplamış kenti...

Meydanı ise renkli boyalı evleriyle canlı mı canlı...

Her dilde ziyaretçilerini selamlayan kent Türkçe'de biraz dil sürçmesi yaşıyor sanki...

Bir kedicik bekliyor çeşme başında...

Bu döneme özel marketlerde pastanelerde yer alan bir çörek, sanırım bir kutlamanın çöreğiydi, yağda kızarmış incecik yufka üzerinde pudra şekeri ile basit belki ama bir o kadar lezzetli, çocukluğumuzdan tanıdık bir tat sanki. Bu çöreğin ismini bilen yazabilir mi?

Ve Zopf... Marketten her ayrılışımızda sepetimizde olan ekmek-çörek, ilk kez geçtiğimiz yaz bir pazar sabahı uyandığımızda evin her katına yayılmış kokusuyla ve kahvaltı sofrasında lezzetiyle bizi çarpmış büyülemişti, o gün bugündür unutamadığımız lezzet&görüntü...

Ve gezinin ortalarında rastladığımız bir başka İsviçre ilkimiz 2.el eşya satan bu dükkan oluyor. Birbirinden orijinal parçaların yer aldığı, gezerken bir müzeyi gezermiş gibi keyif aldığımız, saatlerimizi harcadığımız mekan. Bazen döküntü, bazen antika bazen paketi bile açılmamış yeni eşyalarla karşılaştığımız, hepsi sınıf sınıf özenle ayrılmış…
Ahşap bir tenis raketi ve çocukluğuma ait desenlerin olduğu bir tepsi ile ayrılıyoruz dükkandan.

Bir kış vakti tatili ancak bu kadar güzel bu kadar dolu olabilirdi.
Oysaki giderken kafamızda hiç bir şey olmadan gitmiştik, ne bir plan ne bir program…
Masal ülkesi göstermişti yine kendini, bir masalı daha yaşatmıştı…
Şükürle mutlulukla özlemle anıyoruz seni Masal ülkesi bu sebepten yine yine ve yine…

Bir kez daha açtın kollarını bize, tüm güzelliğinle ağırladın, karşıladın ve aynı güzellikle uğurladın...

1 AŞI 1 HAYAT KURTARIR...

2011-03-15T13:21:00.004+02:00

Kimden 15 Mar 2011

Biz haftasonu iki aşı gönderdik bile, ne kolaydı üstelik... Raftan alınan bir paket Prima bez ve bir paket ıslak mendil ile...
Bir aşı da kampanya kapsamında benim adıma bağışlandığına dair aldığım yazı itibari ile 3 aşı oldu.
(Can için halen gece uykularında bez kullanmaktayız, rahatına düşkün bir anneyim itiraftır...)

Bahsettiğim aşı kampanyası Yenidoğan tetanozunu önlemeye yönelik.
Maalesef halen birçok ülkede doğum hastane ortamından uzakta hijyen koşullarından bihaber gerçekleşiyor ve bu bebeleri ve anneleri en çok tehdit eden hastalıklardan biri de tetanoz...
Bir aşı bütün bunların önüne geçiyor ve yaşama şansı veriyor...

Kimden 15 Mar 2011

Unicef ve Prima elele vermiş böyle bir kampanyaya imza atmışlar. Bizlere de bu işi duyurmak düşer.

Bilekliğimizi takıyor, kampanyayı destekliyoruz efendim... Raftan alınan her prima ürünü ile o da olmadı Facebook'daki Prima Dünyası Sayfasını Beğeni Listenize ekleyerek kampanyaya siz de destek olabilir bu canlara siz de bir aşı bağışlayabilirsiniz.

Kimden 15 Mar 2011

Fotoğraflar, kampanyanın görsellerine aittir.

RACLETTE - İsviçre'nin Nam-ı Değer Ocak Başı Ziyafeti

2011-03-14T11:32:00.002+02:00

İsviçre'nin yöresel iki yemeği var. Biri bir önceki yazıda Heidi'ye ait bir sahnede ki ipucunda olduğu üzere Fondue, diğeri ise Raclette... İkisinin de temel malzemesi peynir. Hani öyle böyle değil hakikaten temel maddesi:) Fondue'de ekmeği erimiş peynire batırıp batırıp yiyorsun. Ama öyle Türk üsülü halis muhlamaya ekmeğin banıldığı gibi değil:) Biraz zahmete girip fondue çatalları kullanıyorsunuz:)
Raclette'e gelir isek de erimiş peyniri haşlanmış patatesin ortasına döküp de yiyorsunuz. Anlaşılan o ki vakti zamanında ellerinde bol peynirden başka pek malzemeleri olmayan İsviçre köylüleri çok düşünüp taşınmışlar bu iki yemeği keşfetmişler:) Bu kadar ineği, keçisi bol memlekette en bol saklanası kolay şey peynir olduğuna göre uzun kış mevsiminde en bol yenilecek malzeme de peynir ve Almanya ile komşuluktan doğru patatesden başka şey olmasa gerek...

Fondue ile çok hoşbeş olamadık eritilmiş peynire katılan alkolün kokusu ve tadı sebebiyle, peynire yazık oluyordu bizce...
Ama Raclette çooooook başkaydı... Hani o da çok öyle kolay yenilir yutulur değildi. Peynir erirken ortaya yayılan müthiş kokuyu duymamayı başarabilmeniz lazım:) Başardıysanız ne mutlu size, müthiş bir lezzet ve şölen sizi bekliyor. Buyrun sofraya:)
Raclette peynirini tanıtmakla başlayalım. Peynirimiz şudur:

Dilimlenir ve sofrada yerlerini alırlar... Biberlisi ve sadesi vardır. Belki bizim bilmediğimiz tatmadığımız başka çeşitleri de mevcuttur.

Minik patatesler haşlanır sıcak halde beklerler sofrada. Birer ikişer tabakta yerlerini alırken patatesler şöyle bir ortasından çatal batırılarak erimiş peynirle kucaklaşma hazırlığı başlar.

Raclette aletleri masanın ortasına kurulur. Dilimlenmiş peynirler minik teflon tavalarda yerlerini alır.

Bu esnada masanın etrafında sohbet bir taraftan yürürken bir taraftan eriyen peynirler kolaçan edilip kıvama gelmiş olanlar kibarca yanınızdakine ya da karşınızdakine teklif edilir....

Biberli ve sade olanlardan tercihiniz var ise o tavaları gözucuyla takip etmeye başlarsınız çaktırmadan:)

Ve mutlu son... Patates peynir ile buluşuyor...

Boşalan tavalar yeni peynir dilimleriyle dolar, sohbet devam eder bu bekleme esnasında... Isınan Raclette tavaları daha hızlı peynir eritmeye başlar, beklemeler kısalır, mini tavalar masanın bir ucundan diğer ucunu dolaşır, nezaket had safhadadır...

Sadece patates ve peynir olmaz sofrada, sonradan zengin olan İsviçre Halkı Raclette'i mezeleriyle zenginleştirir... Arpacık soğanı turşusu ve mısır turşusu Raclette sofrasının vazgeçilmezidir.

Bir fransız restoranından alınan tarifle yapılan nefis soğan salatası sofraya eşlik etti bizim kısmetimize...
3te 2si pişirilen soğanlar az sirke az mayonez ve birkaç lezzetle daha buluşur, bekler ve lezzetiyle beraber sofraya ilerler...

Unutulmaz Raclette Ziyafetinin ardından fotoğraflara her bakışımda derin bir özlem vurur geçirir beni... Yaşadığımız Raclette ziyafetinin salt damak tadına hitap eden bir lezzet olmayıp tüm duyularımıza hitap eden bir ziyafet oluşundan olsa gerekti...

Peynirin patatesle buluştuğu fotoğraflara yine de çok bakmamak faydamızadır:) Zira Türkiye topraklarında Raclette yiyecek imkan kalmamıştır. Bir dönem Tchibo'dan Raclette tavaları satışa girmiş idi. Ancak tava olupta Raclette peyniri olmadıktan sonra anlamı olmayacak bir iş deyip vazgeçmiş idik. Bizim kaşar peynir türleri ile bir denemeye fırsat olmadı haliyle. Muhtemelen kaşar peyniri ile de en azından olayın havası yaşanabilirdi, lezzet birebir aynı olmasa da... Tchibo'yu kollamaya devam... Belki tekrar gelir bir tema da karşımıza... Yoksa bir akşam daha fazla duramayıp bu özlemle, atlayıp uçağa İsviçre'ye Raclette yemeye gitmek an meselesi:)))

HEİDİ BİZ GELDİK! AÇ KAPIYI HAYDİ!

2011-03-10T16:10:00.001+02:00

Çocukluğumun unutulmaz çizgi filmi Heidi…
Kısacık saçlarıyla hep gülen, etekleri rüzgârda uçuşan; Dedesiyle, keçileriyle ve iki arkadaşı ile paylaştığı hayatında mutlu olmanın uzaklarda değil yanı başımızda olduğunu bize öğreten Heidi…

Kimden 10 Mar 2011

İsviçre'ye gitmişken evini görmeden uğrayıp bir taze sütünü içmeden olur muydu hiç?

Güneşli mi güneşli bir hava ancak kar toplayan bir soğuk var...

Arabayı park edip güneşli havayı değerlendirelim, yürüyerek çıkalım bundan sonrasında diyoruz ama bizim eleman yürümemekte ısrarcı. Çocuk arabasını bu yolculukta yanımıza almadığımızdan mecburen ya kucağımızda ya da sırtımızda yapıyor çoğu yolculuğunu Can… Ben çok yoruldum diyerek başlıyor yürümeye başlar başlamaz…

Tabelayı takip ederek yürüyoruz mekana doğru...

Heidi'nin keçileri karşılıyor bizi... Dışarda değil içerdeler, sabah yolculuklarını yapıp gelmişler belki de...

Tavuklar ise etrafta özgür dolaşıyorlar...

Çeşme de akıyor gürül gürül..

Evi de orada işte ama Heidi yok!!!
Meğer Kasım sonundan Mart Sonuna kadar evinde olmazmış, herhalde çizgifilmde de olduğu üzere Klara'nın yanına gitti diye düşünmek istiyorum. Bir teselli gibisinden. Güzel Klara ile birlikte dönecekler baharda ve bu kırlarda ilk adımlarını atacak Klara yıllar sonra yeniden yürümeye başlayacak tekerlekli sandalyesinden kurtularak...

Heidi hakkında biraz daha bilgi için bir not bırakmışlar dışarıya... Teselliye devam okuyoruz...

Heidi'nin bu fotoğrafı da bir sonraki yazının ipucu olsun:))

Kimden 10 Mar 2011

PEYNİR VE ÇİKOLATA FABRİKASI GEZİSİ

2011-03-09T14:53:00.000+02:00

İsviçre deyince ilk akla gelen ürünler nelerdir?
Hani genel bir halk anketi olsa ilk sırada akla gelecek şey “Saat” olur muhtemelen. Dünyaca ünlü bütün saatlerde Swiss made damgası olduğu gibi, modacılar da tasarladıkları saatlerini İsviçre’de imal ettirmeyi tercih ederler. Yeni bir saat alacak olduğunuz vakit de gözler doğal olarak hep saatin içinde Swiss Made yazısını arar…

İlk akla gelen ürünler listesinde saat oyların büyük çoğunluğunu aldıktan sonra sırayı Peynir ve Çikolata paylaşır…

Şimdiye kadar o kadar gelmişiz de bir gidip görmek aklımıza gelmemiş bu iki lezzetin yapıldığı yerleri güzelim Masal ülkesinde…
Bu sefer kader bizi bir peynir fabrikasına taşıdı önce, Appenzel köyüne gidecek iken yol üstünde gördüğümüz kahverengi tabelada yazan “Käserei“ ifadesini görür görmez süper Almancam ile bir peynir fabrikası bu hadi gidelim dedim. İyi ki tabela karşımıza çıkmış, bulmuşuz burayı. Buradaki broşürler sayesinde de çikolata fabrikasına ulaştık çünkü.

Appenzel, orjinal İsviçre’yi doyasıya soluyacağız bir mekan, gübre kokularını doyasıya ciğerlerinize çekeceğiniz, nehirlerinden neredeyse süt akacak kadar ineği otu yeşili bol, dolayısıyla da peyniri bol, yöresel peyniri ile ünlü bir mekan. Burada imal edilen peynirler ülkenin dört bir yanına dağılıyor.

Mekanda üretim modern yöntemlerle yapılıyor. Gönül ister yüzyıllardır yapılan eski yöntemlerle peynirin yapıldığını görelim ama bu da başka bir geziye kısmet olsun mümkünse:) Bunun için dağ köylerine çıkıp konaklamamız gerekiyor. Karavan ile dağlar arasında ki bir göl kenarında kamp yapmak bir başka hevesimiz… Bunu da yazdım wish listime. Mekanı da yazdım gitti; Sisikon...

Peynir fabrikasına döner isek kocaman bir fabrikayı getirmeyin aklınıza, tek bir hatunun bütün fabrikayı idare ettiği, insan gücünün maksimum verimlilikte kullandılığı bir yer burası.

Dokunup test edebileceğiniz, taze peyniri tadabileceğiniz, peynirin yapım aşamalarını, içerik bilgilerini ve daha peynirle ilgili bir çok şeyi görüp deneyimleyebileceğiniz bir mekan…

Fabrikanın etrafını çevreleyen camekandan gördüğümüz haliyle peynir fabrikası. Fotoğrafın çekildiği aşamada maya süte karıştırılmış, süte nüfuz edip belli bir sıcaklıkta koyulaşması bekleniyor. İlgili testten geçtikten sonra buradan kalıplara aktarılıyor. Kalıplarda belli süre bekleyip suyunu kaybettikten sonra da taze peynir ortaya çıkmış oluyor. Fotoğrafın alt kısmındaki yuvalarda kalıplarda bulunan taze peynir makinelerin yardımıyla ters çevrilip bekleme odasına alınıyor.

Esas peynirin yenilebilir hale gelmesi ise aylar aylar sürüyor, her peynir türüne göre farklı farklı süreler var. Siyah ambalajıyla satılan peynirimiz 6 ay bekliyormuş. Gümüş ambalajıyla ilk sırada yer alan peynirimiz ise 3 ay, altın rengi ambalajında olanı ise 4 aylık bekleme süresine sahip….
Aromalar da doğal olarak değişiyor peynirler arasında…

Peynirler vakitlerini doldurmayı bekler iken...

Peynirlere eklenen baharatların da türleri var. Üç çeşidini deney yoluyla koklayabiliyorsunuz, her düğmeye basışta farklı rayihalar uçup geliyor burnunuza içerdeki fanın çalışmasıyla birlikte… Ben birinde bergamut kokusunu yoğun aldım mesela…

Kullanılan bitkiler de tanıtılmıştı….

Peynirlere yapılan son işlem mumlanması oluyor, iyice parlatılıp fırçası ile satışa hazır hale geliyorlar…

Peynir fabrikasından çıkmayı ne ben ne de Can istedi. Çocuklar için yapılan oyun parkları burada çok çok güzel... Nasıl bıraksın çocuk bunları, ben ise her başımı çevirişte farklı bir şey daha görüp okuyorum. Burada birçok broşür edindik, gezilecek görülebilecek başka yerler... Bize hem yakın olması hem de maaile ilgimizi çeken bir ürün olması dolayısıyle Çikolata fabrikasında karar kıldık. Yarın ki güzergahımız belli olmuştu.
Ertesi gün ki gezide maalesef fabrika içinde fotoğraf çekimi yasaktı, o yüzden sadece Can’ın bantlardan akan çikolatalara hayran hayran bakışlarını, fabrika çıkışındaki tanıtımları ve ufak müzeyi çekebildim.

Bantta ilerleyen çeşit çeşit çikolatalar sebebiyle Can’ın „anne oraya gidelim“ sözlerine sebep bir gezi oldu:) Neyse ki fabrikanın girişinde çikolatalardan satışa sunuluyordu. Bu şekilde iknamız kolaydı...

Ufak müzeyi gezerken bizi şaşırtan fabrikanın çoğu yerine yayılmış Türkiye’den gelen fındık çuvallarını görmek idi. Halen saklıyorlar ve sergiliyorlar.

Eskiden çikolatalar bu aletlerle yapılır imiş.

Biraz görüntü ürkünç burda sanki...

İşte çikolata yapımının aşamaları...
Her tür çikolatanın yapım aşaması birbirinden farklı, Tavşan çikolatayı merak edip inceledim ben.

Çıkışta çikolatalarımızı almış mutlu mesut fabrikadan çıkarken şimdi nereye gitsek arayışlarıyla dolu bir fotoğraf…
Heidi sanki iyi bir seçenek gibi ne dersiniz? :)

BEYAZIN GETİRDİĞİ...

2011-03-09T12:11:00.003+02:00

Bu sabah fark ettim, bir konuda çok şanslı saydım kendimi. Herkes benim gibi bu müthiş huzuru hissediyor mudur acaba yağan karı seyrederken, bunun için çok şanslı sayabilir miyim kendimi?

Blogspot kapanmışmış, ben bu yazımı görüntüleyemiyormuşum bile umurumda değil:) Hiç engelim olamaz bu güzelliği yaşamama...
Çok güzel yağıyor çok...

İstanbul’da kar ince bir tabaka halinde kaplı sadece, yollarda o da yok. Kardan adamı ancak minyatür halde yapacak kadar kar var. Ama yağdı gerçekten, sokak lambasının önünden savura savura uçuştular, mola verdiler, gene uçtular, sabah kalktım beyazdı, demek ki geceleyin daha çok yağdı, ben uykuya yenik düşmeseydim daha da seyredebilecektim. Şimdi yine yağıyor dışarıda ne güzel ne huzur verici…

Dün akşam Can ile pencere kenarına oturduk, birer sandalye çektik kendimize, ışıkları kapatıp mum yaktık, önce dışarı pencere önüne koyduk mumu, 3 kez söndü rüzgara dayanamayıp sonra onu içeri aldık içerde bizimle birlikte caddeyi seyretti o da… Dışarıda üşüyen kuşlardan köpeklerden bahsettik Can ile, yoldan geçen arabaların markalarını bildik, tek tük geçen insanlara baktık. Sonra mum kardeşe kendimizi anlatmaya karar verdik. Ailemizi anlattık mum kardeşe, kardeşini anlattık. Kardeşi gelince ona Can ile birlikte nasıl bakacağımızdan, Can ile birlikte dün akşam ne güzel puding yaptığımızdan, bu akşam zeytinli ekmeği birlikte yapışımızdan, yıkanıp kurumuş çamaşırları birlikte katlayışımızdan, Can’ın dedelerinden büyükannelerinden ağabeylerinden bahsettik. Işığı kapatıp ana oğul geçirdiğimiz bu yarım saat belki o kadar çok hoşuma gitti ki… Sonra mısır patlattı bendeniz tencerede. Onu kağıt külahlara doldurup yedik…

Kar yağıyor halen, aynı huzur aynı mutluluk… Akşam olacak işlerden kreşten dönülecek, huzurlu evimizde buluşacağız maaile kısmetse… Dün akşam pişirdiğim pırasayı önceki günden kalan patates sulusunu ve pirinç pilavını ısıtmalı. Kayısı&üzüm kompostomuz da var. Gene mısır patlatırım belki…

Bunları bir yere de not etmeli, ilerde okumalı, akşam ajandayı bulup çıkarmalı, yazmalı bunları bir bir… Basit yaşamanın getirdiği mutluluğu hiç de azımsamamak ara sıra geri dönüp okuyup hatırlamak için ihtiyaç oldukça…

BİR KIŞ VAKTİ BİZ MASAL ÜLKESİNDEYKEN I

2011-02-26T17:53:00.007+02:00

Binlerce fotoğraf var idi kartlarda döndüğümüz vakit, videolar onların üstüne…
Bakıp elemek, eleyip yine elemek, son haliyle aktarıp işlemek, küçültmek, bloğa ekleyecek hale getirmek bir ayı buldu...
Doğumgünleri buluşmalar araya girince öncelik onların oldu, Masal ülkesinin gezisi her zaman olduğu gibi bu kez de gecikme üstüne gecikmeyle geldi bloğa…

Bir kış vakti biz masal ülkesinde çok güzel vakit geçirdik şükürle… 4. gidişti bu ailecek, daha ilk geziden itibaren Can bize eşlik ediyordu, minik hücrelerdi o vakit varlığından habersizdik. 2. gidişte o kadar anlamasa ve hatta araba gezilerinde çokça sıkılmış olsa da 3. ve 4. geziler onu çok mutlu eden, yine gidelim İsviçre’ye dedirten geziler oldu.

Bir kez daha açtı kollarını bize Masal ülkesi, bu kez baharlık giysileriyle karşılayıp şöyle birkaç gün sonrasında beyaz giysilerine bürünerek ağırladı, uğurladı…
Ama üzmedi hiç, güneşli yüzünü de gösterdi, lapa lapa yağan karı izlemenin mutluluğunu da yaşattı…
Tek şikayetimiz günlerin erken bitiyor, saat beş civarı akşamın tez elden iniyor oluşuydu ülkeye ama bunu da sabah erkenden kalkıp yollara düşerek hissetmemeye, günü olabildiğince değerlendirmeye çalışarak kapattık kendimizce…

Daha önceki gidişlerde yapamadığımız iyi ki de yapmayıp bu geziye bıraktığımız bir çikolata ve peynir fabrikası gezilerimiz oldu. Can’ın ve benim özellikle çok keyif aldığım iki gezi oldu bunlar. Pek yakında ayrı bir yazıda…

Eşimin en çok keyfi aldığı gezi ise Flims-Laax kayak mekanına yaptığımız 3 günlük gezi oldu. Biz Can ile kızak kaymanın tadına vardık, eşim snowboardun… Aynı mekanda yaptığımız orman yürüyüşü ise maaile keyfimiz oldu… Pek yakında ayrı bir yazıda…

Heidi’nin köyüne ve evine yaptığımız gezi ve yürüyüş güneşli bir güne denk geldi… Heidi’yi evinde bulamadık, Clara’nın yanına gitmiş Mart ayında dönecekmiş üzüldük buna kendi açımızdan tabi ama Clara açısından da sevindim. Biz gittik görevimizi yaptık. Pek yakında ayrı bir yazıda…

Dönüşümüzden bir gün evvel Ren Nehrinin doğduğu noktaya gidip buradaki tarihi şehri gezmek, kalesine çıkmak ise bir başka güzellikti... Buz gibi bir hava ancak pek de faydası olmayan güneş, yine de bu geziyi tamamlayabilmenin keyfi ayrı bir yazıda...

Bir başka ilk olarak 2. el eşya satan dükkana gidişimiz ise ayrı... Dükkan demek küçüksemek olur, büyük bir alana yayılmış, migrosvari bir havada, tek tek sınıflanmış gruplanmış eşyalar, antikalar ayrı bir yazıda.

Raclette partisi ise ayrı bir yazıda olacak. Halen fotoğraflarına pek bakmamaya çalışıyorum. Buralarda bulup da yemesi pek mümkün olmadığından :( Bir yolunu bulup yapmaya çalışmak lazım çakması da olsa… Pek yakında apayrı bir yazıda…

Manzaralar, ormanlar, dereler, çaylar boyunca gezilerimizden çıkan fotoğraflar ile bu yazıyı kapatıp hızlı bir başlangıç yapıp atlamak istiyorum bu denize, serinin ilk yazısı gelsin…

Geçtiğimiz yaz tekne ile bu gölde gezinti yapıp sonunda bir çılgınlık ile bu şelalenin altından geçmiştik, bunu düşünüp ürperdim fotoğrafı çekerken, hava 0 derece civarı...

Burada insanlar kendilerine bir şatoyu satınalıp ev diye oturabiliyorlar kapısına da Privat yazdırıp, ya da parayı da çok bulduğundan şato görünümlü bir ev yaptırabiliyor. Bu ev için hangisi geçerli acaba?

Çeşit çeşit evler, çoğu orjinal ilk hallerini halen koruyorlar. Masalsı havayı daha da pekiştirmek için...

Bu gezide farkettiğimiz daha önceki gezilerde muhtemelen ağaçların yeşil oluşundan farketmediğimiz bu tarz ağaç dikimi. Evi sırtlamış sanki, atıp götürecek gibi hazırolda bekliyor ağaçlar...

Hava günlük güneşti ya ilk gidişimizde...

Bu da 3-5 gün sonrasından kareler...

Kar ne demek, kardan adam nedir en güzelinden yaşadı bildi yaptı gördü Can...

İşte bizim kardanadamımız:) Beremi ödünç verdim, üşümesin:) Gözleri ve düğmeleri Türkiye'den getirdiğimiz halis sele zeytinlerden:)

Gezdiğimiz geçtiğimiz yerlerden manzaralara devam... Kar ve köy yaşamının izleri...

Sencer'in 3. Yaşgünü Partisi

2011-02-21T12:50:00.002+02:00

3 aylıktı daha annesinin karnında, o vakit tanıdık bildik ilk seni... Şimdi 3 yaşını geride bırakmanın yeni bir yaşın kutlaması bugün...

Senin annenin hayatına kattıklarını en iyi annen ifade edebilir sana, biz de sadece şahitleri olabiliriz bu başkalığın...

Böyle bir doğumgünü yaşamak herkesin hayalidir eminim. Anneciğin bu hayali gerçek kılmıştı...

Rengarenk uçan balonların, pastan, kurabiyelerin herşeyi bir başka güzeldi doğumgününün, hazırlanan sofra bir başka...

Balonların renkleri pastana da yansımıştı...Limonlu kremanın lezzeti damağımda...

Sadece pastamıydı damakta unutulmaz lezzet bırakan, cevabı Hayır! olarak belirlemişti annen...

Rengarenk makaronlar etrafında dönen turlarınız olmuştu Can ile ve nihayetinde ermiştiniz bu mutluluğa...

Benzer mutluluğa ise bu meyve salatası ile annenin arkadaşları varmıştı ve daha doğmamış olan arkadaşlarınız belki de... Portakalda C vitaminiydi onlar daha:)
Anneler, arkadaşlar, arkadaş adayları yetmedi babalar bile nasiplendi. Bu nefis krem karameller ile...
Kahveli ve limonlu...
Kavanozun dibindeki karamele ulaşmanın keyfi bir başka...

Bir başka ince emek marmelatlı kurabiyeler... Yerken kıymetini bilerek tadına vararak yenilenlerden...

Tatlılar büfesinde yaşanan şölen apayrıydı, tuzluların da bu şölenden geriye kalır yanı yoktu...

Ve bütün bu hazırlıklar sonrasında annede oluşan yorgunluğun bir üfleme ile birlikte uçup gidişi, herşey bu keyif anı içindi, senin içindi...
Nice güzel yaşların olsun mutlulukların olsun Sencer Paşa...
Sen mutlu ol, annen mutlu olsun. Kopmaz bağınız ömür boyu sürsün...

BİBİ'nin DOĞUMGÜNÜ PARTİSİ

2011-02-02T11:40:00.003+02:00

Grubumuzda bebeklere hoşgelesin dediğimiz gibi gelmiş olanların da büyümelerine ilk adımlarına şahit oluyoruz... En büyük bebek Ayşem'in bebisiydi grupta... Sonra Bebi'yi Can takip etti ve diğer bebekler derken Bebi'ye kardeş geldi...
Hepimizin Bibi olarak bildiği Ayşem'in 2.harikası 1 yaşına bastı bile... Ancak bir türlü o güzel günü yayınlama fırsatı olmadı. Masal ülkesine gidiş gelişimizin telaşı diye yoruyorum...
Bibi, doğumgünü partisine gayet centilmence smokin giyerek katılmıştı. Smokiniyle pıtır pıtır emekliyordu, tutunup ayağa kalkıp tabaklardan damak zevkine uygun mamalara uzanıyordu, en tatlı bebek haliyle... Şu an bu satırları yazarken içim kaynamakta kendisine, yüzümde gülümser bir ifade, emekleme faslı bitip de yürüme faslına geçildi bile... Nice güzel yaşlara Bibi...

Sadece Bibi'nin 1.yaş günü değil, Bebi'nin de 1.abilik yıldönümü kutlandı... O da kardeşiyle birlikte pastanın üstünde yerini aldı...

Ayşem tatlı&pasta üstadı hepimiz biliyoruz incelikler detaylar onun işi... Ancak tuzlu da olsa aynı üstatlığı konuşturum demişti, menüde ve sunumlarda bunun etkisi vardı hep...
Salata Kulesi, şirin mavi kurdeleler ve isim etiketleriyle birlikte başdöndürücü idi, partinin başlamasıyla kule fethedildi:)

Tatlılar kısmı ise başdöndürmenin de ötesinde mutluluktan uçuran bir zenginliğe sahipti... Son dilimini yemeye nail olduğum cheesecake'in fotoğrafı yok maalesef burada, damağımla çektim onun fotoğrafını çünkü:) ...

Limonlu barlar, hayatımda yediğim en güzel en özel lezzetler kısmına girdi... Alıp götüren bir tat... Unutulmayacak, tekrarı bir vakit yüzsüzlük edip Ayşem'den istenecek:)

Tuzlular kısmı ise sadece salata kulesi ile sınırlı değildi...

Çıkışta hediyelerimizi de alıp döndük, Şirin etiketli paketin içindekiler yine ağzımızı tatlandıracak, şeker tadındaki bu günü unutturmayacaktı bize...
Nice güzel yaşlara ve abiliklere Bibi ve Bebi...

Bu haftasonu kısmetse bir başka doğumgününün fotoğraflarıyla dönmek dileğiyle...
Pastacılar daha çok erkek mi doğuruyor yoksa???

Esra'nın Bebeğine Hoşgelesin Dedik...

2011-01-31T21:32:00.003+02:00

Yıllar geçti değil mi? 3.5 sene önceydi o harika günü yaşamıştık Can daha doğmadan oğlumla beraber. Ne güzel moraldi, ne unutulmaz bir kayıttır o benim hafızamda...
Can'a hoşgelesin partisi...
O insanları tanımak, arkadaşın olduklarını bilmenin heyecanı mutluluğu bir başka...
Senin bu heyecanına ortak olmaları, doğum sonrası gelen telefonları tebrikleri, ziyaretlerin anlamı bir başka...

Bebekler peşi sıra geldi sonrasında blog dostları arasında. Torunlar geldi... Heyecanlar devam etti, paylaşmalar devam etti...
Renk geldi, keyif kattılar, anlam kattılar hayatımıza...

Ve bu cumartesi bir başka keyfi rengi karşılamak için, Esra'nın prensesine hoşgelesin demek için biraradaydık...
Pembe tonları her yerdeydi en güzel haliyle...

Hünerli Müge cici mi cici bir kurabiye sepeti hazırlamıştı. Pembe tonlarına tatlı bir eflatun rengini de ekleyerek... Sadece kurabiye sepetiyle de kalmadı bu emek, üstüne Pembe kremalı brownieler eklendi. Demiştim ya heryerdeydi bu tatlı renk...

Menü hemen oluşturuldu, bu sefer ilk kez kahvaltı masasında toplanacaktık. Tatlıdan çok tuzlu ağırlıklı, enfes reçeller, ekmekler ve mezelerle dolu bir sofra oluştu...

Çemen&pesto sosu ve peynirlerle süslenmiş simit dilimleri evsahibemiz Sevgili Esra'dan...

Nefis Dereotlu ve peynirli poğaçalar Sevgili Yemekbahane Müge'mizden... Mutlaka yapılması gereken bir tarif olarak notlarımda yer aldı.
Patatesli ekmek kahvaltının temel öğesi idi benim için... Sevgili Selen'imizden

Bu şirin Uğur böceklerini gören herkeste şaşkın, yüzünde gülümser bir ifade :) Şaşkınlık geçince yemeye başlıyorsunuz. Çok şirinler çok... Sevgili Neslihan'dan...

Nefis Çemen evsahibemiz Esra'dan... Simitlerin üzerinde yemek yetmedi, ayrıca ekmek üstünde de bol bol yendi...

Kızartma Hünerli Müge'mizden. Yazdan buzluğa atılan domatesler biberler actifryda az yağlı ama tüm lezzeti üstündeyken bize ulaştılar... Yanına bendenizden Patlıcan Salatası...

Artık tatlılara geçebiliriz... Briosh ekmeğini ben bu kısma sakladım kendim için...
Neslihan'dan Briosh Ekmek, o da pembenin büyüsüne kapılmıştı da kurdelasını takınıp gelmişti inceliğiyle...
Ve bir dilim briosh üstünde şahane süt reçeli, evet evet yanlış duymadınız süt reçeli, nam-ı diğer Dulce De Leche... Briosh Ekmeği bana bana yemenin keyfi bir başka, benim için ilk tadım bir lezzet Sevgili Selen'den...

Bana türlü türlü yolculukları yaşatan nefis reçeller, üstadımız, Sevgili Ablamız Münevver Hanımdan... Onun ellerinden tattığım onca reçel çeşitlerine yenileri eklendi; Kivi ve Ayva reçeli... 3.5 sene önce Can'ın Hoşgelesin Partisinde ise Bademli Domates Reçeliydi ilkimiz... Bugün tatmışım gibi damağımda hala o lezzet... Yeni lezzetler eklendi her buluşmamızda, unutulmayan, yıllar sonra her hatırlayışta beni bu güzel günlere taşıyacak lezzetler anılar...

Bir yerde yediğim reçelin tadı belki hatırlatacak ya da bir ıtırın yapraklarına dokup da avucumun içini koklarken duyduğum haz beni bu güzel günlere taşıyacak, bu güzel insanları hatırlatacak, bir yolculuğun başlangıcı olacak...

Etrafında keyifli huzurlu sohbetin başladığı güzel soframız oluştu... Her sandalyede bir renk halesi vardı. Sohbetle birlikte bu 7 renk buluştu yanyana geldi, bir gökkuşağı oluştu o birliktelikten. Yağmur diner gökkuşağı kaybolur ancak bu gökkuşağı farklıydı, kaybolmuyordu, kaybolmayacaktı hiç...

Masal Ülkesinden Sesleniyorum...

2011-01-19T16:58:00.004+02:00

Masal ülkesi derdim hep kendisine, bu son ziyarette Masalların değişmez ülkesi olduğunu üstüne basa basa kanıtladı...

Mekan Flims-Laax...

Can kızak kaymaktan yorulmuş, ilk kardanadamını yapmış sanki hep karlı memlekette büyümüş karla haşir neşirmiş gibi kartopu yapıcam ben deyip bizden önce kartopu yapıp atmaya başlamış...

Ah Caillou sen nelere kadirsin...

Şimdi de uyuya kalmış yanı başımda yatıyor. Otel odasındayız. Dışarda tatlı tatlı kar yağmakta, karşımda sis kaplamış karlı yer yer çam ağaçları kaplı dağlar...

Babamız halen kaymakta boardu ile mutlu mesut hasret gidermekte...

Farkettim ki son 3 senedir 3 büyük tatil yapmışım hepsinin ana merkezi Masal ülkesi, her yıla tek tatil bana yeter olmuş. Nasıl yetmesin...

Dün Heidi'nin köyüne, evine gitmişiz, önceki gün Çikolata fabrikasına, daha da önceki gün peynir fabrikasına...

Dağlara çıkmış, köy evlerinin yanıbaşından geçmişiz sürekli. Otobanlardan hep kaçmışız masalsı havayı daha çok solumak için. Her yanda dereler çaylar akıyor, geçen hafta yağan yağmur karları eritmiş de akıyorlar keyifli keyifli... Yolumuza ne güzel bir tat katıyorlar haberleri var mı? Önceki kaldığımız mekanın hemen önünden geçiyor o çaylardan biri, ilk geldiğimiz akşam bizi karşıladı gürül gürül sesiyle de ilk selamı ondan aldık...

Sonra o tipik İsviçre evleri, ağaçları bazısının kararmış, bazısı rengarenk boyalı, kimisinin sıvası artık aşınmış, ama hepsi orjinal yapısını korumakta... Köy evlerinin çoğu halen sobayla ısınıyor olmalı ki odunlar istiflenmiş. Gübre kokusunu insan içine çeker mi egzos kokusundan bıkmış bu ciğerler öyle bir çekiyor ki havayı o köylerden geçerken... Sanki dünyanın en güzel kokusunu soluyorum... Özlemişiz, özleyeceğiz...

Korkaraktı bu gelişim kışın soğuğunda nasıl olacak deyip ama iyi ki gelmişiz... Her mevsimin tadı bir başka burada.

Masal ülkesi her mevsim güzel...

KIZ KULESİ ve MARTILAR

2011-01-09T18:00:00.001+02:00

6 yıl önce iki seven biraraya geldi masallarda yazanın tersine engelleri hiç olmadan, kır düğünü de istemediler, yeter ki biraraya gelsinler tez vakit, tarihlerin mevsimlerin bir önemi yoktu...
Nefesler tutuldu, deftere imzalar atıldı ardı sıra yürekten bir evet nidasıyla...

18 Aralık 2004 yazıyordu defterin sağ üst köşesinde...

Bu günün güzelliğini anmak üzere 6.yıl için Kız Kulesinin yolu tutuldu, fırtınalı bir günde desem o kadar yeri... Teknedeki görevli baştan uyarısını yapıyor, inişte ıslanacaksınız diyerek.
Islanma pahasına atlıyoruz içeri, dönmek yok...

Uzun bir atlama yapıp tekneden doğru, minik adacığa kuru vaziyette adımlarımızı atıyoruz...
Rast gidiyor işler 6 yıl önce olduğu gibi, sevenler mutlu...

Hava açık ama rüzgar deli gibi... Kim çekinir rüzgardan...

Yemek kısmı güzel ama bizi esas mutlu kılacak olan en üst kata çıkıp da martılarla yaptığımız yarenlik...

Kulede ki kıza bir mesaj ulaştırmaya çalışıyorlar sanki, deli rüzgara inat kulenin etrafında dönen onlarca martı...

Karşı sahillere bakış da ayrı güzel...
Tarihi Yarımada'ya uzanan bakışlarda sahneye hep bir vapur girmekte...

Ve martılar her yönde...

Mutlu mesut gün akşam oluyor kulede...
Benim için ilk deneyim martı fotoğrafı çekmiş olmak...
Kuleye ilk geliş bir başka ilki de yaşatıyor bana...
Sevgisi anlamı bir başka bu yüzden...
Hep gülümseyerek anacağım seni....

Ne güzeldir babanne-dede evinde olmak...

2011-01-08T09:00:00.003+02:00

Aylar öncesi, 29 Ekim'in cumaya denk gelişi ile ufak bir tatile dönüştürülüp hasretler giderildi...
Anne eli çalıştı durdu, yavrularına, yavrularının yavrularına bütün lezzetleri yapıp tattırmak yetiştirmek için...

Güneşli bir Cumartesi, kurulan pazar canlı mı canlı, köylüler ürettiklerini satıyorlar ortada bir yerlerde...

Onlardan da alınıyor birşeyler, ama bunlardan da güzeli bir bahçemiz var bizimde, dalında biberler, taze toplanmış nane, maydanoz eşliğinde kahvaltı, bahçede kalan son domatesler, güzün lezzeti üstünde...

Kahvaltımızda sapsarı tereyağ renginde muhlama....

Kahvaltı ekmeği soba üstünde kızarmış, sofra güzün son renkleri ile taze aydınlık mutlu...

Sonra köylülerden alınmış kestane, ormanlardan toplayıp getirdikleri...
Bir kısmı da hazırlanıyor bir sonraki kestane sefasına... Yanında çay ile...

Ve daha bir çok güzellik sıcaklık...

Ne güzeldir büyükanne-dede ziyaretleri...
Ne mutludur herkes...
Özlem giderilir de birikmeye başlar ayrılışla beraber, bir sonraki buluşmaya değin...

NEW YEAR SPIRIT-YENİ YIL COŞKUSU

2010-12-18T07:28:00.005+02:00

New year spirit- Yeni yıl coşkusu…
İşte ortak nokta burası, dinler farklı olsa da…
Bunu hissedebilmek son damlasına kadar…
Ne kadar erken o kadar çok, o kadar güzel…
31 Aralık Akşamı gece 12yi vurduğunda cebimizde ruhumuzda ne kadarı kaldıysa o kâr yanımıza…
Sonrası mı? Her şey eskisi gibi olacak, o yüzden bu günlerin kıymetini bilmek gerek…
Zira, saat 12yi vurup da uykunun yolu tutulduğunda o coşku, o ruh hali tüm kırıntılarını toplayıp gitmiş olacaktır siz uyandığınızda…
Zaman ne çabuk geçmektedir hüznü belki biraz da üstüne…

O yüzden ne kadar erken duyulmaya başlanırsa bu duygu o kadar güzel. Aralık ayının tamamını kaplasın mümkünse…
Çünkü en güzeli yılbaşı akşamına kadar geçen sürede hissedilenler…

11 Aralık Cumartesi itibariyle bu ruhun içine pamuklara dalar gibi daldım…

Sadece ben mi?
O gün orada o masanın etrafında bulunan 11 eşsiz hatun ile birlikte daldık ve çıkamadık…
Bir masaldı, biz de masalın içinde kraliçeler, hepimiz farklı ülkelerden gelip buluştuk o masanın etrafında…

Bize bu masalı yaşatan, o güzel atmosferi oluşturup, eşsiz sofranın, süslemelerin ve detayların büyüsü ve keyfi içerisinde bu duyguları paylaşmamıza sebep olan ev sahibemize teşekkürlerin en büyüğü…

Ve paylaşılan tatlar…
Önce tuzlular,

Müge H. den tadına doyamadığım ve şu günlerde canımın çektiği, biran önce evde yapılması hedeflenen Karaköy böreği
Kıyma ile üzüm nasıl yakışır böyle birbirine…

Fadime’den zeytinyağlı sarma, en çok yediğim ve midemde tatlılara yer kalmamasına sebep olan nefis sarmalar...

Esra’dan yoğurtlu havuç salatası, kaşık kaşık yenen, hoh yaptıkça buram buram sarmısak kokturan:)

Coşkuyu artıran sunumu ile yılbaşı ağacı görünümüzden patates salatası evsahibemiz Neslihan'dan

Müge K’den yine yılbaşı temasını hatırlatan sunumu ile Peynir Topları

Ve benden Müge K.’nın annesinin tarifi ile Peynirli Kıyır Poğaça, son zamanda fırınımda yegâne pişen tariftir kendisi…

Ve tatlılar…
Sarmalar ve börekle dolan midede tatlılara pek yer kalmayınca paket olup sonradan afiyetle ağız tadıyla yendiler… Böylesi pek de güzel oldu.

Münevver Ablanın nefis makaronları,
Kahveli ve Kestaneli...

Yasemin’in coşkuyu doruk yaptıran Kütük pastası:) Hep hayalimdi yapmak, olmadı ama kendisini yemek görmek kısmet oldu…

Ayşem’in çikolatalı bişiyi ama o bile yeniyıl havasına bürünmüştü üzerindeki süsleme ile… Sonradan afiyetle yenildiğinde görüldü ki nefis birşey, yapılmalı ilk fırsatta...

Berceste’nin Baharatlı elmalı muffinleri, bol ceviz ile… Yine sonradan tadıyla afiyetle yendi…

Ve nefis sunumuyla Panottene Neslihan’dan…
Çok beğendim çok… Mayasının tadı, şekerlemelerinin tadı, kekinin dokusu ile çok güzeldi…
Hem sofrada yendi hem sonradan tatlı paketinin içinden çıkan lokmadan yendi…

Bu lezzetlerin hepsi bu özenli sofraya konuk oldular...

Ve hediyeleşme için çekiliş zamanı

Hediyeler Ağacın altında... Herkes hediyesine kavuştu...

ve ben 11 Aralık öğleden sonrası yeniyıl akşamını yaşadım sanki, ama ertesi gün uyandığımda halen devam ediyordu yeniyılın coşkusu...

YENİ YIL KARTPOSTALLARI…

2010-12-08T11:08:00.002+02:00

Kimden KLUBEM

Ortaokul çağlarımdı hatırlıyorum…
Her yılbaşı öncesi, bayram öncesi memleketimde, şehrin meydanında kartpostal standları kurulurdu 15 gün boyunca, açık havada… Çeşit çeşit kartpostallar, bir sürü kartpostal satıcısı beklerlerdi…

Pullu tebrik kartları vardı, bebekli çocuk fotoğraflı kartlar, hani büyük adamlar gibi giyinmiş sevgili modunda olan çocuk fotoğrafları olanlardan ya da tombul bebeklerin olduğu çeşitli şirin masum halleriyle kartpostallar…
Siyasi kartpostallar da olurdu, tebrik amaçlı değil ama kitap defter arasında sakladığımız, üzerinde bir fotoğraf bir çizim eşliğinde Nazım’dan şiirler, Can Yücel’den şiirler, sözler olan…

Kimden KLUBEM

Çok sevdiğim bir şiir hala ezberimde o kartpostallardan… Yabancı bir şairdendi ismini şimdi hatırlamadığım…

Geleceğim
Bazen uykudayken sen
Beklenmedik uzak bir konuk gibi
Sokakta bir başıma koyma beni
Kapıyı sürgüleme üstünden
Usulca gelecek
Bir köşeye ilişeceğim
Bir zaman karanlıkta bakacağım yüzüne
Ve yorgunluk gözkapaklarını indirince
Seni kucaklayacak
Ve çıkıp gideceğim…

Kimden KLUBEM

Mektup kağıtları vardı sonra, fonları çeşit çeşit, rengarenk, kimisi askerlere özel, kimisi sevgiliye özel,
Rengarenk zarflar bir de…

Seçenekler sonsuzdu, zarflar çeşit çeşit, kartpostallar çeşit çeşit, mektup kağıtları çeşit çeşit…
Ve biz uzun uzun vakit geçirirdik abimle o kartpostalcıların önünde… Hava soğuktu çoğu zaman, bayramlar kışın son vakitleri, baharın erken vakitlerindeydi… Yeni yıl öncesi her daim soğuk olurdu… Şimdi yine olsa yine gitsek abimle yine baksak uzun uzun alsak 3-5 tane dönsek evimize, geçsem sobanın yanıbaşına ve başlasam yazmaya hem mektuplarımı hem kartlarımı… Şiirler, sözler olan kartlarımı da defterimin arasına saklasam yine…

Kimden KLUBEM

Bu özlem artık durdurulmaz oldu, kitapçılarda yeni yıl kartpostalları arandı ve şaşırıldı.
O kadar azdı ki kartpostal çeşidi, bir kitapçıda hiç yoktu, bir kitapçıda sadece Unicef kartları vardı az biraz…
Bulabildiklerimle dönüldü ve ilk güvercinler dün uçuruldu uzaktaki dostlara, minik dostlara, kuzenlere…

Daha çok güvercin gerekiyor bana…
Yeniden başlamalı dolaşmaya, yeni kartpostallar yeni zarflar için…

Kimden KLUBEM

Ve yıllar sonra yeniden kartpostal yazınca ve postaya verince hiç sevmediğimi fark ettim telefon mesajları atmayı bayramlarda yeniyılda,
Ya da mail göndermeyi topluca…
Oysa kartpostal yazmak bambaşkaydı…
Ruhumun bir parçasını da koyuvermiştim zarfların arasına, benden bir parça da çıkmıştı yola..
Oysa ki klavyenin tuşlarına, ekranın pixellerine hiçbir şey sığmıyordu…

BELGRAD'DA YILIN SON YÜRÜYÜŞÜ

2010-12-05T19:57:00.004+02:00

Belgrad'da yılın son yürüyüşünü yaptık sanırım.
Sonbaharın 20 derece üstü son günüydü muhtemelen Cumartesi...
Bu havayı fırsata dönüştüren başka güzel dostlarla da karşılaştık bu yürüyüşte...
Keyifli ve bir o kadar da uzun süren bir yürüyüştü...
Öncesinde ufak çaplı kahvaltı pikniğimizi yaptık... Sandwichler ve asla ayrılamadığımız bal& kaymak& ceviz üçlüsü ile... Bahçeköy'den alınmış Taddoy'un nefis ekşi mayalı ekmeği yanında...
Ve sonrasında 3 saatlik yürüyüş...
Can için yürüyüş kısmen yürüyerek, daha çok koşarak, yorulunca da bisiklet üstünde geçti ve en sonunda da annesinin omzunda uyuya kalarak bitti.

Sonbaharı artık uğurladık, sarılı turuncuları sevdik bol bol... Yapraklar bu kadar mı sevilir?

Yürüyüş boyunca karşılaştığımız minik dostlar vardı. Sahiplerinin ilerisinde heyecanla&mutlulukla koşan&yürüyen...

Ve sen vardın. Minicik bedenine dünyanın anlamını kattın da çıktın karşımıza... Öylesine bir bağ kurduk ki seninle, bir başka düzleme taştım o iplerle. Senin varlığına yaşamına şahit olmak bambaşkaydı. Bu şahitlikle insan bir tek saf huzur duyardı, ne tasa kalırdı yarından ne de bir başka mesele taşırdı yüreğinde... Bir tek senin bıraktığın o saf huzuru duydum işte ben de...

TEK EKSİĞİMİZ KAR...

2010-11-29T13:18:00.008+02:00

Tek eksiğimiz var artık,
Kar taneleri diliyoruz bolca...
Burda ya da Masal Ülkesine vardığımızda Alplerde...
Karın yağışını daha bir hevesle bekleyeceğiz
Ve o vakit kaptığımız gibi aşağıdakini, dışarıya karın ortasına çıkacağız, karın ne güzel birşey olduğunu nasıl bir keyif olduğunu öğrenecek Can...

Bizim kızağımız da yoktu çocukken, kar giysimiz, kar çizmelerimiz de, naylon torbalarımız vardı kızak yerine, üstüste giyilen kazaklar kar giysisi yerine ve bulabilirsek de bir çizme ayağımıza, annemin ördüğü yün çoraplar içine de...

Ne keyifliydi, Ne mutluluktu kar...
Korkulmazdı, sıkıntı vermezdi, yolu gözlenirdi...
Üşümek de yoktu, karın tadı da güzeldi hem, temizinden bir avuç alınıp okul çıkışında yiye yiye eve varışımız gözümün önünde...

Yeniden o günlere dönmek mümkün mü?

YİNE DAYANAMADIM/K...

2010-11-10T11:03:00.005+02:00

Yine dayanamadım/k...

Bir anda beliren özlem, tutku...
Masal ülkesine doğru…
Kışın beyaz örtüsüne büründükçe ayrı bir güzelleşen, ayrı bir masallaşan halini yaşamak için...

4 yıl önce aynı vakitler gidişimizde yolculuk boyunca Can, bünyemde minik hücrelerden ibaretti, can olmaya çabalıyordu, varlığından haberim/iz bile yoktu...
Bu kez yanıbaşımızda… Ellerimizi sımsıkı tutmuş, burnumuz bol bol üşümüş olarak…

Ve Caillou izlerken hep gördüğü ama ne olduğunu tam olarak bilmediği muhtemelen geçen seneden hatırlamadığı yeni şeyler...
Kardan adam nedir?Kar nedir?
Kızakla kaymak nasıl bir şey?
…

Alplerin havasını solumak, soludukça çarpılmak ve tekrar tekrar solumak en büyük özlemim/iz…

Yerin apayrı…
Bir kez daha aç kollarını bize, aynı mutlulukla karşıla, yaşat ve uğurla bizi…

Daha önceleri 4.5 ay önceden alınan biletler bu kez 2 ay önceden alınınca sanki hemen yarın gidecekmişiz gibi yüreğim/iz pır pır…
En güzel kısmı da bu pırpırlar sanırım…
O kadar azalıyor ki yaşla beraber bu pırpırlar… O kadar değerli ki bu yüzden..

DEKORASYON İŞLERİ (SALON)

2010-11-02T09:04:00.006+02:00

Son vakitler dekorasyon işine sarmalanmış durumdayım. Ama keyifli haliyle bu kez... Şimdiye kadar bu işi hep zorunluluktan yapmışım, oysa şimdi keyifle zevkle yapıyorum. 30lu yaşın getirdiğin birşey midir bu yoksa???

Acelem yok. Herşey yavaş yavaş ilkesinden yola çıktım bu kez. En son 1,5 yıl kadar önce giriştiğim ama acele tarafından yaptığım işler elime gözüme bulaşınca ilkem yavaş emin adımlar oldu...

Dekorasyon işinde ki zevk meselesi de zamanla gelişen bir durum. Yıldan yıla mevsimden mevsime bile fark var. Zamanla daha bir oturuyor, oluşuyor. Son vakitler evime aldığım herşeyi gerçekten beğenerek severek alıyorum. Tam emin olamıyorsam ordan geri çekiliyorum...

Dün T...o nun web sayfasında görüp saniye durmadan sipariş aşamasına geçtiğim halı ve sehpalarda ise hiç duraksamadım...

Heyecanla bekliyorum yollarını...
Evimizin bir başka yeni esaslı üyesi köşe koltuğumuzla olan uyumunun merakı içerisinde bekliyorum...

Salonumuz bol bol yeni üye kabul ediyor bu aralar...
Birkaç üye daha kabul ettikten sonra nihai haline kavuşacak...
Bekliyoruz, acelemiz yok...

HİBİSCUSLU KEK&ÇATAL&ORMAN'DA MEŞE PALAMUDU TOPLAYIŞ

2010-10-28T08:18:00.006+03:00

Kimden KLUBEM

Hibiscus'u kurabiye içinde yiyip de lezzetine nail olunca neden kek içinde de kullanılmasın dedim.

Ona eşlik edecek en uygun lezzet ise yabanmersiniydi.

Kimden KLUBEM

Limonlu lezzetleri sevenler bu lezzet karışımını da sevecekler...

Tek yaptığım normal bir kek tarifinin içine yabanmersinleri ve rondodan toz haline getirdiğim hibiskusları eklemek oldu. Çiçek haliyle 1 çay bardağı kadar hibiskusu rondodan geçirdim. Toz haliyle de 3 yemek kaşığı kadardılar. Yabanmersini de yine bir çay bardağı dolusu idi. Bu kadar açıklama yazacağıma tarifi baştan sona yapsam iyi değil mi? İlk fırsatta bu kısmı değiştirip tam tarif olarak değiştirmek üzere sözüm var kendime...

Kimden KLUBEM

Her sabah ofise 7.20 de ulaşan biri olarak kahvaltı tam bir muamma benim için. Çoğu vakit ofis binasının girişinde satılan simitçinin ya da sandiviçcinin önünde oluşan kuyrukta yerimi almış oluyorum. Simit yemekten bıkan bünye artık çatala yönelmişti ki neden ben bunu evde yapmıyorum fikri güçlendikçe güçlendi ve bu haftasonu ete kemiğe büründü sonunda... Tarifi yakında...

Kimden KLUBEM

Esas yazmak istediğim olay...
Haftasonu Can'ın öksüren haliyle de olsa gidip temiz havaya boğulduğumuz Belgrad Ormanında meşe palamudu toplayışımızdı. Özel sektör gönüllüleri ve Tema Vakfının ortak girişimi ile düzenlenen etkinlikte torbalar dolusu meşe palamudu toplandı...

Kimden KLUBEM

Mantar gibi yayıldık her bir ağacın altına...

Kimden KLUBEM

Bazen zor koşullar altında çalıştık:)

Kimden KLUBEM

Toplanan palamutlar en son bir araya getirildi... Binlerce Meşe ağacının ilk tohumları...

Kimden KLUBEM

Sıra bu palamutları minik saksılara paylaştırıp ilk Can sularını vermekte...

Kimden KLUBEM

Meşe palamudunu toprak içine yatay yerleştirmek gerekiyormuş. Fidan olacak binlerce mini saksı hazırlandı bir anda...

Kimden KLUBEM

Beni çok şaşırtan mutlu eden meşe palamudu toplarken bulduğum bu kestaneydi. Tek bir kestane... Çıkışta satılan kestanelerden alıp yılın ilk kestanesini de yeme şerefine nail olduk. Fırından çıkar çıkmaz elimiz dilimiz yana yana kestaneler mideye ulaşmıştı bile:)

Kimden KLUBEM

Ormandan suçluluk içerisinde toplanan mavi çiçekler...
O kadar güzel, o kadar narin, o kadar masumlar ki...

Kimden KLUBEM

DOĞAÇLAMA HAVUÇLU MUFFIN, ÇİKOLATALI KURABİYE VE YENİ ARKADAŞLAR

2010-10-20T20:24:00.006+03:00

Pazar günü, güneşli havanın son demlerini içmeye mekanımızdaydık…

Yanımızda havuçlu muffinler ve çikolatalı kurabiyeler…
Kahveler işin ustasından…

Havuçlu muffinler tamamen doğaçlama…
Semt pazarından kilo kilo aldığım havuçları sıkmaya fırsat olmayınca kek içinde bir kısmını kullanmak iyi fikirdi, en az bir 5-6 tanesi rende olarak yer aldılar. Gerisi bilindik kek malzemeleri; 3 yumurta, 1 su bardağı toz şeker, 1 su bardağına yakın sıvıyağ, kabartma tozu, şifalı baharat karışımı(zencefil, zerdeçal, tarçın, muskat)…

Seviyorum kek yapmasını, artık tarifsiz sadece el&göz kararı ile çırpıp, ondan bundan gönlümce ekleyerek mutlu sonuçlara ulaştığım pofuduk lezzet benim için… İster kelepçeli kalıpta, ister muffin kağıtlarında ister baton kalıpta...
Baharatları kullandıkça da mutlu oluyorum. Aldıklarımı kullanıyor, bayatlamadan tüketiyor olmak çok güzel…

Yakında bu kurabiyeyi de tarife hiç göz atmadan yapar hale geleceğim….
Bu sefer ki kakaomuz melez çıktığından açık renk aldılar. Bir sonraki yapışta keçiboynuzu tozu ile yapılacaklar. Faydasını biliyordum da toz halinin kakao yerine kullanılabildiğini bilmiyordum.
Seviyorum bilen bildiren insanları. Teşekkürler Ayça, Berceste

Mekânın Pazar günkü güzelliği çocuklu ailelerin yoğun olarak tercihi olması…
Can’a arkadaş demek bu…

Çekingenliğin “Ç” sinden haberi olmayan Can hemen kendi akranlarını bulur…

Son 3-5 ayda başladı bu durum. Öncesinde yaşıtları görünmez adamcıklardı onun için sanki…
Şimdi ise nerede görse hemen seçip arkadaşa koşar oldu…

Bisikleti ya da scooterı farklı, cafcaflı olanlar gözdesi her zaman:)

Çikolatalı Cevizli Kurabiye:
(Chocolate chips cookie)

Malzemeler:
125 gr tereyağ(dışarıda beklemiş, yumuşamış)
120 gr toz şeker
15 gr kakao(koyu renk tercih edin)
100 gr ceviz içi (iri kırıklar halinde)
125 gr Damla çikolata(Madlen çikolata kırıkları da olur)
1 Yumurta
Aldığı kadar Un

Yapılışı:
Tereyağı ve toz şekeri çırpın. Yumurtayı ilave edip yedirin. Diğer bütün malzemeleri ekleyerek karıştırın. Ele yapışmayan katı bir hamur yapıp buzdolabına yarım saat beklemeye kaldırın. Yarım saat sonra buzdolabından çıkarıp dondurma kaşığı ile parçalar koparıp elinizle şekil verip 180 dereceli fırında 10-15 dakika pişirin.

BLOG DOSTLARI BULUŞTU: HÜNERLİ MÜGEDEYİZ...

2010-10-17T20:42:00.008+03:00

İple çekilen buluşma günleri...
Bir sabrın sonu daha şahane bir günle mükafatlandı...
Hünerli Mügemiz evsahibesiydi bu kez...
Harika bir sofra oluştu. Lezzetlerin uyumu ahengi kararı sunumlara da yansıdı...
Yenilenlerin lezzetine doyulamadığı gibi fotoğraf çekmeye de doyulamayan bir gün oldu...
Sofradaki herşey o kadar güzeldi ki...

Herkes bir çeşit yapsın diyerek yol almıştık... Evsahibi Mügemiz iki lezzet birden katmıştı sofraya... Her buluşmada vazgeçilmez olan Kısır ve yeni bir lezzet Karaköy Böreği...

Karaköy böreği tek tuzlu hamur işi değildi sofrada...
Sofraya fırından çıkıp dumanı üstünde en son katılan, assolist misali bir Dalyan Ekmeğimiz vardı, Yasemin'den...

Selen'den yeni bir lezzet Etimekli Tavuklu Salata... Tavuklu salataya olan önyargım tamamen değişti buluşmalarımız sayesinde...

Müge'ye en geç gelen olarak, bu sofra karşıladı beni...
Kalp atışlarımın hızlandığı andı o an, deklanşöre bastıkça kendime geldiğim...

Lezzetlere devam...
Münevver Abladan leziz Zeytinyağlı Yaprak Sarmalar....

Tatlılar köşesinde ise hemen tarifini isteten bir Tahinli Cevizli Rulo duruyordu Müge'den gelen. Pratik oluşu ile iyice cezbolup notumu aldım...

Neslihan'dan sonraki evsahibemiz olacak olan Esra'nın şekerparesi...
1,5 kişi idiler buluşmada...

Sofranın tek pastası bu kez hakkettiği yeri buldu... Damla Sakızlı Cheesecake Neslihan'dan...

Sofraya son bir ek Patlıcanlı Salata...
Bu kez benden...
Her buluşmada hakettiği yeri her seferinde mutlaka bulan patlıcanlı salatayı üstlenerek kendimi de garantiye almış oldum:) Üstad Münevver Ablamız... Tarifi burada...

Rengarenk lezzetlerle dolu, ahenkli uyumlu soframızda yapılanlar tabaklarda yanyanalar....
Tıpkı bu lezzetleri yapanların bu uyumu ahengi yıllar önce yakalayıp birbirlerini hiç bırakmamaları, yanyana olmaları gibi...
Yıllar geçmeye devam etsin ve bizim güzel buluşma sebeplerimiz/bahanelerimiz hiç bitmesin...

YENİ CİCİLER ve ZİNCİRİN HALKALARI

2010-10-14T09:49:00.007+03:00

Kimden KLUBEM

Bu sabahtan görüntüler...

Yeni cicilerimiz var bizim...

Salonda beyaz kitaplık, göz ağrım benim...

Sonunda gerçek oldu, kitaplarımız artık salonda hep bizimle...

Sıradaki isteğim okuma koltuğu hemen onun yanı başına bir de lamba, gözleri yormayanından...

Resimdeki diğer yeni cici; Can'ın yağmur çizmeleri

Dün alındı, T....'dan. Eve geldiğimde uyuya kalmıştı çoktan, sabah İstanbul'daki yağmurda giymek vardı...

Büyük geldiğinden yürüyemiyor ama o mutlu :)

Kimden KLUBEM

O mutlu, biz mutlu... Kopmaz bir zincir bu... Biz de halkaları...

BİR KİTAP ÖNERİSİ...

2010-10-13T12:39:00.007+03:00

3-6 yaş arası çocuk büyütenlerin(anne, baba, öğretmen, bakıcı...) şöyle sağlam bir temel atmak üzere okumaları güzel olacak bir kitap...

Şöyle bir kaç konuya bakayım derken baştan sona kendini okutturan bu kitabın bana ulaşan nüshasının sarı yaprakları var. 1996 yılı , 20. baskısı... İlk basım yılı ise 1978!!!

İnternetten yenisinin fotoğrafını ararken 30.baskıyı gördüm... Aradan geçen 14 yılda 10 baskı daha yapmış...

1996 baskısının üzerinde yazan fiatı 1.550.000 TL...

Ne bol sıfırlar vardı hayatımızda bir ara..

Kitap güzel...

Çocuklarımızın yerine kendimizi koyup o gözle bakmak...

Bu kitap tam bu iş için...

"Anne bu ne" sorusunun 101.sini de cevapsız bırakmamak için bu gözle bakmayı öğrenmek gerek...

Bazı yanlışları düzelttim kendi içimde, bazı yanlışlıkları da önledim yine...

Çok net yazılmış bir kitap. Gereksiz tekrarlar yok. İkilemler yok...

Ara ara öz Türkçe kelimeler okumak da hoşuma gitti...
Erinç: Huzur
Katlanısı: Sabır

Kitabın sonunda "Pulsuz Dilekçe" başlığı altında bir çocuğun ağzından yazılmış mektup ise bütün kitabı çok güzel özetliyor... Kitabı okumaya fırsatınız olmasa bile 2.5 sayfalık bu mektubu okuyun mutlaka...

Yazarının ağzından kitabı ise şu şekilde;

"Bu kitabı, ana-baba, öğretmenlerin çocukları daha iyi tanımlamalarına yardımcı olmak amacıyla yazdım. Dönem dönem ruhsal gelişimi izleyerek, çocuğun kişilik oluşumunu belirleyen olumlu ve olumsuz tüm etkenleri tartıştım. "

Doğru zamanda okunmuş bir kitap olarak rafa kalkan bu kitaba gerekirse ara ara yine göz atılacak... Çünkü tam bir Başucu Kitabı...

CAN KREŞTE&ÇİKOLATALILAR &MAYALI ÇÖREKLER

2010-10-07T21:37:00.002+03:00

3 yaşını dolduran oğlum kreşe başlayalı 1 ay oldu bile… İlk gün 2 saat, sonraki gün 3 saat, üçüncü gün yine 3 saat, sonraki günler yarım gün…
Bir ay sonrasında ise artık tam gün… Daha önce kreşe hiç gitmemişti de yeni başlamıştı sanki benim için. Oyundu o yarım gün gidişler sanki, şimdi ise tam mesaili bir kreş öğrencisiydi…
İlk haftamızı da bu şekilde tamamladık neredeyse…

İlk veli toplantımızı da yaptık.

Hemen gider gelirim derken 3 saat süren toplantı&diğer velilerle ve öğretmenlerle tanışma-görüşme&durum değerlendirmesi… Mutfağı seven tek veli ben değilmişim…
Can’ın sınıfının velileri ile ayrı bir sınıfa geçip ayrıca görüştük. Her gün bir veli bir çeşit kek, poğaça, kurabiye türünden yapıp okula gönderebilir, kahvaltı ya da ikindi kahvaltısına alternatif olur fikri çıktı biranda… Çünkü Can dahil birçok çocuk okuldaki sabah ve ikindi kahvaltısını sevmiyordu, reçelli ekmeği yemiyorlardı mesela, Can evinde de hiç yemedi. Zeytini hiç yemedi, beyaz peyniri de ağzına sürmez.
Fikir güzel geldi, hemen bir programa bağlayıp ilk sırayı alan bendeniz yine de kafasındaki sorularla geri döndü evine… Can kreşe gitmeye hazır mıydı? İyi mi yaptık?

Her annenin çocuğunu kreşe ilk verdiğinde duyduğu, sorularla gidip gelen vicdan muhasebesi…
Henüz erken mi? Daha çok küçük… Nasıl bakıyor başının çaresine? Öğretmeni yeteri kadar ilgi gösterebiliyor mu? Kendi kendine yiyebiliyor mu? Şimdiye kadar çatalı kullanmıştı ama kaşıkla hiç çorba içmemişti mesela… En ufak detayına kadar her şey birer soru işareti?
Bir yerde defteri denkleştirip dürüp kaldırmam gerekiyor artık. Zaman gerek bunun için sanırım.

Akşama doğru gelen dostun ziyaretiyle mutlu olup kendime geldim biraz. Kafamdaki sorular rafa kalktı…
Yemek sonrasında yeşil çay yanında limonlu tartlar yenildi. Havaların soğumasıyla çayın tadı daha bir güzeldi sanki…

Cumartesiyi böyle kapattıktan sonra pazar sabahı artık dem vuramaz olduğum hamur yoğurma isteğimi dindirdim bir nebze…

Uzun süredir aklımda olan Münevver Ablamın açmaları iki ölçü olarak piştiler.
Bir ölçüsü Can’ın kreşi için…

Açmaları Münevver Ablaya ilk gidişimde yaklaşık 2 yıl önce yemiş ve lezzetine vurulmuştum o vakit... Gel zaman git zaman derken düğme bisküviler gibi açmalar da ancak yapılabildiler.
İç kullanmayıp sade yaptım riske girmeyip. Can’ın mercimek yemediği aşikar, patatesli olabilirdi ama vakit de yoktu, öğle buluşmasına yapılacak tart bekliyordu daha sırayı, sonra buluşmaya yetişme telaşı… Belki buluşmadan sonra bize geçilir diyerek ortalığın toparlanışı, sürekli bir ev toparlama haliyle geçiyor evdeki vakitlerim, sürekli ya mutfak toparlanıyor, ya salon, ya diğer odalar, ya yıkanmış çamaşırlar, ya ütülenmişler, ya Can’ın oyuncakları, dağılmış kitapları… Sürekli bir toparla(n)ma…

Hepsi yetişti, buluşmaya da vakitlice gidildi…

Pazar buluşmasından dönüşte bir saat kadar da parkta vakit geçirdik Can ile… Eve girmek istemedi bir türlü… Güneşin son demleriydi, sınırlamadım, ne onu ne kendimi… Sonbaharın tadını çıkardık…

En sonunda ikna olup eve geçtikten sonra, Can uykuya daldı, ben yeniden mutfakta yerimi aldım. Bu kez de;

-Güzel bir insanın doğumgünü için çikolatalı kapkekleri
-Can’ın bisküvi kutusunun üstünden gösterip gösterip “Anne ben bundan iste” dediği çikolatalı kurabiyeleri pişirmek için…

Acele ediyorum, pişecekler ve daha fotoğraf çekeceğim güneş elini ayağını çekmeden ama mümkün olmuyor. Kapkekler ve kurabiyeler hazır olduğunda güneş gitmiş oluyor artık…
Flash ile haşir neşir olmam gerekiyor mecburen içime sinmeden hiç…

Daha öncede pişirdiğim kapkeklerin fotoğrafları var neyse ki… Tarifi de burada

Ancak kurabiyeler daha önce de çok defa pişmesine rağmen hiç fotoğraflanmamışlar. Tarifi de eklememişim dolayısıyla..
En iyisi fotoğraf çekme işini de tarifi yazmayı da bir başka sefere bırakmak dedim… Ancak elde olan flashlı çekimlerle de olsa yer alsınlar şimdilik

Kapkekler 1.5 ölçü pişirildi, yarım ölçüsü ev halkı için, 1 ölçüsü güzel insanın doğumgünü için paketlenip hazır edildi… Güzel bir süprizin tadı oldular…
Herkes ne var bunun içinde böyle diye sorarken aslında bir o kadar sade bir tarifti, tuzdu belki lezzetleri bu kadar keskinleştiren ve güzelleştiren..

Kurabiyeler ise Can’ın kreşi için yine… Açmalarla yan yana kutularda yerlerini aldılar ertesi gün için.

Açmaların tarifi Münevver Ablanın sayfasından aynen uygulandı. Arşiv olması için buraya da ekliyorum. Malzemeler bir ölçü için.

Malzemeler:
-2 1/2 - 3 Bardak un ( 240 ml.lik bardak)
-2 yumurta
-1/3 paket yaş maya, ya da 1 tatlı kaşığı instant maya (Tepeleme)
-60 gr yumuşak tereyağ
-1/2 çay bardağı zeytinyağ ( Daha da az olabilir)
-1 çay bardağı ılık süt
-2 çorba kaşığı toz şeker,
-1,5 tatlı kaşığı tuz,
- 1 çorba kaşığı mahlep
-Üzeri için 1 yumurta sarısı ( Biraz sütle inceltilmiş)

İç Malzeme:
alternatif 1:
Haşlanmış yeşil mercimek,
1 tane kuru soğan, 3-4 dal taze soğan
Maydanoz, kekik, tuz, karabiber, pul biber, kimyon
alternatif 2:
Haşlanmış patates
1-2 kuru soğan
Tuz, karabiber, muskat rendesi,pul biber

Yapılışı:
Siz benim gibi yapmayıp mayalı hamurları akşamdan yoğurup buzdolabına kaldırın. Ertesi sabah da içinin hazırlanıp, pişirilmesi kısa sürede olur. Yaş maya kullanılıyorsa, ılık süt ve şekerle birlikte 10 dk. kadar kabarması sağlanır. Instant maya ise elenmiş unun ortasına konur. Kenarlara tuz, şeker, mahlep serpiştirilir. Ilık süt, yumurta, zeytinyağ ilavesiyle yoğurulur. Burada ele yapışıyor diye fazladan un koymayın. Yoğurdukça ele yapışmaz olur. Kıvamı geldiğinde yumuşak yağı ilave edip, yine yoğurulur. Üzeri örtülüp buzdolabına kaldırılır. Mayalanma uzun sürede ve yavaş yavaş olur böylece
Sabah, hamur çıkarılır. Oda ısısına gelmesi için mevsim kışsa sıcak bir yerde ( kalorifer üzeri gibi) bekletilir.
Soğanı ince doğrayıp, çok az su ile pişirin. Daha sonra çok az zeytinyağ ile mercimek ya da patates eklenir, diğer malzemeler karıştırılır. İçler sıcak, hazır bekletilir.
İyice kabaran hamur yine yoğurulur. Küçük parçalar kopartılıp, merdane ile açılır. İç konup istenilen şekil verilir. Münevver Abla mercimeklileri ay şeklinde, patateslileri ise, hamuru rulu yapıp, kendi etrafında döndürerek,uçlarını alta sakladığı şekilde yapmıştı.
Bu arada fırın 180 derecede ısıtılır.
Şekil verilen hamurlar, yağlı kağıt konulmuş tepsiye dizilir. Biraz daha mayalandırılır. Zaten iç sıcak olduğu için kısa surede kabarırlar.
Üzerine sütle inceltilen yımurta sarısı sürülür, haşhaş, susam, çörekotu serpilir.
Üzeri kızarıncaya kadar, 15-20 dk. pişirilir.
İlk sıcaklık geçince, büyükçe bir kap içinde, kağıt havlular arasında, kapağı kapatılarak servise kadar ılık halde bekletilir.

LİMON SELİ & KAHVE TUTKUSU

2010-10-05T13:45:00.007+03:00

Zerdeçallı limonlu kremayla hızlıca yapılmış pratik tartlar…

Pratik oluşu mini tart tabanlarının hazır oluşundan…

İncecik tart tabanı o kadar lezzetli ki… İçinde tatlı ya da tuzlu ne ekleseniz nefis olacağa benzer…

Limonlu mini tartlar gibi…

Krema tarifi Yasemin’den…
Fazladan 1 çay kaşığı zerdeçal tozu eklendi sadece…
Safran sarısı rengini aldı böylece…

Limonlu Krema:

Malzemeler:
3 su bardağı süt (600 ml süt)
2 türk kahvesi fincanı toz şeker
1 türk kahvesi fincanı un
3 tatlı kaşığı nişasta(buğday,mısır, patates)
1 limon kabuğu rendesi
1 çay kaşığı toz zerdeçal

Hepsi ufak bir tencerede karıştırılarak koyu muhallebi kıvamına gelene dek pişirilir. Ocağın altını kapatıp ardından mikserle çırparak hem soğutulmuş olur hem kıvamını alması sağlanır. Krema ılıdıktan sonra mini tartlara paylaştırılır.

Dilerseniz büyük bir turta da yapabilirsiniz bu kremayla… Tıpkı bu turta gibi…

Yine pratik, çünkü tabanı hazır olarak satılıyor. Dokusu, kıvamı, pastabanlar gibi, kek kıvamında yumuşak süngerimsi… Kaynağı yine İsviçre, mini tartlar da öyle… Turta tabanları kek kıvamında olduğu için bir süredir buzdolabının dondurucu kısmında bekliyorlardı, yaz sıcaklarından korundular böylece. Şimdi son kalan tart tabanımı nasıl değerlendireceğimi düşünüyorum. Kurtarıcım o benim… Dar vakitlerde nefis bir turta olup çıkıyor karşıma, her seferinde farklı bir krema farklı bir meyve teması ile…

Bu kez zerdeçal olmadan sade olarak pişti. Pazar öğlen buluşması için hazırlanan limonlu turtanın kreması oldu… Açık havada kahve yanında uyumun güzelliğini gösterdi bize…

Üniversiteden arkadaşlarımla ve eşleriyle bir araya gelip soğuk havada içimizi ısıtan bir kahve söyleşisinin ardından pay oldular…

Nasıl oldu bu kahve söyleşisi peki…

Yanından yakınından geçerken kokusuyla çarpan, daha derin nefesler almamıza sebep olan kahve mekanı dedi ki;

Kahve deneyimini ve uzmanlığını misafirleri ile paylaşmak üzere mağazalarında düzenli olarak sürdürdüğü özel bir etkinliğimiz var: Kahve Sohbetleri
Keyifli atmosferimizde gerçekleştirilen sohbetlere katılan misafirler; kahvenin tarihçesi, nasıl yetiştirildiği, hangi aşamalardan geçip mağazalarımızda servis edilmeye uygun hale geldiği, hangi kahve ile hangi yiyeceklerin tercih edilmesinin uygun olacağı konusuna kadar her türlü bilgiye sahip olabiliyor.

Mekanımızdaki mağazasına haber verdim sadece. İki barista, koca bir kahve presiyle dolu kahve ve ikramlarıyla beliriverdiler. Biraz sonra bir koca pres dolusu daha… Sade ve sade kahve...

Güzel bir anlatım, bilgilendirme…

Sorular cevapları, sorular cevapları takip etti…
Öncesinden görüşüp bu söyleşiye katılmak istiyoruz derken bu kadar keyifli güzel ilgili cömert bir söyleşi olacağını düşünmemiştim hiç.

Gönlümüzü fena kazandılar…

3 dilim de onlara ikram oldu limonlu turtadan…

Limonlu Keklerinin sırrını sordum en sonunda, ama maalesef tarifi yoktu onlarda, sadece içinde ki malzeme bilgisi vardı, bunu paylaştılar… 3 farklı firmadan geliyordu menülerindeki lezzetler…
Limonlu kek için denemelere devam…

Sıradaki yazıda Can'ın kreşinin veli toplantısı, alınan kararlar ve bu kararların ardından pişen çikolatalılar ve açmalar:)

BEREKETLİ HAFTASONU...

2010-10-04T21:59:00.007+03:00

Bu haftasonu çok bereketliydi çoook…
Dolu dolu üstelik…

Bir limon ve çikolata seli vardı mutfakta…

Sonra mahlep kokusu eve her girişimizde bizi karşılayan, sinmiş her köşeye…

Ve güzel havanın son demleriyle sonbaharı karşılayış...

Ve bir Kahve şöyleşisi...

Ve bir veli toplantısı, bizim için bir ilk :)

Hepsi ve daha fazlası, tarifler ve notlarla pek yakında:)